Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 26 - Don Giovanni in Midsummer Murders


We wanen ons in een setting van ‘Midsummer Murders’. Een kasteeltuin, een witte tent waar Prosecco wordt geserveerd, mensen in avondkleding, met, last but not least, als achtergrond het sprookjesachtige kasteel van Lismore. Als er binnen een uur een moord voor mijn voeten plaatsvindt klopt het helemaal. Midsummer murder. De tomatenketchup spat op mijn schoen! In ‘Don Giovanni’, een opera van Mozart.

Ik ben mee gevraagd door Martin en Gaby, die een week in hun huis verblijven hier. Het wordt een avond om nooit te vergeten. Ik ben geen operaliefhebber, maar op deze manier opgevoerd, in deze entourage, geniet ik van elk moment. Helemaal als er opeens een paard ten tonele verschijnt. Het decor bestaat uit het eeuwenoude stallencomplex, waar de spelers in hun spel geraffineerd gebruik van maken. We zitten op de binnenplaats met in het midden een fontein. Boven ons een half open tentdoek, zodat de zwaluwen ongehinderd rondvliegen.

Van tevoren hebben Gaby en ik ons druk gemaakt over wat we aan moeten trekken. Voor ons geen avondkleding, zoveel is duidelijk. Want HÉ, we zijn wel in Ierland. Daar wordt het ’s avonds gewoon koud in de zomer. “Laagjes,” zeg ik tegen Gaby. Dus neem ik een tas mee met omslagdoeken en sjaals. Er zijn zelfs mensen met een plaid of deken, dus zo gek is dat niet. Datzelfde advies geef ik aan mijn familie als die overkomt om mijn verjaardag te vieren. Hemdje, T-shirt, fleecetrui en jack. Ook in de zomer. Mijn tante is de enige die mijn advies opvolgt en de enige die volop profijt heeft van de zon. In Ierland moet je op elk moment op zo’n beetje alle weertypen zijn voorbereid. ‘Never a dull moment’ wat dat betreft, rustig op het terras van de zon genieten kan zomer en winter, maar nooit zonder laagjes.

Daar staat tegenover dat je aan kunt trekken wat je wilt, geen mens die je daar op beoordeelt.
Martin en Gaby komen elke zomer vijf weken over en ik vertel Gaby in het begin dat je hier vanzelf aan decorumverlies gaat lijden. Gaby bekijkt mijn outfit en schudt haar hoofd. Nee, daar zal zij niet snel last van hebben. Ze neemt elke jaar nette kleren mee om die vervolgens in de kast te hangen. Totdat ze terug gaan. Vorig jaar viel het muntje. “Het werkt echt zo, Mar,” zegt ze verbaasd. “Het interreseert me geen lor meer wat ik draag als ik hier ben. Sterker, ik vind het HEERLIJK om wekenlang in een joggingbroek met T-shirt rond te lopen!” Decorumverlies. Voor mij valt het onder de noemer: vrijheid. En als ik naar Nederland ga vind ik het weer leuk om me met aandacht te kleden.

Een neef van Harry, die werkt bij een gerenommeerd advocatenkantoor in Amsterdam, heeft een treffend verhaal. Op vrijdag ‘mogen’ ze in vrijetijdskleding naar kantoor. Hoera! Neef is jong en trekt zijn favoriete kleren aan; oude spijkerbroek, sneakers en een jumper met capuchon. Alras wordt hij ontboden bij zijn baas. Dat hij het blijkbaar niet goed begrepen heeft. Zijn baas zou in die kleding niet eens het gras willen maaien, LAAT STAAN dat hij het naar kantoor aan zou durven trekken. Oeps. Neef voelt zich zwaar belazerd. Want waarom noemen ze het dan vrijetijdskleding? Een Dockersbroek mag. Nee, moet! Want die oogt losjes, heeft vaak een kleurtje, o zo gewaagd, en MEN weet desondanks dat er flink voor betaald is. Dit stemt neeflief tot nadenken. Een glansrijke carriére inclusief het GROTE geld ligt voor hem in het verschiet. Maar is de tol die hij daarvoor moet betalen niet wat hoog? Op dat moment begint hij fanatiek te sparen. Hij maakt zijn termijn van drie jaar als stagaire af. Nu is hij bezig met zijn laatste werkweek. Daarna vertrekt hij naar Zuid–Amerika. Met fiets. Om na te gaan denken over zijn toekomst. Hij trekt daar een jaar voor uit....in zijn wielrennersbroek!

Gaby en ik kijken nieuwsgierig naar wat het publiek draagt. Het loopt zeer uiteen. We zien een kaftan. Een soort koningsmantel met bont aan de mouwen, en veel luchtige jurkjes van doorschijnende stof. Natuurlijk zien wij er ook netjes uit. Ik draag zelfs hakken, waar ik spijt van heb als we midden in de nacht naar het restaurantje lopen, waar ons een ‘Opera Supper’ wacht. Klokslag twaalf krijgen we de eerste gang. Dan liggen mijn schoenen al uitgeschopt onder de tafel. Geen Ier die daar over struikelt.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Heerlijk Margareth om je verhaal weer te lezen. Ja ,zo'n paard hoort er wel bij in die opera, dat was in de film Amadeus ook behoorlijk overdonderend.Fijn ook dat Harry genoemd wordt, die neef lijkt uiteindelijk toch een "Harrymind" te hebben. Ik mail je gauw, Liefs, Hannah

Hannah van den Broek




Lieve Margareth, Wat een leuk verhaal! Wist helemaal niet dat je een collum schreef. Zal ze vandag nu gaan bijhouden! Hoe is het met je? Nog heel erg bedankt voor de kaart voor mijn slagen,super lief!!Wilde je mailen maar wist niet of ik je goede email nog had dus ben blij dat ik je zo kan contacten! Hier gaat alles goed, we gaan morgen voor 3 weken met z'n allen naar Mallorca, genieten dus. Wil je mij anders een keer een email sturen zodat ik jouw email heb (michellevmeer@hotmail.com). Kunnen we weer wat meer contact hebben,lijkt mij fijn! Veel liefs, je liefste petekind Michelle

Michelle van Meer




keive margareth dit is geweldig liefs maaike en ook van ralf,hoe is het zo wi zo wie zo met je.

maaike van meer


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden