Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 51 - Komt een vrouw bij de dokter


Het boek en de verfilming van Kluun zijn de laatste tijd veelvuldig in het nieuws. Wij volgen dat op onze Nederlandse zenders. Heftig verhaal, want het gaat over borstkanker. En de manier waarop de partner daar mee omgaat maakt het tot een nog heftiger verhaal.
Het maakt veel emoties los. Bij mij ook. Al was het maar omdat mijn zus sinds kort ook tot de schrikbarend grote groep vrouwen behoort die aan borstkanker lijdt.

Wat heeft dit met emigratie te maken? Alles! Het is een van de meest ingrijpende consequenties van emigreren......het niet in de buurt zijn als de behoefte daaraan groot is! Dat kan, behalve niet praktisch, heel frustrerend en emotioneel zijn.
Toen ik het onheilsbericht van mijn zus hoorde schoot ik dus dubbel in de stress. Help! mijn zus heeft kanker en Help! Hoe kan ik er vanuit Ierland toch voor haar zijn?
Het was een wijze raad van dezelfde zus die, niet voor de eerste keer, uitkomst bracht. ‘Je moet niet denken in beperkingen, maar in mogelijkheden’, raadde zij mij ooit aan. En dat advies heb ik ter harte genomen. Ook nu werkt dat om mijn ontreddering enigszins te transformeren.
Want ontreddert ben je als een dierbare opeens belandt in die emotionele rollercoaster van diagnose, uitslagen, operaties en behandelingen die bij kanker horen. Ik boek een vlucht! Na de borstamputatie. Mijn andere zus komt ook over uit Zeeuws–Vlaanderen.

En het helpt inderdaad om mijn zus te ZIEN! Ze ziet er heel goed uit en blijkt haar eigen onnavolgbare zelf te zijn. Een week na de operatie staat ze al weer in een pashokje. Na slechts een kleine aarzeling stapt ze daaruit om in de spiegel te kijken. ‘Kan dit?’ vraagt ze. Ik kijk naar het topje, dat aan één kant invalt. ‘Helemaal toppie’, zeg ik. Want daar staat gewoon mijn gave zus. Toch duik ik even in een kledingrek vol maatjes waar ik al jaren niet meer in pas. Het raakt me om te zien dat zij zo ongelofelijk haar eigen sterke zelf is. ‘Je moet het leven vieren’ is haar levensmotto. En dat maakt ze waar!

Als we een dag later horen dat er uitzaaiingen zitten in de schildwachtklier, wil ze vooral iets leuks doen met ons. ‘Want jullie zijn er nu en patient kan ik nog lang genoeg zijn!’
Aan het eind van de middag staan we arm in arm op een winderig perron om mijn andere zus uit te zwaaien die de trein terug neemt. We trekken gekke bekken naar haar terwijl zij twintig minuten in de trein zit te wachten tot ‘ie vertrekt.

De volgende ochtend neem ik het vlliegtuig terug. Met gemengde gevoelens. Neem me voor om tijdens de chemo ook te gaan.
Ben blij om weer thuis te zijn in het groene Ierland. Het lot van elke emigrant. Je wilt in Nederland zijn omdat......., je wilt in je land naar keuze zijn omdat..... Het antwoord op deze spagaat is niet te geven. Het enige dat ik erop kan verzinnen is dat van mijn zus: ‘Denk in mogelijkheden.’ En nog belangrijker accepteer dat het is, zoals het is. Verspil geen zinloze gedachten aan: ‘Als ik nu in Nederland zou wonen, dan.....’ Zou het in essentie uitmaken? Kijk maar naar Kluun. Die was dichtbij.

De rollercoaster blijft zijn loopings maken. Het verwijderen van alle klieren blijkt een venijnige ingreep. Dan het nieuws dat die klieren schoon zijn. We vieren dit nieuws in Ierland mee! Te vroeg gejuicht, want het type kanker blijkt een aggresieve en zowel een zware, als langdurige chemo blijkt noodzakelijk. Met bestraling wellicht.

Ik schrijf een brief aan mijn zus. Een mogelijkheid die ik met beide handen aangrijp. We vormen een bel driehoek met elkaar. Ook dat behoort gelukkig tot de mogelijkheden!
‘En dan wonen we ook nog eens zover uit elkaar’, verzucht mijn oudste zus in een gesprek. ‘Is dat zo erg?’ vraag ik. ‘Ik moet er niet aan denken dat we bij elkaar om te hoek zouden wonen!’
Het is even stil aan de andere kant, dan: ‘Nee, GETVER, en dan constant bij elkaar op de koffie moeten, VRESELIJK!’ We lachen.
Onze (bloed) band is een feit waar we alle drie heel erg blij mee zijn. Maar dat banden kunnen knellen weten we ook. En daar hoef je met zo’n afstand ertussen in ieder geval niet bang voor te zijn.....

Fijne feestdagen en een GEZOND 2010 gewenst!!

Margareth (harryenmar@gmail.com)




Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden