Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 38 - Het losgeslagen Ierland en het Ierland van Pat Flynn..


Een in Ballyduff wonende Amerikaan, ‘David Monagan’ lanceert zijn boek in het plaatselijke restaurant. Hij beschrijft in ‘Ireland Unhinged’, zijn waarnemingen tijdens de economische bloei van Ierland (the Celtic Tiger), tot aan de vrije val in de recessie die het land nu doormaakt. Samen met Lynette (Engeland) en Shelley (Nieuw-Zeeland), ga ik er naartoe. We hebben een genoeglijke middag, wat terug te zien is op de foto van ons drieën in de krant.

Pat Flynn krijgt de eer het boek als eerste in ontvangst te mogen nemen. Good old Pat. Harry’s GROTE vriend. Pat heeft ons vanaf het allereerste begin (we moesten de sleutel van ons huis in zijn zaak ophalen) zo met raad en daad bij gestaan,dat hij als een vader voelt... Na de dood van Harry was het eerste dat Pat tegen mij zei; ‘You were married with a gentleman’. Dat is hij zelf ook. A very gentle man... ‘I have seen a lot of excesses,’ vertelt David Monogan; ‘Ireland is full of marvelous characters, but a place that holds its own is Ballyduff. Ballyduff Upper is a sane background in a country gone insane’. Hij leest op hoogdravende toon wel een half uur hele stukken uit zijn boek voor. Ik ben blij dat ik een schaal met tapa’s naast me heb staan...

Maar dan komt Pat! Hij verhaalt over de ex-pats van Ballyduff, en kijkt daarbij regelmatig mijn richting uit. Hij zegt niemand als vreemdeling te beschouwen, dat iedere nieuwkomer in Ballyduff ‘a friend is we just haven’t met yet.’ Ook vertelt hij wanneer het saamhorigheidsgevoel bij de inwoners van Ballyduff is ontstaan; toen ze direct na de Tweede Wereldoorlog, eigenhandig een gemeenschapshuis zijn gaan bouwen. Pat is een man die de geschiedenis van Ierland hoog in het vaandel heeft en hij geniet veel aanzien voor het werk dat hij voor de GAA (Gealic Atlantic Association) verricht. De GAA heeft zich tot doel gesteld de Ierse cultuur voor altijd te waarborgen. De taal, de sporten, de dansen en de muziek.

Als ik het boek wil kopen blijkt het al uitverkocht. Echt Iers; er wordt een boek gelanceerd en meer dan de helft van de bezoekers vist achter het net... ‘Gaat het een beetje?’vraag ik als Martin komt. Ja, het gaat. Martin vertelt openhartig hoe hij het verlies van mijn moeder ervaart. Vraagt mij ook naar mijn gevoelens. En ik antwoord even openhartig. Vraag hoe zijn vader zich houdt. Die was net gestopt met werken, maar de gemeente heeft hem gevraagd of hij terug wil komen. En ja, hij wil niets liever! Gecombineerd met het werk op hun boerderijtje komt hij zijn dagen wel door. Hij vindt het alleen zo ontzettend spijtig dat hij niet, al was het maar een paar maanden, met zijn vrouw heeft kunnen genieten van hun vrijheid. Dat ze geen reisje meer samen hebben kunnen maken...

Zelf is Martin ook een beetje de weg kwijt. Want hij heeft opeens zijn twijfels over zijn vriendin. Die wil hele andere dingen dan hij. Hij vraagt aan mij hoe ik daarover denk. Geen idee, ik ken zijn vriendin niet eens... Het enige dat ik weet en dat vertel ik hem ook, is dat ik bij Harry nooit een twijfel heb gehad. Dat ik vanaf het eerste moment wist: ‘dit is’m’! Dat dat altijd zo is gebleven. En dat ik daar nu mijn troost uit put.

David Monogan vraagt zich in zijn boek de hele tijd af, waar de ziel van Ierland gebleven is. Het boek is al even hoogdravend geschreven als de man zelf, maar we hebben iets gemeen. De ziel van Ierland vinden we terug in Ballyduff !



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden