Emigratieboek.nl - Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul







   
Zoek op deze site:
Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul

Week 34 - Inburgeren


Jarenlang heb ik mijn cursisten in de inburgeringscursussen voorzien van wijze adviezen om het inburgeringsproces soepel te laten verlopen. Nu sta ik plotseling aan de andere kant en moet ik dus zelf inburgeren in Istanbul. Met de nadruk op ‘moet’ want nu besef ik pas goed hoe het voelt om hele simpele dingen te moeten regelen terwijl je elementaire informatie mist van je nieuwe land en….. hoeveel taal je nodig hebt om daarachter te komen.

Neem nu bijvoorbeeld het bestellen van water: in Istanbul is het raadzaam om water uit flessen te gebruiken in plaats van uit de kraam. Daar hebben ze goede systemen voor: je bestelt water bij de zogenaamde “sucu”, de waterman. Die brengt een 20 liter watertank met pomp bij je thuis en als hij leeg is bestel je gewoon per telefoon een nieuwe. Een leuke inburgeringsoefening zou dat zijn, als ik de cursus in Turkije zou geven. Want daar is het eerste probleem: je moet even weten welk nummer je moet bellen van de drie die op het kaartje staan. En dan moet je weten hoe je moet zeggen dat je water wilt. “Su lütfen”(water alstublieft) kan natuurlijk niet. Ik oefen in mezelf een mooie volzin met de vraag of de man alstublieft water wil brengen en hoe lang ik daar op moet wachten, en natuurlijk ook weer ons hele lange adres met de wijk, de straat, het blok en het appartementennummer. Moet lukken maar als de sucu opneemt begint hij over een telefoonnummer, help wat bedoelt hij? Langzaam alstublieft. Ik spreek mijn adres nog een keer uit maar hij blijft in rap Turks iets zeggen wat ik niet versta. Uiteindelijk lacht hij en hangt hij op. Is mijn bestelling nu wel of niet doorgekomen?

Dat zoiets simpel toch moeilijk blijkt te zijn kan ik niet uitstaan. Volgende inburgeringsactie: ik ga mijn buurvrouw om hulp vragen en kan dan meteen mijn Turks weer oefenen. Vijf minuten later zit ik aan de Turkse koffie en heeft de buurvrouw met mijn mobiel nog een keer naar de sucu gebeld. Ik had het blijkbaar toch goed gedaan: het water is onderweg en van de buurvrouw hoor ik dat ik mijn adres niet meer hoef te vermelden, aan mijn telefoonnummer ziet hij wie er belt en waar het water naar toe moet. He he, dat is eenvoudig. Dus toch gewoon: “su lütfen” de volgende keer.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Mooi verhaal over 'su lutfen'

Truus, Jan en Trudy




Hai Anneke, binnenkort kom ik je opzoeken met 9 docenten van de inburgering. Wij organiseren samen een studiereis andersom inburgeren. Wat een leuk voorbeeld om de reis mee te beginnen.

Emmeke Boot




Wat een mooi verhaal. Los van het taalprobleem, moet je ook maar net weten hoe zo'n nieuw land werkt. Hoe weet je bijvoorbeeld dat je het water uit de kraan niet moet drinken en dat je het moet bestellen? En waar bestel je het dan? En hoe zeg je dat dan? Dapper hoor, dat je zelf hebt gebeld. Door jouw ervaring krijgen we steeds meer respect voor inburgeraars in Nederland.

Ellis Delken


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden