Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 6 - Inburgeren


Daar sta ik dan in de vrieskou. 'Gooi gewoon je charmes in de strijd', zegt mijn man ter aanmoediging. 'Welke charmes?’ vraag ik bibberend van de kou. Ik zie er uit als een Michelinmannetje. Want over mijn dikke kleren een gifgeel hesje waar ik me met veel moeite in heb kunnen wurmen.
En nu sta ik op een weiland, annex parkeerplaats, met een tas vol lotenboekjes om m’n nek. Om daar direct de bezoekers van een hurlingwedstrijd aan te spreken. Of ze Valentijnsloten willen kopen.
De opbrengst gaat naar Ballyduff against radiation committee. Alsof het de bezoekers, die van heinde en ver komen, een worst zal zijn dat er in Ballyduff een mast voor mobiel telefoonverkeer geplaatst gaat worden.

Het duurt even voor ik mijn schroom overwonnen heb, maar daarna durf ik zelfs grappen te maken met een paar kopers. Want nee, die zie ik zelf ook geen gebruik maken van de hoofdprijs: Een romantisch verblijf in een B&B met gebruik van jacuzzi en champagne. Die smoezelige boeren die het geld uit hun broekzak moeten opdiepen , zie ik evenmin aan een candlelight dineetje voor twee.
Na anderhalf uur blauwbekken begint -Goden zij dank! - de wedstrijd en begeef ik me opgelucht naar het busje waar we alles in kunnen leveren. Iedereen ziet grauw van de kou en we besluiten de rest van de loten in de pub te verkopen. Daar brandt tenminste de haard!

De opbrengst van deze Valentines Raffle gaat naar de actie tegen de mast, die zo’n tweehonderd meter boven ons huis geplaatst zal worden.
Gelukkig trekken anderen de kar, want er gaat heel wat papierwerk inzitten en dat trekt mijn beheersing van het Engels niet.
In eerste instantie hebben we allemaal individueel beroep aan moeten tekenen, het hoger beroep kon als groep. Voor elk bezwaar moet worden betaald en we hebben een advocaat die gespecialiseerd is in Europees recht. Nou, DAN gaat het hard met de euro’s!
Bij elke bijeenkomst merk je dat de regelgeving in Ierland al even weerbarstig is als elders. You can’t win, maar feit is dat we de mast zes meter korter hebben weten te procederen! Nu de laatste vierentwintig meter nog!

Als ‘ie er toch komt zullen we dat moeten accepteren. In Nederland staan overal van die dingen en als je bereik wilt kun je niet zonder. Maar we hebben al bereik hier! En het blijft geen gerustellend gegeven dat er weinig bekend is over de effecten van die straling.
Een boer uit Tipperary is ons komen vertellen wat zijn ervaringen zijn nadat er naast zijn boerderij zo’n mast werd geplaatst. Spontane abortussen bij zijn koeien, misvormde kalfjes en zelf kreeg hij last van bloedneuzen. 'Als je een ei tussen 2 mobiele telefoontjes legt, is het in vier minuten gekookt. Dus die straling DOET wel IETS!'

In het begin was ik totaal niet gemotiveerd om aan deze actie deel te nemen. Maar toen ze het persoonlijk kwamen vragen durfden we geen nee te zeggen. Mijn man hield het na de eerste bijeenkomst voor gezien en bedacht dat ik, in het kader van de inburgering, dan maar moest gaan. Lekker ding! Daardoor kom ik bij de geldinzameling en organiseer ik samen met twee andere vrouwen een Valentijns loterij.
Dat blijkt een fluitje van een cent hier, iedereen verleent direct zijn medewerking, de prijzen hebbenen we binnen een uur bij elkaar en de vergunning krijgen we direct mee van oom agent.
Dezelfde die op het sportveld later zijn duim ter goedkeuring naar ons opsteekt! Al met al een hele nieuwe ervaring.

Ben verbaasd en verrast door de initiatieven van dorpsgenoten en leer ze van een andere kant kennen. Zoals ‘bedeesde’ Therese, een van onze ‘naaste’ buurvrouwen. Begin dertig, woont alleen, wat hier vrij ongewoon is en is tuinvrouw. Als wordt gevraagd naar een geschikte leus voor de actie, roept zij: TOO FUCKING HIGH! Dat wordt ‘m niet, maar hij dekt wel de lading.

Inburgeren= MEE DOEN! Het feit dat er om GEVRAAGD wordt verlaagd de drempel. Ook goed om te weten voor mensen die wat al te licht over inburgeren denken..... Bij onze ervaringen denk ik vaak terug aan de tijd dat ik op een zogenaamde zwarte school werkte. Hoe de ouders worstelden met het Nederlands en louter daardoor niet mee KONDEN doen. Nogal aanmatigend om dat dan aan hen op te leggen.
Inburgeren kan verdomd moeilijk zijn!



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


wat zal je koud geworden zijn. ik lees je collums graag. mede daardoor leven we nu ook in Ierland want ongemerkt heb je ons veel tips gegeven door je ervaringen . we hopen dat je nog lang collums blijft schrijven.

Catharina Martin


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden