Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 23 - Een Ierse non, Alzheimer en ‘Tir na nƠg’


De huisarts heeft mij naar haar doorverwezen. “Wat heb ik aan een NON?” vraag ik de huisarts. “Don’t worry, Gertrude is BIGGER then a nun,” zegt hij. En ik ga. Ik weet niet wat ik precies verwachtte, maar Gertrude doet mij van de ene in de andere verbazing rollen. Allereerst draagt zij geen habijt, maar, integendeel, moderne kleding. Ze verft haar haar. Zij is werkzaam geweest als onderwijzeres. Later is zij Gestalttherapie gaan doen. Gertrude blijkt inderdaad zeer 'open minded'. Ze woont niet in een klooster, maar met zeven andere nonnen in een huis. Ze hebben allemaal gewerkt in de zorg of in het onderwijs. Gertrude merkt op dat het mij lijkt te intrigeren, dat zij ervoor gekozen heeft haar leven te wijden aan het mysterie van het leven. Ja, dat klopt! Alleen haar omschrijving stemt al niet overeen met met mijn vooroordelen....

Gertrude vraagt of wij eraan gedacht hebben terug naar Nederland te gaan, nadat de diagnose Alzheimer bij Harry werd gesteld. Het was de eerste vraag die we ons zelf stelden.....want wonen in Ierland leek een complicerende factor. Toch waren we het er snel over eens; we bleven! We waren hier, met de rust en de ruimte, beter af, dat was duidelijk. Nog los van wat zo’n terugverhuizing aan stress en onzekerheid met zich mee zou brengen. Dat zou, gezien de aard van de ziekte, een slechte zaak zijn. Na de eerste periode van verslagen-en hulpeloosheid, krabbelden we weer op. Het verloop van de ziekte konden we niet beinvloeden, maar we probeerden wel een antwoord te geven op hoe we er mee om wilden gaan. Harry wilde niet als patient door het leven. Ik wilde niet wegzakken in het verdriet. We wilden het allebei nog zo goed mogelijk hebben. Genieten van wat er te genieten viel. En daar blijk je door zo’n ziekte nog maar weinig voor nodig te hebben....Daarmee ontkwamen we niet aan het verdriet, maar het gaf ons iets om voor te gaan en echt, dat helpt. Als we op onze tuinbank aan de koffie zaten, prijsden we onszelf vaak gelukkig. Hadden we de beslissing om naar Ierland te verhuizen niet genomen, dan hadden we deze jaren SAMEN nooit gehad! En dat waren geen gezapige jaren, integendeel.

En verder gaat het toch zoals het gaat...... Onderstaande verhaaltje uit het boeddhisme vertel ik aan Gertrude, omdat ik de moraal zo herkenbaar vind:
We zien wel
Er was eens een oude man. Hij was erg arm en hij kon maar net rondkomen, samen met zijn jonge zoon. Op een dag kwam die zoon opgewonden thuis. Hij had een paard gevonden! Ook in die tijd was een paard een waardevol bezit. Ze zochten overal naar de eigenaar, maar die bleef onvindbaar. Iedereen in het dorp feliciteerde de man met het paard. De man bleef daar echter laconiek onder en gaf telkens als weerwoord dat het paard net zo goed ongeluk kon brengen. Men begreep deze reactie niet en vond de man erg ondankbaar. Op een dag viel de zoon van het paard en hij brak daardoor zijn been. Nu gaf iedereen de man gelijk. Nu zei de man echter dat het net zo goed geluk zou kunnen brengen. Een tijdje later brak er oorlog uit. Alle jonge mannen uit het dorp werden opgeroepen, maar de zoon hoefde niet mee, omdat hij door zijn gebroken been niet mee kon vechten. Nu zeiden zijn dorpsgenoten dat hij geluk had, want zijn zoon was de enige die thuis kon blijven. De oude man hield zijn mond en dacht: “We zien wel”!

Gertrude stuurt me een sms-je als ze aan het sterfbed van haar vader zit. Ik sms haar terug: ‘Harry wacht hem op!‘ Later fantaseren we hoe Harry en haar vader elkaar tegen gekomen zijn daarboven. Dat ze elkaar liggen, weten we zeker. De vader van Gertrude droeg tot zijn dood (hij was 97!) een paardenstaart die tot zijn billen kwam. Harry zou dat prachtig hebben gevonden. Hij hield van authentieke mensen. Als Gertrude het landschap beschrijft wat zij zich voorstelt, lijkt dat verdacht veel op Ierland. “Als in ‘Tir na nƠg!’ ”, zeg ik, refererend aan een legende uit de Ierse mythologie. ‘Tir na nƠg’; land van de eeuwige jeugd, dat geen ziekte en dood kent. Land van schoonheid, muziek en plezier. Alleen bereikbaar op de rug van een magisch paard. “Dat jij dat wéét,” zegt Gertrude. “Ik ben zo blij dat je terug bent gekomen. Je hoort hier gewoon thuis!”
Ja, ik voel me hier thuis. Zeker op dit moment. Ierland; balsem voor de ziel. Of dat zo blijft? Geen idee. Ik zie wel.....



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


prachtig en zo herkenbaar! Knap hoor Margareth ... ik kijk telkens weer uit naar je columns! Binnenkort schrijf ik je eens ivm onze Ierse plannen!

toni


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden