Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

week 43 - Een nieuw leven in Ierland


Middels deze column ga ik u de komende tijd op de hoogte houden van het leven in Ierland.
Mijn naam is Margareth Hol en ik ben vijf jaar geleden, samen met echtgenoot Harry, geemigreerd naar dit groene eiland aan de rand van Europa.
Na ruim twintig jaar onderwijs besloten we om het roer om te gooien. Back to basics!
We zijn net terug van een week Nederland en dat biedt direct de nodige inspiratie.
Vooral in het begin zet je alles af tegen wat je in Nederland gewend bent, en dat valt in die eerste fase vaak negatief uit voor Nederland. Niet zo gek natuurlijk, want je hebt behoefte om die grote stap die emigreren is, zoveel mogelijk voor jezelf en anderen te rechtvaardigen.
Op een gegeven moment begint dat weer om te draaien in het voordeel van Nederland.
En dan komt het erop aan!
Wegen de voordelen van wonen in een ander land op tegen die van wonen in Nederland?
Dat zal voor iedereen anders zijn, maar feit is dat bijna de helft van de emigranten na een jaar of zes, zeven, toch weer terugkeert naar Nederland.
Zoals Michiel van der Put in zijn Spanje als besluit schrijft: 'Soms moet je weggaan om weer thuis te komen.'
Ik zal in mijn columns proberen telkens beide kanten van de medaille te belichten.

Voor deze eerste column kies ik voor een onderwerp waar vrijwel iedereen het over heeft. De DRUKTE in Nederland.
Maar nogmaals, ik wil niet gaan voor de makkelijke, eenzijdige weg.
Hoe wij elke keer opnieuw schrikken van het dichtslibben van de snelwegen.
En hoe ontspannen daarentegen het rijden op de Ierse snelwegen is.
Over de brede nieuwe snelwegen daar. Die dwars door groene en goudgele heuvels en dalen snijden. Met dank aan de EU!
Waar je zelden gehinderd wordt door plots uitwijkend vrachtverkeer,
Of beland in een langzaam rijdende of stilstaande file.
Dat zou TE makkelijk zijn!
Want Ierland heeft andere verkeersproblemen.
Die vinden vooral plaats op de wegen waarover wij ons verplaatsen. De landwegen!
Kronkelende, smalle, stijgende en dalende weggetjes.
Vaak aan weerszijden dichtbegroeid met heggen en struikgewas.
Waardoor de wegen nog smaller worden en er nog minder zicht is.
Het snoeien van dat groen gebeurt heel regelmatig.
'Hedge cutting in process' staat er dan op een bordje langs de weg.
De gemeente weet dondersgoed dat ze aansprakelijk is voor ongelukken die daardoor veroorzaakt worden!
Door zware regenval vallen er vaak gaten in het wegdek.
Als zo'n gat autoschade oplevert, wordt die zonder morren door de gemeentes vergoed.
Laatst kregen we 's avonds laat een telefoontje. Een goede vriend was in zo'n gat terecht gekomen en had twee lekke banden. Of we 'm even op konden halen.
Natuurlijk! Stilstaan op zo'n pikdonkere, verlaten weg is geen pretje…...

Het grootste probleem is echter het rijgedrag van een grote groep jongeren.
Met name die uit de country. Ze zijn geobsedeerd door SPEED en vliegen daardoor regelmatig uit de bocht en rijden zichzelf en anderen dood.
Ierland staat op nr.2 als het om (jeugdige) verkeersdoden gaat. Vrijwel elk weekend is het wel ergens raak. De voorpagina's van de kranten staan op maandag vol foto's van autowrakken.
De auto verzekeringen voor jongeren zijn peperduur; zo'n 3500,- euro per jaar,
Maar dat maakt niets uit. Vrijwel alle zeventien jarigen krijgen een auto hier.
Je komt nergens zonder auto! Iets waar ik in het begin ook erg aan moest wennen.
Geen openbaar vervoer, geen mogelijkheid tot fietsen...

Het rijbewijs haal je gewoon door op te gaan, lessen volgen hoeft niet, autorijden leer je van je broer of vader. In Ierland kun je zakken voor je rij examen en met je auto weer naar huis rijden!
Je hoeft alleen maar een L van les op je wagen te plakken en daar mag je dan mee rijden.
Een groot aantal mensen rijdt dus met een voorlopige rijbevoegdheid, want dat kun je een levenslang doen.
Het is een van de vele voorbeelden waar het verschil in structuur (cultuur) een rol speelt.
De kunst van het emigreren is, denk ik, om je eigen norm niet als maatstaf te nemen.
Een ware uitdaging!


Margareth (harryenmar@gmail.com)


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden