Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 27 - Nederlander in den vreemde


Vorig jaar was ons paspoort verlopen. Daarvoor moesten naar het Nederlands Consulaat van Cork. Dat bleek gevestigd in het havengebied. In het kantoor van een scheepsvaartbedrijf.
We waren er al drie keer langs gereden maar opeens zag ik het Nederlandse wapen! Ergens aan een muur van een onoogelijk gebouw. YES!
Een oudere heer pikte ons bij de receptie op en leidde ons door het verouderde kantoorgebouw naar een kamer. Een stoffige kamer vol mahoniehout en scheepsattributen. Aan de muur hing een statieportret van Beatrix en Claus.
De man had alle tijd en begon, zeer Iers, uitgebreid te vertellen. Hij was 75 jaar en de oprichter van het bedrijf en deed het consulaat er al veertig jaar bij.
Nu was het bedrijf overgenomen door zijn zoon, maar het consulaat wilde hij nog niet overdragen.
Eens in de twee jaar ging hij naar Nederland voor de bijeenkomst voor alle consuls in Den Haag. Met als belangrijkste onderdeel de ontvangst door de Koningin.
Zijn ogen begonnen te twinkelen toen hij over Beatrix vertelde. Such a charming lady!
Toen zij een aantal jaar geleden in Dublin kwam was hij vanzelfsprekend van de partij! Hij keek opeens beteuterd. Want toen hij de Koningin wilde omhelzen deinsde zij terug. En of dat nog niet genoeg was had hij daarna ongenadig van zijn vrouw op zijn donder gekregen. Dat DOE je niet, bij de Koningin! Nee. Dat was ik met haar eens.
En met haar had ik allang in de gaten dat hij meer onder de indruk was van de vrouwelijke charmes van Trix, dan van haar koninklijke!
Onze in Ierland gemaakte pasfoto’s werden door de Nederlandse ambassade in Dublin afgekeurd en moesten opnieuw. Daarna kregen we onze nieuwe paspoorten snel opgestuurd. Met de complimenten van de Honorair Consul.
Denk nu niet dat alle ervaringen zo royal getint zijn! Voor gemeentelijke zaken moeten wij naar Dungarvan, zo’n drie kwartier rijden bij ons vandaan. Daar bevindt zich The Council Office en het Motor Tax bureau.
Vorige week moest ik naar het Motor Tax Bureau. Een armoedig lokaaltje met 3 loketten. Mijn rijbewijs moest verlengd worden. Ik had alle benodigde papieren, maar was toch een beetje onzeker.
De keer ervoor dacht ik ook alles in orde te hebben. Toen moest ik onze auto uitschrijven. Ik had de verklaring van het sloopbedrijf en dat zou moeten volstaan.
Toch bedacht de dame achter het loket dat het ‘voor de zekerheid’ raadzaam was om even langs de politie te gaan. Voor NOG een formulier met stempel.
“Maar deze verklaring is afdoende,” bracht ik sputterend tegen. En de assertieve Nederlandse in mij tikte nog eens nadrukkelijk op de verklaring van het sloopbedrijf. ‘Just to be sure, dear’, zei de dame. ‘Just in case’... ‘Welke Kees?’ vroeg ik me op weg naar het politiebureau af.
Gelukkig kreeg ik daar direct een formulier met stempel. Dit was, vertrouwde de agent me toe, bedoeld voor auto’s die na een ongeluk van de weg werden gehaald. Hem maakte het niet uit, een stempeltje meer of minder. De dame achter het loket had er liever teveel dan te weinig, dat was duidelijk. Voor haar!
Daar zullen meer emigranten last van hebben. Wij zijn Nederland gewend! Een rijbewijs verlengen lijkt voor ons dus een duidelijke procedure.
Mijn man heeft het vorig jaar laten doen en dat ging gesmeerd. Weinig reden tot zorg dus. De dame achter het loket neemt mijn papieren door en knikt goedkeurend.
Ik haal opgelucht adem. Maar dan vraagt zij zich opeens hardop af of ik geen oogtest nodig heb.
“Nee! Dat heeft mijn man ook niet hoeven doen”, reageer ik wederom zeer Nederlands. De dame ziet mijn irritatie en besluit het even aan haar collega’s te gaan vragen.
Grrr.... die willekeur! Dat vage!
Ah, daar komt de dame terug. Ze schudt haar hoofd en zegt dat het niet nodig is. Pfffft.
Dat is een week geleden. Ik zou het nieuwe rijbewijs binnen een paar dagen opgestuurd krijgen. Het oude heb ik in moeten leveren.
Natuurlijk heb ik een kopie gemaakt. Ongetwijfeld ook zeer Nederlands!
Niet verkeerd, want het blijft spannend; leven in den vreemde!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden