Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

Week 26 - Hup Holland hup


Ik ben niet behept met het oranjegevoel deze dagen. Ierland doet niet mee aan het WK en daar ben ik evenmin rouwig om. Geen opgefokte toestanden hier. Die bewaren ze voor hun eigen nationale sporten Gaelic football en hurling.
Helaas te vroeg gejuicht want ik had even niet aan mijn man gedacht. Die wil opeens alle wedstrijden van Nederland zien. En mijn gezelschap is niet voldoende. Nee, er MOET met andere Nederlanders gekeken worden. Dat valt nog niet mee op pakweg een maandagmiddag. Hij heeft geluk dat vriend Ronald over is EN dat die ook blijkt te willen kijken. Gelukkig komen daar geen oranje toeters en bellen aan te pas. Laat staan een vuvuzela.

’s Avonds krijgen we via de mail een foto van de twee kleinzoons op het kinderdagverblijf. Kijk dat vind ik dan weer WEL leuk. En ik vind het na de eerste wedstrijd geen punt om dan ook maar naar de volgende te gaan kijken. Ik lever zelfs een bijdrage door vriendin Lynette te vragen om een oranje taart te bakken. Zij kan dat als geen ander.
Laatst heeft zij zelfs een kamasutra taart gebakken. Voor een vrijgezellenparty die in hun B&B gehouden werd. Over de taart lagen marzepeinen stelletjes in houdingen die niets aan de verbeelding over lieten. Het was wat je noemt een opwindende taart. Ik ben wat laat met mijn verzoek dus ze beperkt de versiering tot ’Hup, Holland, hup!’ De taart is voor de tweede wedstrijd. Die kijken we bij een Nederlands gezin waar we pas een jaar contact mee hebben en waar het goed mee klikt.

De wedstrijd is saai, dus ik ga lekker de tuin in. Een gigantische tuin met uitzicht op de bergen. Onderaan die bergen ligt het klooster Mount Mellery. Het boerenbedrijf eromheen wordt bewerkt door monikken in een bruine pij. Ze lopen op sandalen en hebben vrijwel allemaal ronde, onschuldige wangen. Ongetwijfeld doordat zij geen last hebben van vrouwen die aan hun kop zeuren. Rond het hele complex hangt een opmerkelijke stilte. Er voert een wandeling omhoog de bergen in naar The Holy Cross. In een zeer sober restaurantje worden zelfgemaakte produkten geserveerd. Mensen kunnen overnachten in het kloostercomplex. Die komen voor de stilte en de gewijde atmosfeer. Je moet daar tegen kunnen want er is niets, helemaal niets om de zinnen te verzetten. Geen vuvuzela te bekennen hier.

Als ik weer binnen kom is de eerste helft net afgelopen. Reclame. Daarop zingt de bekende AH bedrijfsleider een lied met twee oranje handpoppen. Ook dat kan ik waarderen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ALLES wat die man doet, leuk vind. Mocht ik ‘m ooit ergens in een filliaal treffen gaat ‘ie meteen m’n karretje in. Gastvrouw Margriet blijkt hem ook leuk te vinden. Wat een casting!

Nederland heeft gewonnen dus we trekken een flesje open. Margriet serveert sandwiches met kaas en tonijnsalade. We gaan buiten zitten en ik bewonder de blauwe kleur op de kozijnen. ‘Weet je hoe die kleur heet?‘ vraagt Margriet. Geen idee. ‘Delfts blue’, is het antwoord. Als Nederland geen wereldkampioen wordt imponeert het in ieder geval met blauw in het buitenland......


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hallo Margareth, The vicar of Dibley is geweldig. Helaas zijn er maar weining afleveringen uitgezonden in Nederland en toen weer de herhaling van de herhaling daarvan. Via de BBC heb ik het verder gevolgd maar dat bleek nog steeds niet genoeg. Dus uiteindelijk the Divine collection besteld op DVD! Meesterlijk! Ik kan dus -hoe-dan-ook- overal de serie blijven zien. En daarbij genieten van jouw columns. Groet,

lique


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden