Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 23 - Afslag Boterbloem


Emigreren is alsof je afslaat op een rotonde. Een rotonde die je dagelijks neemt, waarvan het verkeer en het rondje je zo vertrouwd zijn dat je ‘m neemt zonder erbij na te denken.
Op een dag besluit je een afslag te nemen. Je kent de weg vaag, maar hebt geen idee waar je uit zult komen. In plaats van MEER van hetzelfde kies je voor ALLES anders.
In Nederland kijk ik met bewondering en een vleugje jaloezie hoe goed iedereen het voor elkaar heeft. Strakke keukenblokken waar alle laden van openglijden, geavanceerde douchekoppen die altijd de juiste dosering water stralen, inrichting en materiaal waar over nagedacht is. Zeer verantwoord allemaal.
In welke auto ik daar ook stap het is er nooit zo’n rotzooitje als in die van ons. Modderafdrukken, strootjes, laarzen, hondenharen, als ik in onze auto stap verbaas ik me nergens over.
Ons keukenblok bestaat uit zelfgetimmerde kastjes met een dik aanrechtblad met kunststof laagje. Graniet. Met de nadruk op Niet.
De kastjes zijn met de verfkwast opgepimpt met een op de kaart zachtblauw. Eenmaal aangebracht blijkt het oogverblindend. Met de nadruk op verblindend. De tegeltjes zijn her en der wat scheef, want zelf aangebracht. En je kunt zien dat het mijn eerste keer was! De kraan drupt altijd, hoe vaak we de leertjes ook vervangen. En in de zomer hebben we geen warm water omdat we de radiatoren dan niet verwarmen. Daar wen je aan. En onze keuken is heilig vergeleken met die van vriendin Jessica. Of die van andere vrienden.
Die van Jessica ontbeert elke kleur en staat en hangt vol paardentuig en laarzen. De betonnen vloer is meestal bedekt met een laagje zand en modder.
Als ik haar bezoek zitten we aan een gammele keukentafel of buiten op het erf. Op dit moment houden we ons dan bezig met het verzinnen van namen voor haar pasgeboren veulens.
Dat hebben we tot een waar ritueel verheven. Flesje wijn, stapeltje boeken erbij. Ik ga altijd eerst het veulen bewonderen, want de naam moet wel passen.
Dat blijft indrukwekkend. Zo’n dier, op die wankelende en toch krachtige benen. Al klaar om te vluchten als dat nodig blijkt te zijn.

Ik overstelp de merrie met complimenten, want daar zijn ze in die eerste dagen extra gevoelig voor.
Vorig jaar waren we into de Ierse mytholgie. De mooiste naam werd toen Braveheart, voor een stoer, zwart hengstje. Dit jaar wordt het jaar van de juweeltjes! Silver Star voor een wit, harig speelgoed paardje. De eerste van dit jaar. Ruby (robijn), voor een bruinrood, krullerig exemplaar.
Het derde veulen is in de wei geboren. Jessica probeert de merrie’s altijd op tijd binnen te krijgen, maar die trekken liever hun eigen plan.
Het voordeel van in een stal bevallen is dat Jessica daar een camera op kan zetten. Zodat ze niet in weer en wind om de haverklap naar buiten hoeft met een zaklamp. Want vrijwel alle veulens worden’s nachts of in de vroege ochtend geboren.
Ik loop door het veld vol boterbloemen naar het veulen toe en wacht even om te kijken hoe de merrie reageert. Want die zijn erg beschermend de eerste dagen. De meeste kennen me en laten me toe.
Silver Star hinnikt als ze me ziet. Die is nu een maand oud en dartelt om me heen. Dat leidt af en ik loop dwars door een stel brandnetels. Au! Uren later heb ik dat branderige gevoel nog.
Ik bekijk het nieuwe veulen. Het is wit met zwarte vlekken, die later blauw/ grijs zullen worden. Sapphire! De vader van alle veulens heet Bulabos, wat applaus betekent in het Iers. Hij is heel groot en heel erg hengst. De naam past dus, al vraag ik me af waarom hij applaus verdient bij zo’n luizenbaan.
Voor ons bracht het wonen in Ierland het contact met paarden. In Nederland kwamen die zelden op onze weg.
Jessica vertelt verontwaardigd dat zij een mailtje heeft gekregen van een van haar Zwitsere bezoekers. De vrouw mailde Jessica dat zij erg had moeten wennen aan de basic omstandigheden waarin Jessica leefde.
Tja, zo is dat nu eenmaal in Ierland op een oude boerderij. Je kunt dat niet vergelijken met de spic en span paardenbussines in Nederland of Zwitserland. En je zou natuurlijk graag het gemak en de luxe daarvan willen hebben.
Maar die heb je achtergelaten toen je besloot die afslag te nemen. Afslag boterbloem. Voordat je die afslag neemt is het dus raadzaam te bedenken dat daar ook brandnetels tussen groeien!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden