Emigratieboek.nl - Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul







   
Zoek op deze site:
Blog van Anneke Koorn - Avontuur in Istanbul

Week 16 - De vriendelijk lachende Turk


Het leven voor de doorsnee Turk in Istanbul is niet zo eenvoudig. Wat wil je? Met 17 miljoen anderen elke dag worstelen door het verkeer om op tijd op je werk te komen en dan 8,5 uur werken voor een niet zo’n riant salaris. Bij de slager toch minstens omgerekend 10 euro voor een kilo gehakt betalen, een stuk minder vakantiedagen hebben dan de gemiddelde Europeaan en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik heb bewondering voor mensen die meestal van ver naar de grote stad komen, niet zelden uit een klein dorp, om hier te gaan werken en zo brood op de plank te krijgen.

Als we met gasten uit Nederland in de bus zitten, merken ze vaak op dat de mensen hier zo sip kijken. Zou het komen omdat ze een zwaar leven hebben of is er toch iets anders aan de hand? Vandaag las ik een artikel in de Hurriyet Daily News een aannemelijke verklaring waarom de Turken zo weinig lachen.
In een onderzoek kwam naar voren dat de Turken in de grote stad het minst van alle volken vertrouwen hebben in de ander. Vanuit de historie kun je het zo bekijken: vroeger woonde men in kleine gemeenschappen, waar je iedereen kende en iedereen groette. In de grote stad ken je de ander niet en kan dus iedereen zomaar een vijand zijn. Men vertrouwt de ander niet zomaar. Deze maatschappij is een zogenaamde “transitional society”; ze zijn hier in een sneltreinvaart op weg van een “wij” naar een “ik” maatschappij en er heeft nog geen volledige aanpassing plaatsgevonden.

Een Amerikaanse vrouw die in Istanbul naar een ander lacht, zoals ze dat thuis gewend is, heeft het hier moeilijk. Een man denkt dat ze iets van hem wil, een vrouw draait haar hoofd weg.
Is het ijs eenmaal gebroken, dan heb je te maken met een enorme gastvrijheid en vriendelijkheid. Dat maken we hier gelukkig veel mee. Het zal even duren, wellicht nog een generatie, maar ik weet het zeker: op den duur zal de vriendelijk lachende Turk in het straatbeeld van Istanbul verschijnen.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


en nu hebben we eindelijk ook die boottocht gemaakt en van de thee genipt, het was geweldig allemaal en overweldigend. En wat ontzettend fijn dat jij zo goed Turks spreekt, dat heeft ons toch heel vaak heel goed geholpen. De columns zijn nu nog leuker om te lezen, omdat ik nu meer in kan voelen hoe jullie daar leven! Ik ga gauw onze foto's bekijken en we komen zeker nog eens terug!

Wally




Volgens mij liggen er hier ook andere redenen onder. In een grote stad zoals Istanbul is er sprake van volken, niet van alleen het Turkse volk.Wij hebben meestal problemen met onze eigen 'mensen'. Als jij iets moderner bent, een hogere opleiding hebt, een andere mening hebt, je je anders aankleed dan mensen die uit het platteland komen ontstaat er helaas een onzichtbare grens.Mensen die je buren zijn ken je bijna niet. We hebben bijna geen moeite met buitenlanders. We weten al dat ze anders dan ons zijn. Aan hun tonen we onze gastvrijheid en vriendelijkheid wel.Maar tegenover onze eigen 'mensen' zijn we helaas onverdraagzaam. Als een Turkse ben ik er helemaal niet tevreden mee. Je ziet een open deur in je eigen flat, als je er langs gaat gaat de deur meteen dicht, in de lift kijkt iedereen naar de grond. Dit is een van de nadelen van het leven in een stad, die groter is dan sommige landen. Er zijn heel veel verschillende mensen. Iedereen probeert zijn eigen veilig hokje te beschermen. Maar ik geloof ook dat er veel mensen zijn die denken dat dit moet veranderen. Het is natuurlijk geen algemene eigenschap van de Turk. Veel Turken en vooral de nieuwe generatie hebben respect voor iedereen. En die weten nog dat lachen een van onze menselijke eigenschappen is. Ons hart en ons land is groot genoeg om iedereen met een vriendelijke lach te groeten.

nevin




Leuk zeg Anneke, dat je een column bijhoudt over jullie leven in Istanbul! Ik lees het graag! Groetjes Marlieke

Marlieke




Dat er nog maar veel van deze leuke columns mogen volgen Anneke. Helling keuk om te lezen en ik kom graag weer sne om te zien of ze echt niet lachen in de stad. Het is mij niet opgevallen en ik heb alleen maar vriendelijke mensen ontmoet. Emmeke

Emmeke Boot




Eindelijk een nieuwe column! Leuk, heb er best lang naar uitgekeken. Met Emmeke ben ik het wel eens, want wij hebben overwegend vriendelijke Turken gezien. Misschien gaan we dat nog wel weer eens bekijken. Groetjes van Evert en Arda.

Arda Barreveld


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden