Emigratieboek.nl - Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul







   
Zoek op deze site:
Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul

Week 37 - De cowboys van Gebze


Hoe verplaatsen 17 miljoen mensen zich op een oppervlakte van iets groter dan de provincie Utrecht? Nadat ik nu een paar maanden Istanbul verkend heb, kom ik er wel achter hoe en waar het werkt en waar niet.
De gemeente van Istanbul probeert aan de vraag te voldoen, dat is duidelijk. Er zijn metrobussen: extra lange bussen met aparte rijbanen op de snelweg. Er is een metro, er zijn stadsbussen, expresbussen, dubbeldekkers, minibussen, trams, een funiculair, treinen, veerboten, autoferry’s, de dolmusjes (gedeelde taxi’s) en niet te vergeten de ruim 20.000 felgele taxi’s.

Het betalingssysteem wordt steeds geavanceerder, de zogenaamde jetons of het op te laden sleutelhangertje zijn deze zomer in de bussen, de metro’s, boten en trams vervangen door een elektronische kaart. Dat kan een studentenkaart, een kortingskaart of een vol tariefkaart zijn. Hoewel je vaak voor de oplaadautomaten moet wachten, is het verder simpel en hoef je alleen maar in te checken. Een stukje eenvoudiger dan in Nederland dus, waar je nooit mag vergeten uit te checken.

In de particulier gerunde minibussen moet je nog gewoon met contant geld betalen. Zij zijn ook het avontuurlijkst: ze zigzaggen op en langs de snelweg en claxonneren ieder moment om de aandacht van klanten te trekken of om de medeweggebruikers erop te wijzen dat tijd geld is voor een minibuschauffeur.
De busjes van Gebze naar Harem, het traject van zo’n dertig kilometer dat het hele Aziatische deel van Istanbul doorkruist over de E-5, zijn het ergst. Er razen elke dag honderden van deze over de snelweg, waardoor je nooit langer dan 1 minuut hoeft te wachten. Ze worden wel de cowboys van Gebze genoemd. Ze stoppen als ze een klant zien en ondertussen rekenen ze af met de passagiers en zijn ze dus voortdurend geld aan het aannemen, wisselen en teruggeven. Heel vaak zijn deze duizendpoten ook nog aan het mobiel (niet handsfree) bellen. Met al het optrekken, stoppen en afremmen wordt er natuurlijk ook voortdurend geschakeld.

Hoewel het ons wordt afgeraden om met deze busjes te reizen, nemen we ze toch vaak. De frequentie en snelheid hebben zo zijn voordelen. Toch ging ik afgelopen week even twijfelen aan deze pluspunten. Het behoorlijk oude busje waar ik in zat en waarvan de versnellingsbak bij elke handeling ook al een akelig 'door-merg-en-been-geluid' maakte, begon plotseling heftig te schudden.

Gelukkig reageerde onze cowboy snel door uit te wijken naar een juist opkomend benzinestation. De bus kwam al schuddend, slingerend en trillend op tijd tot stilstand. Ik was er snel uit, tot verbazing van een toegesnelde benzinepomphouder. Hij gebaarde dat er niets aan de hand was en dat de gebroken wielas zo gerepareerd kon worden. De meeste passagiers wachtten geduldig, maar ik koos eieren voor mijn geld en tja…. stapte toen over in weer zo’n geweldig busje… ik leer het niet zo maar af.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Leuk om weer iets van je te lezen. Je hebt het vast heel erg druk, maar zo te lezen ben je al aardig thuis in je nieuwe landje. Hoe gaat het verder allemaal? Ik geniet volop van m'n FPU. Heerlijk, al die vrije tijd. Ik verveel me (nog) niet...lekker relaxed! Hoop je gauw weer eens te zien om bij te kletsen...of heb je het heel erg druk als je in Nederland bent? Laat maar weten als het een keertje kan! Groetjes, ook aan Martin!

Stienie


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden