Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 48 - Het leven is DAT wat je er zelf van maakt


Dat vond ik een mooie voor op de rouwkaart, maar Harry wilde geen quote van hemzelf. Dus werd het: ‘De zin van het leven is de zin om te leven’, van Remco Campert.

Een andere stelling van Harry was een echte des Harry’s: ‘Zeikerds hebben altijd gelijk’! Harry had wiskunde gestudeerd, dus er zouden andere stellingen kunnen zijn, maar nee. Naar deze opvattingen LEEFDE hij echt. Dat bleek vooral na de diagnose. Hij bleef de enthousiaste man die hij altijd geweest is en droeg zijn lot zonder klagen...wel was hij vastbesloten zijn lot in eigen hand te houden, dat wel! Ook dat was des Harry’s....

Was de emigratie de eerste breuklijn in ons gezamenlijk leven, de diagnose was de tweede. Het leven VOOR en het leven NA. Op de een of andere manier hadden ze met elkaar te maken, die breuklijnen. Op de een of andere manier leek het alsof we door te emigreren ervaring hadden opgedaan voor die tweede ingrijpende verandering; leren leven met een ziekte. Van op jezelf/elkaar aangewezen te zijn, van het loslaten van dat wat bekend en vertrouwd is, en van het leven bij de dag en het moment omdat je geen idee hebt wat de volgende dag brengt.

Emigreren en met een ziekte gediagnostiseerd worden, hebben met elkaar gemeen dat er een beroep wordt gedaan op je vermogen los te kunnen laten. Ik moet daar aan denken na een sessie die ik laatst bij Gertrude had. Ze vertelt over een lezing die ze in Dublin heeft gegeven en waar ze eindigt met het stellen van drie vragen die je aan het eind van je leven positief zou moeten kunnen beantwoorden. Ze wil die vragen ook aan mij stellen en waarschuwt dat ze oplopen in moeilijkheidsgraad.

Vraag 1;
Heb je kunnen genieten?
‘YES!’ Tot in m’n tenen. ‘Makkie’, denk ik bij mezelf. Vraag 2;
Heb je liefgehad?
‘YES!’ Met hart en ziel, fluitje van een cent.
Vraag 3;
Heb je los kunnen laten?
‘Dat weet ik niet’. antwoord ik, dit keer zonder bravour.
‘Harry heeft los kunnen laten’, zegt Gertrude.
‘En jij ook’, zegt ze dan.
‘Dat weet ik ECHT niet’, zeg ik timide.
Want los WILLEN laten voelt voor mij niet hetzelfde als los MOETEN laten....
Daarin zit het verschil met emigreren. Als je daar voor kiest, kun je los laten. Los moeten laten, dat overkomt je......


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Helemaal waar. Moeten is dwang. Voelen wat je voelt, mag! Prachtig beschreven, Margareth, dank je wel.

Angelique




Klopt en toch heb ik ook schrik van 'los kunnen laten' ook al kies ik er zelf voor! Ja, het zit er aan te komen voor mij Margareth! Tot gauw! Toni

Toni




Schrik hoort erbij....hartstikke goed dat jullie de sprong toch durven te wagen. En goed dat jullie vor Ierland gekozen hebben...hou me op de hoogte en alvast 'Cead Mille Failte!' Toi, toi, toi

Margareth




Lieve Margareth, Wat mooi beschreven. En zo waar.Ik hoop dat je uiteidelijk los KUNT laten. Willen......dat wil je nooit. Liefs , Hannah

Hannah van den Broek




he liefie, wat mooi heb je dat weer neergezet! Zou het niet zo kunnen zijn, dat je onvoorwaardelijke liefde niet hoeft, kan of moet loslaten? Het zit in je en dat blijft toch.Ik zou zeggen, hou het juist vast en blijf van dit moois genieten!Ook al krijg je Harrie er niet mee terug,het gevoel is en blijft,denk ik!kus marijke

marijke van meer


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden