Emigratieboek.nl - Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul







   
Zoek op deze site:
Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul

Week 26 - Wel of niet naar Istanbul


Waarom voelde het toch niet direct honderd procent goed? Alle buren en vrienden reageren enthousiast: twee jaar in Istanbul wonen? Dat is nou echt wat voor jullie en hoe heb je dat nu voor elkaar gekregen, of dat is als een puzzelstukje dat op zijn plaats wordt gelegd. Tja, we kennen Turkije al een beetje want we komen er al 25 jaar. We hebben er vrienden en kennissen. Ik organiseer al 20 jaar reisjes vanuit Nederland. We zouden dus een gat in de lucht hebben moeten springen, toen mijn man Martin gevraagd werd om 2 jaar in Istanbul te werken. Toch is wónen in Turkije een ander verhaal denk ik meteen.

Martin kan er een nieuwe uitdaging vinden met zijn werk voor 2 jaar maar ik zit midden in een leuk project in Nederland dat ik moet afbreken. Wil ik dat wel? En hoe erg gaan we onze dochter missen? Hoe moet het met de ouders van rond de 80 jaar als ze ziek worden? Laten we dan alle zorg aan broers en zussen over?

Gelukkig hebben we bedenktijd, hoewel Martin meteen naar Istanbul moet om voor het project mensen te zoeken. Het project gaat sowieso door, maar Martin kan zich altijd nog terugtrekken. Ik besluit een paar dagen mee te gaan en Istanbul eens met andere ogen te gaan bekijken. Niet die van reisleider of toerist maar die van inwoner van Istanbul.

Ik word opgehaald door de chauffeur van het bedrijf, de autorit naar het Aziatische deel van de stad is in het spitsuur een regelrechte ramp. De chauffeur lapt alle regels aan zijn laars en scheurt op de vluchtstrook langs de file tot ergernis van ambulances die proberen te passeren. Het eerste doel in de stad, een plek waar ik Martin zou ontmoeten kan niet bereikt worden, want wat blijkt( na veel niet- handsfree telefoontjes): er moet onderweg nog iemand opgehaald worden en daarna is het te laat: er staat nu nog meer file dus het plan wordt gewijzigd. Niemand die ermee zit, maar ik heb mijn eerste ergernis binnen. Dit wordt niet het enige plan deze week dat in duigen valt. Elke Turk hangt de hele dag aan zijn mobiel om gemaakte afspraken te wijzigen en dan is de verkeerssituatie het meest gehoorde excuus. Tja, dat is nu iets wat wij gewoon moeten gaan leren, anders wordt het leven in Istanbul niets.

Eenmaal thuis lijkt Istanbul weer ver weg maar gaan we ook steeds meer en meer aan het idee wennen... Stel dat we nu toch nee zeggen, krijgen we dan spijt? Als Martin hoort dat hij één week per maand naar Nederland zal gaan om daar te werken aan de uitwerking van het Istanbul project, wordt het opeens een stuk makkelijker. De knoop is nu snel doorgehakt. Hoewel we nog in het ongewisse blijven over verzekeringen, vergoedingen en andere praktische zaken, zeggen we ja! Het vertrouwen in het bedrijf is groot, omdat Martin er inmiddels 30 jaren werkt. Wat kan ons gebeuren? We zijn gewend dat het bedrijf afspraken nakomt en dat het altijd goed voor zijn personeel is. De samenwerking met de Turken, dat blijft een grote uitdaging die we nu hoopval aangaan. Kom maar op Istanbul, we zijn er klaar voor!


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Kom maar op Anna en Martin, we zijn klaar voor jullie belevenissen!

Lita Witte




Hier op dit moment alleen maar heeel veeel regen. Wees blij dat je daar het zonnetje mee kan pakken. Nog ruim een weekje en dan zoeken wij ook de zon op maar dan in griekenland. Groetjes en veel plezier!

Dirk Willem


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden