Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

week 32 -Ballon


De met helium gevulde ballonnen staan fier rechtop in de logeerkamer. Het valt niet mee om ze in de auto te krijgen, ook al zijn ze vastgebonden aan een fles met bubbels. Tachtig! staat er vrolijk op alle drie. We hebben ze gekocht in Fermoy, een nabijgelegen stadje waar we eens per week alle boodschappen doen. Harry loopt met de ballonnen naar de auto. Veel leuke reacties.

Drie maanden geleden had hij zo’n ballon op Schiphol gekocht. Een KLM vliegtuig. De hele reis vloog dat vliegtuig naast ons. Over het perron, de trein in, overstappend. Ook toen waren de reacties niet van de lucht. Maar het was Harry natuurlijk maar om een reactie te doen: die van zijn kleinzoontjes! En die stelden hem niet teleur.

Het is tijdens datzelfde bezoek dat Seph binnen komt rennen en zijn andere opa en oma met ons in de huiskamer treft. ‘Mama, GEWONE opa en oma zijn er ook!” roept hij enthousiast. ‘Gewone’ opa en oma die een dag per week oppassen en er altijd zijn om bij te springen als dat nodig is. Ik voel me op z’n zachts gezegd wat gegeneerd en zeg dat ook hardop. ‘Welnee, reageert dochterlief. ‘Dat is juist een eretitel.’ En dat kunnen wij opgelucht beamen. Want het is natuurlijk heel makkelijk om zo’n exclusieve rol te vervullen. Het gewone, vanzelfsprekende contact kan er door de afstand niet zijn. En natuurlijk mis je dat op gezette tijden. In plaats daarvan is elk bezoek een hoogtepunt waar Sephie naar uitkijkt, om vervolgens verdrietig te zijn als we weggaan.

Aan de andere kant vindt hij het natuurlijk prachtig om een opa Ierland en Molly te hebben die met dieren bezig zijn en waar je met het vliegtuig naartoe moet. We sturen hem een kaart van de Ierse leprachaun(kabouter), aan de voet van de regenboog met een pot vol goud. Hij hangt ’s avonds direct opgewonden aan de telefoon en bestookt mij met vragen. Of ik er zelf weleens één gezien heb. En waar die kabouter zich dan verstopt. De volgende dag bellen we met de webcam. Hij heeft de kaart in zijn hand en zijn moeder vertelt dat hij het alleen nog maar over kabouters heeft. Zo leveren we toch een bijdrage en verrijkt Ierland zijn leven ook.

Terug naar de surprise party voor een tachtig jarige: Brenda, moeder van vriendin Lynette. Ze houden een BBQ voor haar en haar naaste familie en wij zijn daarvoor uitgenodigd. Terwijl het vlees op de BBQ ligt zitten de gasten in de ‘eetzaal’ die normaal in gebruik is voor hun B&B. Het weerzien met Brenda is warm en de fles met ballonnen zorgt voor een vrolijke noot op tafel. Brenda stelt zelf haar familieleden voor en zo zitten we in een intiem gezelschap dat naar Ierland gevlogen is om de 80ste verjaardag van hun moeder, zus of tante te vieren. De meesten uit Engeland, drie uit Canada.

Een van de Engelse vrouwen komt oorspronkelijk uit Turkije. Vijf nationaliteiten in een gezelschap van veertien mensen! En maar één daarvan is Iers; de vriendin van de zoon des huizes.

Aunt Cath uit Canada vertelt dat haar man als soldaat mee heeft gedaan aan de bevrijding van Nederland. De Turkse vrouw blijkt uit Istanbul te komen en we vertellen over ons bezoek aan die stad. Ook haal ik mijn Turkse woordenschat op, opgedaan tijdens het werken met Turkse kinderen en een cursus Turks. s’Avonds staan we met hetzelfde gezelschap in de pub van ons dorp. We staan met z’n allen op de banken tegen de muur. De hele pub is versierd met blauw/wit. De kleuren van county Waterford. De wedstrijd is een vervolg op die van vorige week toen het eindigde in gelijkspel tegen aartsrivaal Cork. Na een zinderende wedstrijd en een verlenging wint Waterford. Het publiek explodeert. Wij juichen even hard mee.

Twee weken later vraagt Lynette of we bij hen op bezoek willen komen. Ze voelt zich ontzettend down na het vertrek van haar familie. Het is voorbij gevlogen en nu resten haar alleen nog maar de herinneringen. Ze hebben zoveel plezier gehad met elkaar. Het gemis van haar familie is daardoor extra schrijnend. Wat kun je daarop zeggen? Volgens mij is dat een 'fact of life'. Altijd twee kanten van de medaille. Geen blijdschap, zonder verdriet. Geen nabijheid, zonder afstand. Emigratie maakt je daar bewuster van. Winst of verlies? Wie kan het zeggen? Het kan niet altijd feest zijn, zoveel is duidelijk. En als er iets te vieren valt koop dan een ballon. Die zijn wereldwijd verkrijgbaar.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Ha Margareth, Wat een verrukkelijk vrolijk en opbeurend verhaal. Je schrijft prachtig! Ik verheug me op de volgende mail. Heb de Vicar of Dibley gekocht n.a.v. vorige mail. Moet nog gaan kijken. Hannah

Hannah van den Broek


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden