Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 40 - Toys for the boys


en klap, een vlam, ik kijk beduusd naar de elektrische zaag die opeens over een doorgesneden snoer beschikt. Mijn man komt naar buiten rennen, want binnen zijn de stoppen gesprongen.
‘Blond!” roep ik in een poging het leuk te houden. Maar nee, hij kan er de humor niet van inzien. Begint direct een verhaal dat dit geen klussen voor vrouwen zijn en dat mannen hiermee van jongsaf aan vertrouwd zijn.,br> Dat klopt inderdaad. Sinds we in Ierland wonen ervaar ik continue dat ik met allerlei machines en gereedschappen NIET vertrouwd ben. Wat dat betreft is de stap van Nederland naar Ierland voor mij kleiner dan die van stad naar platteland. Maar dat heeft weinig te maken met vrouw zijn. Ik zag die dingen nooit in Utrecht!
We zijn hier in een nieuwe wereld terecht gekomen! Een wereld vol machines, gereedschappen en stoffen om het land te bewerken of in toom te houden.
Vooral die machines boezemen ontzag in. Zeker als je daardoor in de berm wordt gedrukt en aankijkt tegen de enorme banden die je auto rakelings passeren.
We hebben al heel wat van die machines op ons landje gehad. Je ontkomt er niet aan. De septic tank die om de 2 jaar leeg gezogen moet worden, bevindt zich precies op de scheidslijn van tuin en land. De enorme tractor waar de giertank aan hangt, trekt diepe sporen in het veld. Bij het wegrijden neemt íe bijna de daklijst van de uitbouw mee.



De Ierse kleigrond is zwaar en zit vol stenen, dus graafmachines zijn hier een bekend fenomeen. Voor het bouwen van onze aanbouw hebben we heel wat af moeten graven. Behalve voor het fundament een diep gat voor de afwatering. Dat moet dan weer vol stenen worden gestort zodat het water daartussen weg kan vloeien.
Eigenlijk kun je niet zonder tractor als je land hebt. We konden er een overnemen van de vorige eigenaar. Voor 1500 euro. Alleen deden de remmen het niet goed en dat leek ons niet handig omdat we op een heuvel wonen.
Achteraf begrepen we dat het een koopje was voor een tractor, zelfs met kapotte remmen! Mijn man heeft nog steeds diepe spijt dat we ‘m niet gekocht hebben.
Stiekem ben ik opgelucht. Want een beetje bang, voor al die enorme, diesel rokende apparaten. Mannen betrap ik op het tegenovergestelde.
Je ziet het jongetje in hen als ze achter het stuur kruipen. John Deers, Fergussons; it is a man’s world.
Dat ik de zaag ter hand heb genomen komt vooral voort uit het feit dat de heg niet NOG meer uit mag dijen! Immens is ie nu al, met 80 m. lang en 4 m. breed. Ondanks twee keer flink terugsnoeien de afgelopen jaren. Gelukkig met hulp van een leuke neef. Het uitdijen gaat zo gestaag dat we ‘m nu echt een koppie kleiner willen maken. We laten de buitenkant doen door een boer die een snijblad aan zijn tractor bevestigt.
We blijven ons verbazen dat er zoveel komt kijken bij het onderhouden van ons relatief kleine stukje land. Voordat je het weet neemt de natuur de overhand.
Voor het veld hebben we op dit moment een ezeltje, daarvoor hadden we schapen en een paard. ‘Geleend’ van verschillende buren. Het onkruid deden we tot nu toe handmatig maar daar blijkt godenzijdank ook een onschadelijke oplossing voor.‘Round up’. Je vemengt de vloeistof met water in een plastic tankje en met dat tankje op je rug bespuit je het ongewenste groen. En dat is veel. Heel veel!
Om het gras van het tuingedeelte te maaien zou een exemplaar waar je op kunt zitten geen overbodige luxe zijn. Maar de aanschafsprijs weerhoudt ons daarvan. Dus zijn we nu aan onze derde duwgrasmaaier toe. Het kost 3 uur per keer om het tuingras te maaien. We hebben ‘maar’ een acre (5000 vierkante meter)land.
Een lachertje voor de boeren hier uit de omgeving. Land is voor hen MEER dan belangrijk. Ook mijn man wilde in eerste instantie minstens 2 acres. Volgens mij ook een mannending.
Verder met de heg. Het snoer is weer aan elkaar geplakt. De eerste 15 meters zitten erop.
Mijn man is klaar met zijn klus binnenshuis en wil de heg graag zelf afmaken. Daar zeg ik geen nee op. Dat gaat meestal zo bij ons. Ik begin een klus en voer daar pakweg 10% van uit. De rest neemt hij dan voor zijn rekening.
Des vrouws of verwerpelijk gedrag van mij? Ik vrees het laatste!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden