Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 10 - Gezinsuitbreiding (deel 1)


Ik heb het al een keer geschreven in een eerdere column dat wij op den duur wel één of meerdere honden zouden willen hebben. Alleen waren we nog niet de juiste tegengekomen. Haast hadden we niet. We verwachtten dat we er ooit wel een keertje tegenaan zouden lopen. En ja hoor, dat gebeurde!

Buiten een hond of honden, zouden we ook graag weer enkele krielkipjes willen hebben. Na de tragische dood van onze vier krieltjes die we vanuit Nederland meegenomen hadden, waren we wel weer toe aan nieuwe. Maar hier in Spanje is het heel erg moeilijk om aan krielkipjes te komen. Spanjaarden houden meer van grotere rassen. Maar zoals zo vaak, loopt alles anders dan je denkt. Na onze eerste Spaanse cursus gevolgd te hebben in Caudete, hebben we ons dit jaar ingeschreven op een ‘vervolg’ cursus in Villena. Nederlandse vrienden, die we inmiddels hadden leren kennen, gingen ook mee. En wat bleek… Marina en Kees van Loon hadden ooit bevruchte eieren van krielkipjes vanuit Nederland mee naar Spanje genomen. Hun doel was met krieltjes te gaan fokken. Na dat jaren gedaan te hebben, hadden ze enkele groepjes over. Wij zouden daar een van mogen hebben. Dat werden zadelpootkipjes. Kipjes met veren aan hun pootjes. We gingen bij Marina en Kees op bezoek om te kijken hoe ons toekomstige groepje kippen eruit zou zien.

Buiten kippen hebben zij ook een prachtige grote witte hond. Een Pyrenese Berghond. Een lief dier dat zijn mannetje staat. Dit ras wordt vaak gebruikt voor het beschermen van schapen tegen wolven en beren. Tom en ik vielen als een blok voor hem. Maar ja het is niet een veel voorkomend ras en puppies zijn zeldzaam en duur. Nou wil het geval dat Marina enkele weken later als vrijwilliger ging werken bij Asoka een asiel in het plaatsje Castalla. Een, volgens Spaanse begrippen, prima asiel. Ze timmeren goed aan de weg om honden te plaatsen en laten geen enkele hond inslapen, hoelang ze er ook zitten. Een heel verschil met het asiel hier in Caudete waar dat laatste wel gebeurd. Marina kwam vol enthousiaste verhalen bij ons aan. Er zouden in Castalla zulke lieve honden zitten. Eigenlijk was uiteraard elke hond daar een lieve hond maar twee sprongen daar ver boven uit volgens haar. Een oude langharige herdershond van twaalf jaar oud; een teefje genaamd Reina. Zij zat al tien jaar in het asiel en waarom begreep niemand want het is de goedheid zelve. De tweede hond was een Pointerpup van vier maanden oud. Een reu met zulke mooie ogen. Vertederend. We werden helemaal enthousiast gemaakt door Marina en kregen de foto’s op de website te zien. De honden zagen er inderdaad ontzettend lief uit, allebei!!

Maar voordat we zouden besluiten of we één of zelfs alle twee in huis zouden nemen, wilden we eerst de honden in het echt zien. Op een vrijdagmorgen gingen we naar het asiel dat ongeveer een klein halfuurtje rijden van Caudete af ligt. Om een lang verhaal kort te maken, de foto’s waren al vertederend maar in het echt waren beide honden veel meer dan dat! Voordat we naar het asiel reden waren Tom en ik het er al over eens dat we sowieso Reina in huis zouden nemen. Een hond die al tien jaar lang heeft moeten wachten op een eigen mand en een eigen plekje… en misschien nog maar een paar jaar te gaan heeft.. die komt bij ons! Maar die pup?? Hij en die oude Reina zouden een ideale combinatie kunnen zijn als ze elkaar een beetje liggen. Pup maakt oma een beetje meer mobiel en oma remt pup een beetje af en leert het gehoorzamen! Toen we beiden in het asiel met elkaar zagen omgaan wisten we gelijk dat het wel goed zat. We besloten dan ook beiden te nemen.

Na dit besluit moesten we heel snel heel veel regelen. De maandag erop zouden we ze gaan ophalen en we hadden helemaal niets in huis voor een hond. Op naar de dierenwinkels! Manden kopen, riemen, bakken en uiteraard voer. Na dit alles .. op naar het asiel. Beide honden liepen al op de binnenplaats rond. Alsof Reina het wist.. ze liep zo mee met ons naar de auto. Voor de Pointerpup, die wij de naam Rommel hadden gegeven, was alles een feest. We werden gewaarschuwd ten aanzien van Reina voor heimwee. Maar niets bleek minder waar... Die maandag werden we begeleid door een medewerker van het asiel naar de, aan het asiel verbonden, dierenarts. Beide honden moesten nog een injectie tegen Rabies en een chip krijgen. Daar moesten we een tijdje wachten, omdat er een spoedgeval binnen kwam. Twee hondjes die rattengif binnen hadden gekregen. Deze werden eerst gered en daarna waren wij aan de beurt. Alles verliep vlotjes en we kregen de Europese paspoorten voor beide honden mee. Nadat een, speciaal voor het afscheid aangekomen, medewerkster van het asiel met tranen in haar ogen Reina met ons mee liet gaan, zetten we beide honden in de auto en gingen op weg naar hun nieuwe thuis.

Hoe het verder gaat met die twee.. en onze nieuwe kipjes.. zie deel 2 van gezinsuitbreiding.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hallo Marjan en Tom, wat een genot elke keer weer om je verhalen te lezen. Wij (Henk en ik) zetten regelmatig ons verhaal op www.bertiewaterschoot.waarbenjij.nu Ik vind het heerlijk om te schrijven, maar ook heerlijk om van anderen te vernemen hoe het gaat. Wij wonen inmiddels 2 jaar in Spanje en het bevalt ons goed. abrazos y besos Bertie y Henk

Bertie van den Akker - Waterschoot


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden