Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 44 - Nederland, oh Nederland


Net terug van een week Nederland. Ik moest er vaak aan een Postbus 51 spotje denken. Over iemand die aan het bellen is en ondertussen zijn bestelling aan een verkoper duidelijk probeert te maken. Onbewust a-sociaal is de bijbehorende slogan.

Op Schiphol passeren we een aantal beveiligers die aan een tafel pauzeren. Een ligt met z’n benen op de tafel. Iemand laat een harde boer. Luid gelach.
De A2 wordt breder gemaakt, dus nog meer asfalt en nog meer geluidswallen die steeds hoger lijken te worden. Voordeel is wel dat iedereen gedwongen wordt 90 km te rijden en dat je daardoor nu eens niet bang hoeft te zijn dat een vrachtwagen onverwachts naar links uitwijkt. Toch worden we twee keer door dezelfde wagen gesneden. Het waarom ontgaat ons. Rijden we te zacht, verkeerde baan?
In Utrecht zetten we mijn zus af in het centrum. Ik stop in de smalle straat en stap uit om mijn zus eruit te laten. Haar deur zit op het kinderslot. Woedend wringt een automobiliste zich langs de auto. Over de stoep. Haar voorbeeld wordt door de volgende auto’s gevolgd. Er is geen ruimte de deur te openen en het duurt een tijdje voordat er iemand even stopt. Dan is het in een tel gepiept.
Een auto in het centrum is een last dus nemen we meestal de bus. Op het busstation staat de bus een tijd stil. De chauffeur is bezig met een puzzel uit de krant en kijkt verstoord op als iemand hem aanspreekt. Een diepe zucht, wat gemompel, zonder de mensen aan te kijken. Dit herhaalt zich continue want de ov chip scanner doet het niet.

Achter een gebouwtje staat een man in oranje werkjas een joint te roken. Hij steekt voor een bus over en loopt naar een takelwagen van het busbedrijf. Stapt in en rijdt weg. Relaxed!?
In de bus zit/staat een schoolklas. De kinderen gedragen zich voorbeeldig. Er stapt een hele oude man in, die onzeker een lege zitplaats zoekt. Ik kijk naar de leerkracht in de verwachting dat zij haar leerling op de invalide zitplaats vraagt om op te staan. Maar nee. Als IK het vervolgens vraag krijg ik een misprijzende blik. Het jongetje staat overigens zonder morren op.
Geen winkel zo Nederlands als de Hema, dus die is vaste prik als wij er zijn. Ik zoek een magneetbord en wil een verkoopster vragen waar ik dat kan vinden. Vervelend dat ik haar moet storen want ze is juist in gesprek met een collega. ‘Mag ik iets vragen?’ hoor ik mezelf onderdanig vragen. Liever niet, dat is duidelijk!
Een vriendin vertelt dat ze in Amsterdam door groen fietst en desondanks boven op de rem moet staan om een voetganger te ontwijken. ‘Kutwijf’, sist hij haar toe. ‘Je bent lelijk!’ De vriendin is al ontdaan, maar hij is nog niet klaar. ‘En dat weet je zelf ook!’ roept hij haar na.
We staan op het perron te wachten op de trein naar Schiphol. Er botst iemand keihard tegen me aan. Geen ‘sorry’. De jongeman beent 'stief' door. Ik voel een enorme drift opkomen. Wil hem achterna en hem......ja wat? Een even harde duw geven? Mijn man spreekt me vermanend toe, tewijl ik luid mijn ongenoegen uit. Zo werkt het dus blijkbaar........

Bewust of onbewust a-sociaal gedrag. Het hoe en waarom is eigenlijk niet van belang. Pijnlijk om te ervaren dat wellevend gedrag in de Randstad vaak ver te zoeken is. DAAR zul je als emigrant niet snel naar terug verlangen!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden