Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

week 10 - Of mice and men; drama en cultuur


Het is weer zover. Het jaarlijkse dramafestival staat voor de deur. Zo bijzonder dat ons piepkleine Ballyduff al 27 jaar plaats biedt aan dit toneelfestival! Daarvoor hoeven we alleen maar de weg naar beneden af te dalen en onze auto bij the 'hall' te parkeren.
De voorstelling van de Ballyduff drama group is natuurlijk elk jaar een must. Daarnaast kiezen we er nog twee of drie van andere toneelgroepen. Alle tien trekken onze billen niet!

Elk jaar wordt een jurylid overgevlogen uit Engeland. Deze neemt zitting in de zaal. Achter een tafeltje met lampje. Schrijft vellen vol tijdens het toneelstuk.
Na de voorstelling mogen wij kennis nemen van zijn of haar bevindingen. Dat is een ervaring op zich, want die juryleden komen zelf uit de theaterwereld en zijn heel verrassend in hun performance. We treffen een keer een look-a-like Margaret Tatcher die in heerlijk bekakt Engels het spel feilloos weet te analyseren. Een andere keer een flamboyante man met vlinderstrik die met gemak in zijn eentje het podium vult en onze aandacht weet vast te houden, terwijl we net twee uur naar een toneelstuk hebben zitten kijken...

De St. Michaels Hall is the place to be in Ballyduff, maar het is erg jaren vijftig allemaal. Het zitten is een aanslag op onze spieren. De stoeltjes zijn hard en recht en de beenruimte is beperkt. Als je je niet bewust wordt van rug en billen tijdens het spel dan is het stuk geslaagd!
Dit jaar is het stuk van Ballyduff ‘Of mice and man’, van John Steinbeck. Een stuk over een simpele ziel (Lenny) die zijn eigen kracht niet kent en daardoor continue in de problemen komt. Een ander (George) heeft de zorg voor hem op zich genomen en samen trekken ze van ranch naar ranch om daar zwaar werk te verrichten.
Hun gedeelde droom is om ooit zelf over een stukje land te beschikken en dat te bewerken. Voor Lenny bestaat die droom vooral uit het kunnen houden van konijnen. Hij is dol op hun zachte vacht en het strelen daarvan. Arme konijnen, want Lenny knuffelt regelmatig een muis of konijntje dood. George heeft met hem moeten vluchten, omdat hij van aanranding werd beschuldigd, terwijl hij alleen maar de zachte stof van de jurk van een meisje had willen aaien.

Een van de andere knechten heeft een hond die nooit van zijn zijde wijkt. De hond speelt zijn rol met verve en laat zich naturel over het toneel leiden. De bedrijfsleider is minder blij met het beest omdat íe geen nut meer heeft. Daarom besluit hij om hem dood te schieten. De pijn van zijn baasje is vooral groot omdat hij dit niet zelf heeft mogen doen.
Als het schot achter de coulissen valt is het me zwaar ten moede. Enig lichtpuntje is dat deze knecht over een som spaargeld blijkt te beschikken die hij nu graag wil investeren in de droom van Lenny en George. Een eigen stukje land. Vrijheid. Onafhankelijkheid. Nu dus maar hopen dat dit het drietal gaat lukken!

In de pauze vertelt vriendin Lynette echter dat het stuk slecht af zal lopen. Met lood in de schoenen ga ik daarna de zaal weer in voor het vervolg. Waar George en Lenny moeten vluchten om aan een lynchpartij te ontkomen. Lenny heeft namelijk de vrouw van de boerenzoon vermoord. Per ongeluk, oke, maar dat maakt geen enkel verschil.
George en Lenny liggen dus samen in het riet aan de oever van een rivier. George stelt Lenny gerust en troost hem. Hij houdt hem voor hoe mooi hun toekomstige leven zal zijn. Hoe ze nu echt dat stukje land gaan kopen en hoe Lenny zal genieten van zijn tien konijnen. Terwijl Lenny zich ligt te verkneukelen bij dit vooruitzicht schiet George hem van achteren dood.
Het blijft even aangedaan stil in de zaal. Daarna barst een langdurig applaus los. Voor het spel en de spelers. Voor het decor. Maar vooral voor George. Omdat hij vuile handen durft te maken. Als ultieme liefdesdaad.

''In every bit of honest writing in the world there is a base theme. Try to understand men, if you understand each other you will be kind to each other. Knowing a man well never leads to hate and nearly always leads to love. There are shorter means, many of them. There is writing promoting social change, writing punishing injustice, writing in celebration of heroism, but always that base theme. Try to understand each other."
– John Steinbeck in his 1938 journal entry


St. Michaels Hall


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden