Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 25 - Galway Girl


Hi Ya Hi Ya Hi Ya He’, schalt er over de haven als de eerste boot, de Ierse Dragon Den, door de sluisdeuren komt.
Op de kade begint de menigte direct mee te golven en te zingen. Het is DE hit van vorig jaar in Ierland.
Galway Girl.‘ And I ask you, friend, what’s a fella to do ’cause her hair was black and her eyes were blue.
Bekijk en beluister galway girl
Het is FEEST in Galway! De Volvo Ocean Race doet Galway aan en het is zowaar prachtig weer! We lopen over de kades van ‘Race Village’ langs de standjes. Van falafal tot Duitse braadworst, een hele kade is gereserveerd voor eten en drinken.
Heinken heeft de grootste stand! Ja, zelfs in Ierland heeft Heineken het Guiness weten te verdringen. Marketing= getting the market!
Op een enorm podium zorgt een band voor de muzikale omlijsting. De Volvo Ocean Machines (zoals de geavanceerde boten genoemd worden) worden na een race in de Galwaybaai één voor één muzikaal onthaald.
Ericsonn heeft de meest swingende bemanning! Die swingen bijna overboord op de klanken van Bruce Springsteen. Alhoewel, ze zijn wel wat meer gewend. Onvoorstelbaar in welke barre omstandigheden deze mannen zich staande weten te houden. Heldhaftig!
Na een lange wachtrij in de zon gaan we met twee bakjes paella op het grasveld van het havenhoofd zitten. Op de kades flaneren inmiddels de echte Galway girls.
Saterdaynight fever!
Op z’n Iers betekent dat in avondjurk met daaronder hooggehakte muiltjes.
Niet gehinderd door een vetrolletje meer of minder gaan de meisjes en masse met de schouders bloot. Hopend op een prins die zijn tanden in dat romige vlees wil zetten.
Wij verlaten het feestgedruis van de ‘Race Village’ in Galway om op zoek te gaan naar onze B&B in Salthill. Daar komen wij in het donker aan.
Salthill is een heuse badplaats compleet met reuzenrad. De volgende ochtend wanen we ons in Zandvoort.
Door het mooie weer stroomt het er vol. Op de boulevard, in het reuzenrad en op het strand, overal mensen. En auto’s natuurlijk.
We wachten op een bankje tot de botenparade in de baai begint. Er staat geen zuchtje wind dus de zeilboten zullen nauwelijks vooruit komen.
“Laten we naar Kinvarra gaan!” stel ik voor.



Daar zijn we op de heenweg langsgekomen en daar bewaren we mooie herinneringen aan.
Kinvarra. Klinkt als Nirvana. Zo voelde het acht jaar geleden ook. We hebben daar idylische dagen doorgebracht.
Onze eerste kennismaking met Ierland. Vijf weken rondtoeren in een busje. Deze plaats moet een rol hebben gespeeld bij onze keuze voor Ierland!
Het verkeer staat helemaal vast als we Salthill uitrijden. Gelukkig willen wij de andere kant op.
We genieten van de tocht langs de kust. Hebben we deze weg nou wel of niet gereden, acht jaar geleden? De stenen muurtjes die overal door het landschap slingeren komen bekend voor. Maar die zie je overal in het westen.
Mooi! Kinvarra blijkt weinig veranderd. Een pittoresk havenplaatsje zonder toeters en bellen.
De Galway Hookers ontbreken dit keer. Om verwarring te voorkomen: dit zijn houten zeilboten met roodbruine zeilen. Die zijn allemaal naar de baai van Galway voor de botenparade.
We strijken neer op een terras in het haventje. Na een kop soep gaan we op zoek naar het weggetje dat ons zal leiden naar DE plek.
Na drie mislukte pogingen en bijbehorend gekissebis hebben we het! Bochtig, smal, lang, Ja, DIT is het! Alleen staan er opeens een aantal grote huizen langs.
Het weggetje eindigt bij een groene oase aan het water. Op de pier zitten wat mensen. Er staan wat auto’s en een paar kinderen zijn bezig met een surfplank.
Acht jaar geleden stonden wij hier alleen. Af en toe kwamen er wat oude dames langs om een duik te nemen. Of juist wat jong grut.
Een keer begon het toen te regenen. Gebeurt vaker in Ierland. Vier pubers vroegen of ze onder onze luifel mochten schuilen. Tuurlijk!
’s Ochtends nam ik altijd zelf een duik in het ijskoude water. ’s Avonds maakte mijn man een vuurtje.
Een keer plukten we een maaltje mosselen uit het water. Zo hebben we ze daarna nooit meer gegeten!
Het uitzicht vanaf ‘onze’ stek is evenmin verkeerd. Een mooie baai met in de verte een kasteel. Dunguaire Castle.
’s Avonds zien we op het nieuws dat het die middag heel druk is geworden in Galway en Salthill. We zien de Galways Girls weer flaneren op de kades. Horen de muziek. Het feestgedruis.
Wij vinden het leuk dat we dit hebben meegemaakt. Maar nog leuker dat we besloten om afslag Kinvara te nemen!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden