Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 42 - Farting Frodo


Hond nummer drie begint zich te settelen. Hij komt uit een asiel, er is niets bekend over zijn achtergrond. Hij heeft littekens op zijn kop en is bang voor onverwachte bewegingen en geluiden. Panisch voor alles wat op een stok lijkt.
Frodo is onze eerste asielhond. Hij gedraagt zich zo onderdanig en aangepast dat het ons een doorn in het oog is.
Nee, dan ‘Jessie-pain in the assie-‘, die is ten alle tijde haar eigen, ongeremde zelf. Toen we haar met 6 weken uit het nest haalde, stond ze al piepklein, hondsbrutaal in de opening van het hok. We namen haar als opvolger van teckel Dirk, die een week daarvoor dood gegaan was.
Een groter contrast was niet denkbaar. Die waardige,teckel op leeftijd, waar je opmerkelijk vergaand mee kon communiceren, tegen het ADHD-je dat Jessie was. Non stop! Ze beweegt zich ze als een elastiek door het leven. Sprint en springt en wil maar één ding: spelen.
We namen haar vooral voor Josie, die na de dood van Dirk stilletjes in haar mand lag.
Ook Josie was als pup een ongeleid projectiel. Het stadspark waar zij in Nederland op aangewezen was, bleek te klein om haar terrier energie kwijt te raken. Toen zij als 1 jarige mee naar Ierland kwam, heeft ze dat ruimschoots in weten te halen. We namen Jessie dus vooral voor haar, maar dat bleek geen succes. Ze velen elkaar, daar houdt het mee op.
Frodo weet haar evenmin te bekoren. Een grauw als hij te dichtbij komt, daar moet hij het mee doen. Gelukkig heft Jessie dit tekort op door eindeloos met hem te stoeien en samen met hem achter een bal aan te rennen.
Zo hebben ze alle drie hun eigenaardigheden. Josie heeft haar looks mee en haar coole karakter. Geen hondse onderdanigheid voor Josie!
Jessie is leuk door haar onuitputtelijke energie en perfecte balbeheersing. Haar liefde voor de bal gaat ver, want als Wimbledon op tv is vleit ze zich tegen de baas en legt ze haar poot vertrouwelijk op zijn knie. Ze volgt net als hij de bal op het scherm en springt op als er geserveerd moet worden. Verwilderd kijkt ze daarna om zich heen om te kijken waar de bal gebleven is.

Frodo is een scheet! Hij hult ons regelmatig in zijn naar rotte eieren stinkende winden. In het begin liet hij de loslopende haan met rust, maar opeens begon hij ‘m op te jagen. Met een harde brul leerde mijn man hem dat direct af.
Die haan kwam een jaar geleden aanlopen, samen met een ander, bruin, exemplaar. Jut en Jul noemden we ze.
Het kostte heel wat moeite om Jessie en Josie af te leren achter ze aan te jagen. De hanen groeiden groter, liepen de hele dag rondpikkend door de tuin en gingen elke avond vroeg op stok in een hoge tak van een boom. Een opluchting, want het stikt van de vossen in de omgeving. Daarom willen we er geen kippen bij nemen.
Toen er op een dag een paar honden van de buren de tuin in kwamen, betekende dat het einde van Jut (of Jul). De witte haan bleef alleen achter en compenseerde het gemis door contact te zoeken met ons en de honden.
Als de deur openstaat loopt hij al klokkend naar binnen en doet zich daar tegoed aan het voer uit de hondenbak. Als de deur dicht is gaat hij voor het raam zitten en loert hij naar binnen. Als we buiten lopen, volgt hij ons op de voet. Of ligt hij vreedzaam naast de honden in het gras en laat zich door hen besnuffelen.
Ezeltje Peggy is minder gecharmeerd van andere dieren. Ze staat bij ons omdat ze bij de buren niet te handhaven was. Paarden, koeien en kalfjes, alles joeg ze achterna. Hetzelde doet ze bij de haan en de honden als die zich binnen haar gezichtsveld begeven.
Vorige week brak ze voor de zoveelste keer uit het veldje. Als we haar nu willen aaien, moeten we zelf ook uitkijken geen elektrische schok te krijgen.
Al heel wat avonturen meegemaakt met loslopend vee. Soms lopen er ontsnapte koeien op de weg of langs ons hek. Vorig jaar waren er maar liefst 6 paarden van de buren uitgebroken. We zochten mee. Ze bleken bij ons boven op de berg rond te lopen. In het bos! We zetten de weg beneden af met wit tape en lokten ze met emmers voer naar beneden.
Boven op de berg trof ik ook eens een enorme stier. Klagend loeiend liep íe op me af en passeerde me rakelings. Ik had met hem te doen.
’s Middag liep hij er nog steeds en mijn buurvrouw schrok zich wild. ‘Margaret, he stills has his balls!’ riep ze geschrokken, terwijl ze snel op een hek klom. Countryliving? Never a dull moment!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden