Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

week 12 - Thanks a million


Mijn eerste column na het overlijden van mijn man, 29 november jongstleden. Ik moet verder zonder DE liefde van mijn leven; Harry van Meer. Mijn totaalpakket! Drieentwintig jaar heb ik mijn leven met hem mogen delen. Mooie, gelukkige jaren.

“Ga je terug naar Ierland?” vroegen veel mensen na zijn dood. “Wat dapper!” was de reactie als ik aangaf terug naar Ierland te gaan. Helemaal niet dapper. In Ierland staat ons huis. Ons THUIS. HIER zie ik overal de hand van Harry. Hier is zijn energie nog voelbaar. Ik moet er niet aan denken dat OOK nog eens te verliezen..... Harry genoot elke dag van ons nieuwe leven in Ierland en de verrassingen die dat bracht. Zo’n mens was hij. Heel enthousiast. Altijd positief. Hij ging fluitend door het leven. Was altijd bezig met klussen en bouwde zeven jaar aan ons ‘paradijsje’. Hij ontdekte de wereld van de paarden en nadat we ons eigen paard verkocht hadden ging hij bij vrienden de stallen schoonmaken, om daarna te paard te hacken door de country. Hij genoot MET de Ieren van sporten als rugby en hurling. Die dat op hun beurt waardeerden en hem op z’n schouders sloegen als hij in de pub met hen meevierde dat ‘onze’ hurlingclub gewonnen had. “Such a lovely fellow. He embraced life here,” zei de boer die het land boven ons bezit.

Bestaan mijn contacten meer uit vriendschappen die ik heb opgebouwd met andere expats, Harry was van de contacten met de dorpelingen. Hij was Ier met de Ieren. En na zijn dood kwamen ze op bezoek. Met in leer gebonden katholieke kaarten met afbeeldingen en teksten. Harry moest eens weten... Ik heb ze rond zijn foto gezet waar altijd een kaarsje naast brandt. Zijn oudste vriend, Pat Flynn, heeft een mis voor hem op laten dragen. "That’s what we do for special friends."

Ze ontfermen zich ook over mij. Ze bieden hun hulp aan en ik word uitgenodigd om op bezoek te komen of om mee te gaan naar een 'horse event'. En dat doe ik, want ik begrijp dat het gevaar voor isolement op de loer ligt als je in een rouwproces verkeert. Zeker als je in the 'middle of nowhere' woont. Harry zou dit niet willen en hij zou zwaar in mij teleurgesteld zijn als ik bij de pakken neer zou zitten. Het liefst zou ik m’n wonden in volstrekte afzondering likken, maar ik zorg ervoor dat ik van alles onderneem; ‘Fake it till you make it.’

Omringd door zijn dierbaren heeft hij zijn laatste maanden in Nederland doorgebracht. Op 4 december was zijn uitvaart. Half Nederland lag plat door overdadige sneeuwval, maar mensen kwamen van ver voor de laatste groet. Een lange stoet mensen volgden de door Friese paarden getrokken rouwkoets, over het bospad bedekt met sneeuw. Het was al donker en iedereen droeg een kandelaar. De paarden hadden spijkers onder hun hoefijzers en liepen wat te klooien met elkaar. Een beetje stout en baldadig. Harry zou dat prachtig hebben gevonden. Dat was hij zelf ook! De paarden zorgden voor de verbinding met Ierland. In een magische setting maakte Harry zijn laatste rit.

Tijdens de dienst spraken zijn jongste broer, zijn beste vriend, zijn kinderen en ik. Er werden nummers van Van Morrison gedraaid en mijn laatste woorden aan hem had ik ook uit Ierland: ‘Thanks a million.’ Na de dienst was er erwtensoep in het huis van lieve vrienden. Iedereen was het er over eens dat het een wonderschone uitvaart was geweest. De elementen hadden samengespannen om er iets heel bijzondes van te maken. Ik had niet anders verwacht....



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Prachtig, Margareth!

Eric Jan van Dorp




Beste Margareth, wat zal het moeilijk zijn...heel veel sterkte en ja, make it! Je columns lees ik met heel veel plezier en steeds weer gevoel van herkenning, omdat we zelf een poosje in het prachtige Ierland hebben gewoond. Please do go on. Take care love.

Angelique




Dear Margareth, Take care! Lique

Lique




Lieve Margareth, ontroerend, ik vind je geweldig. Je schrijft zo goed, intens, fijn dat je het kunt, wat een gave. Liefs, Hannah

Hannah van den Broek




Beste Margareth, Omdat mijn zoon in Zweden woont, ja, Pieter Mans, kan ik me voorstellen hoe je aan een nieuw land verknocht kunt raken. Ik kan me ook voorstellen dat Harry jou bewonderde, zoals jij hem doet. De manier waarop je de moed hebt om verder te gaan is een voorbeeld voor velen. Heel veel sterkte voor de moeilijke dagen die er ook zullen zijn. Alle goeds gewenst.

Dick




Mar, wat doe je het goed! Ben onder de indruk, Veel liefs uit Lux, Willemijn & Daan

Onbekend




Lieve Margareth, Ik bewonder jou, je bent heel bijzonder en ik wens je heel veel sterkte en goeds in Ierland (wij willen er ook heel graag naar toe). Liefs en groetjes, Jannie (uit het noorden van Nederland)

Jannie




wij zijn enorm trots op je en voelen de liefde tussen jou en Harry

Charles en Gerty


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden