Emigratieboek.nl - Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland







   
Zoek op deze site:
Blog van Margareth Hol - Een nieuw leven in Ierland

week 45 - Wij wonen in Ballyduff


Er zijn er meerdere Ballyduff’s in Ierland.
Dat van ons ligt aan de Blackwater rivier. In de Blackwater vallei.
Het is zo op het oog een onbeduidend dorp. De kern beslaat twee straten die haaks op elkaar staan. Het overgrote deel van de bewoners woont in de omringende heuvels.
Toen we er net woonden vond ik het drie keer niks, het dorp. Geen enkele allure.
Een kerk, een postkantoortje annex kruidenier, nog een kruidenier, een kapperszaak, een hardware store, een Credit Union, een huisarts praktijk en vijf pubs.
Over de brug over de Blackwater een zogenaamde creamery.
Twee jaar geleden begon het met het verdwijnen van de creamery.
Een boerenbond waar boeren hun melk inleveren en het voer en allerlei landbouwgereedschap kunnen kopen.Elk dorp heeft er wel een. Want Ierland is van oudsher een boerennatie.
Toen de creamery verdween ging er al een schok door de gemeenschap.
Een oude boer verhaalde weemoedig over hoe ze vroeger elke dag op ezeltjes naar de creamery reden. En daar dan uren aan het kletsen waren,
De grootste schok ging echter door de gemeenschap toen bleek dat er maar liefst drie steunpilaren van het dorp zouden gaan stoppen. Binnen een half jaar!
Het echtpaar dat de kruidenier annex postkantoortje beheerden, konden dat merkbaar niet meer aan. De winkel zag er verwaarloosd uit, veel etenswaren waren over de datum.
Nog groter was de rommel in het postkantoortje dat midden in de winkel stond.
Het was een houten hokje met een loket en dat werd door de man beheerd.
Pijnlijk was dat hij telkens in de war was als hij moest afrekenen.
Hij had duidelijk geen idee meer. Iedereen wist dat en soms betaalde je teveel voor je postzegels, een andere keer te weinig. Maar het beperkte zich natuurlijk niet tot de postzegels!
Want op de postkantoren worden ook de wekelijkse uitkeringen en pensioentjes uitbetaald.
Op woensdag is het bijstandsdag en staan de postkantoren vol moeders met kleine kinderen.
Met name in de stadjes is dit het geval.
Op vrijdagochtend is het pensioendag en vullen de postkantoortjes zich met grijs- en wit harigen.
Toen de man ook daar willekeurige bedragen uit begon te betalen, heeft er blijkbaar toch iemand aan de bel getrokken. Want er kwam er iemand van het hoofdkantoor op een vrijdagochtend kijken. ’s Middags was het postkantoor gesloten. Voorgoed!
Het winkeltje volgde al snel.
Bijna tegelijkertijd besloot Lindsay er de brui aan te geven. Zij stond elke avond in haar huiskamerpub en vond vijfenzeventig een mooie leeftijd om daarmee te stoppen.
De allergrootste schok, ook voor ons, werd veroorzaakt door de sluiting van Pat Flynn’s hardware store (ijzerwarenhandel).
Pat Flynn vertegenwoordigt al het goede van de Ieren! Een zeer sociale en actieve man.
Zijn zaak was een bezienswaardigheid op zich. Van onder tot boven volgestouwd met. materiaal. Van het kleinste schroefje tot de grootste boiler, Pat Flynn had het in huis. DE ontmoetingsplaats voor loodgieters, metselaars, timmerlieden enz. uit de omgeving.
En manlief Harry niet te vergeten, want ook DIY (do it yourself) -ers, wisten Pat Flynn te vinden. Er werd de laatste jaren heel wat gebouwd in Ierland. Zoveel, dat er nu een overschot aan nieuwbouw is. Ter waarde van negen miljard!
Vanaf het eerste begin heeft Pat zich over ons ontfermd en met raad en daad bijgestaan.
En wij zijn niet de enige! Hij is de spil van de dorpsgemeenschap.
Is actief en overtuigd G.A.A. lid; de Gaelic Athletic Association, die zich tot doel heeft gesteld de authentieke Ierse sporten levend te houden. Ontstaan tijdens de onderdrukking door de Engelsen maar als organisatie nog steeds springlevend met 2800 aangesloten hurling-en Gaelic football clubs.
Pat gelooft hartstochtelijk in de waarde van samen sporten en ziet het als HET middel om jeugd van alcohol en drugs af te houden.
Een bijzondere man en een bijzondere Ier. Want hij drinkt uit principe geen alcohol.
En dat is nogal uitzonderlijk voor een Ier!
Iedereen was dus in een soort shock, toen bleek dat Pat het op zijn 68ste ook wat rustiger aan wilde gaan doen. De koppen werden bij elkaar gestoken. Het dorp moest zijn samenhang en spirit behouden. Maar hoe?


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden