Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 18 - Van een witte hond en een zwarte hond


Oeps. Ik word vijftig. Noem ik mezelf al jaren ‘vrouw van zekere leeftijd’, nu ben ik dat ook echt. Mij zul je niet horen zeggen: ‘Vijftig is het nieuwe veertig’. Wat een klets! Vijftig is vijftig. Ik heb een ander probleem. Zie ik het aan de ene kant als een mijlpaal die gevierd moet worden, ik ontkom niet aan het feit dat Harry daar niet bij zal zijn. Met dit soort ‘zout in den wonde momenten’, raak je gaandeweg vertrouwd, maar met deze verjaardag is het me lange tijd niet duidelijk hoe ik daar mee om moet gaan.

Mijn familie wil, net als vorig jaar, overkomen, maar dat houd ik af. Want dan MOET ik het vieren en lange tijd betwijfel ik of ik dat wel wil. Want al is het een heuglijk feit, een feest is niet aan de orde. Zou een paar dagen in retraitre een goed idee zijn? Mogelijkheden te over daarvoor hier in de buurt.

Ik ervaar het gemis van Harry in dit tweede jaar na zijn dood als venijniger dan in het eerste. Onderstaand verhaaltje helpt me regelmatig met het daarmee omgaan.
‘Iedere zaterdagmiddag kwam de Eskimo visser naar de stad. Hij bracht dan altijd zijn twee honden met zich mee. De ene was wit en de andere was zwart. Hij had ze geleerd om op commando tegen elkaar te vechten. Elke week kwamen de inwoners van de stad samen op het marktplein. De twee honden zouden dan vechten en de visser sloot weddenschappen af over welke hond zou winnen.

De ene zaterdag won de witte hond en de andere zaterdag won de zwarte hond, maar de visser won alle weddenschappen! Zijn vrienden vroegen hem hoe hij wist welke hond er zou winnen. Hij zei: ‘Ik laat de ene hond verhongeren en geef de andere te eten. Degene die eten krijgt wint altijd omdat hij sterker is.’
Dat klooster gaat ‘m dus niet worden, leg ik de link naar mijn verjaardag. Ik moet het ‘gewoon’ vieren. Omdat de lunch vorige keer zo’n succes was, lijkt me dat een goede vorm. Ik maak een lijstje met namen van vriendinnen die hier in Ierland het verschil voor mij maken. Zeker in het afgelopen jaar. Vraag Lynette of zij de catering wil doen en samen bedenken we de gerechten. Ik heb iets met ouderwets knip- en plakwerk, maar kies toch voor een kant en klare uitnodiging. Vind er een met een geschikte tekst:
‘They say that age is all in your mind’, staat er in zilver en blauw op de voorkant. Aan de binnenkant schrijf ik: ‘I don’t know how I old I feel, but I DO know I want to celebrate my 50th birthday with you!’

NB. Ik heb mijn verjaardag inmiddels gevierd. Het was een dag met een lach en een traan. Ben blij dat het achter de rug is nu. Blij dat ik ook deze stap weer heb gezet. En dat ik m’n vrienden goed te eten heb gegeven. Dat helemaal.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Van harte proficiat Margareth en bij mij is het al 3 jaar zover. Zodra ik in Ierland woon, laat ik iets weten hoor! Het zit er aan te komen!! Mvg t

Toni


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden