Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 11 - Gezinsuitbreiding (deel 2)


We waren bij de dierenarts geweest van het asiel en na een roerend afscheid, zeker voor wat betreft Reina, gingen we met de auto op weg naar ons huis en hun nieuwe thuis.

De rit verliep eigenlijk prima. We hadden van alles verwacht. Wagenziek, plassen, janken enzovoort. Reina zat achterin en Rommel op mijn schoot. Goed, mag misschien wel niet, maar in Spanje controleren ze niet zo streng en Rommel was nog zo jong en een beetje bang. Er werd over en weer wel wat gejankt en gepiept, maar geen ongelukjes. Iedereen was wel heel erg blij dat de rit er na een half uur opzat. Reina werd uit de auto getild en Rommel stormde er zelf wel uit, enthousiast als hij is. We hadden op ons terras een benche neer gezet voor Rommel en een mand voor Reina. Toen de laatste het terras opkwam en de mand zag ( ze wist niet eens of deze wel voor haar was of niet) rende ze daar naartoe en plofte er met een gelukzalige blik in. Zo in de trant van..mijn gebed is toch nog verhoort. Eindelijk een eigen mand en niet een pallet met deken delen met vijf andere honden.

Rommel had ook iets van ‘hé lekker, eigen plekje’. Maar voor hem was de goed gevulde etensbak toch nog iets belangrijker. In het asiel stond hij in zijn groep onderaan op de hiërarchische ladder en moest ‘vechten’ voor zijn eten. Hier stond een bak vol, voor hem alleen klaar. De eerste dagen bij ons schrokte hij alles binnen enkele minuten naar binnen, maar nu eet hij rustig en laat soms wel eens wat liggen voor later.

De rest van de eerste dag verliep verder rustig. Maar ja toen kwam de avond en nacht. Hoe zouden ze zich houden? Na rond middernacht ze voor de laatste keer uitgelaten te hebben, lieten we ze alleen. Zou heimwee ze parten spelen? Hadden ze steun aan elkaar, alhoewel ze niet tegen elkaar aan konden liggen? We hadden ons geen zorgen hoeven maken. Ze nestelden zich lekker in hun eigen mand en we hebben ze niet meer gehoord. In het asiel werden ze ook de hele nacht alleen gelaten. Begin van de avond verlaat daar namelijk de laatste medewerker het pand en dan zien de honden die daar verblijven niemand meer tot een uur of acht de volgende morgen. Het enige wat in het asiel wel mogelijk was en bij ons niet, is het maar laten vallen van hun behoeften. De volgende morgen had Rommel dan ook ( misschien van de spanning) zijn benche bevuilt. Geen enkel probleem. Konden we hem niet kwalijk nemen. Ze moesten wennen aan een totaal andere dagindeling. Maar op een klein ongelukje na doen ze het uitstekend. Het dagritme is nu bekend en ze weten precies wanneer ze uitgelaten worden en hoe laat ze eten krijgen.

We hebben op ons terrein een afgescheiden gedeelte. Vroeger bedoeld voor onze kipjes. Nu erg handig voor onze twee viervoeters. We kunnen ze daar lekker vrij laten lopen en ze met elkaar laten spelen. Dat is een enorm succes! Hoewel ze elkaar in het asiel niet vaak zijn tegen gekomen en zeker niet met elkaar gespeeld hebben, zijn ze nu onafscheidelijk. Rommel hangt regelmatig in de vacht van Reina en die goeierd tolereert bijna alles van hem. Ze beschermt hem zelfs al tegen andere honden als die hem het vuur iets te na aan de schenen leggen. Omdat ze al twaalf jaar oud is dwingt ze respect af bij andere, jongere, honden.

Af en toe komen vrienden van ons met hun hond op bezoek en mogen ze allemaal met elkaar spelen en wat je dan te zien krijgt is fantastisch. De gast gedraagt zich eerst timide maar gaat het er een tijdje later te wild aan toe en dreigt Rommel het onderspit te delven, dan stormt Reina op haar manier naar de gast en maakt het hem heel duidelijk: ,,Kom niet aan Rommel anders krijg je met mij te maken”. Reina leeft hier helemaal op. We kregen haar mee met het advies haar maar op eigen grond te houden, want gezien haar leeftijd zou ze een wandeling niet meer aan kunnen. De eerste paar dagen hebben we beiden alleen maar op het terrein gehouden. Na enkele dagen besloten we ze de omgeving te laten zien. Ook Reina. We namen haar gewoon mee op een kort rondje van niet meer dan een kwartier. En dat hield ze goed vol. Nu op dit moment staat ze te springen bij het hek om mee te mogen op de wandeling van inmiddels ruim een uur. Liep ze in het begin achteraan, nu loopt ze aan kop en gaat met Rommel op ‘jacht’.

Een paar dagen nadat we beide honden kregen, kwamen ook onze krielkipjes aan. Voordat ze zouden komen hebben we eerst een totaal veilige ren voor hun gemaakt. Een stuk van achttien vierkante meter totaal omheind met gaas. Ook het dak met gazen panelen. Er kan geen roofdier meer in, door of onder. Het hok van onze ‘oude’ kipjes hebben we gerestaureerd en van een nieuwe verflaag voorzien. Het ziet er nu weer keurig uit en klaar voor de nieuwe bewoners.

Op een mooie zonnige middag kwamen ze dan. Zes dames en één heer. Vanaf het eerste moment vonden deze zeven hun omgeving prima. De dames begonnen gelijk met het leggen van kleine maar overheerlijke eitjes. Pedro, het haantje, kraaide de eerste dagen precies om kwart over acht in de morgen. Maar daar hield hij plotseling mee op. Geen concurrentie, dat bleek het te zijn. Helaas hebben we van één van onze kipjes na een maand al afscheid moeten nemen. Op een dag voelde ze zich niet helemaal lekker. De volgende dag liep ze weer vrolijk te scharrelen om de dag daarop helemaal ingezakt in een hoekje te zitten. Bij nader onderzoek bleek ze graatmager en eigenlijk ‘op’ te zijn. Die zelfde dag is ze overleden. We hebben haar maar naast onze oude kipjes begraven. Van de overige dametjes krijgen we dagelijks drie of vier eitjes. Tot zover het verslag van onze gezinsuitbreiding. In volgende columns kom ik hier zeker nog een keer of wat op terug, want met dieren beleef je altijd wat.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hola marjan, Nu vandaag en zeker ook gisteren dit is ons weertje heerlijk op balkon of terras. Ik wens jullie allen een mooi voorjaar en een heerlijke zomer. En dank voor je mooi blog erg leuk om te lezen. Groetjes uit de Costa Azahar,Antoinette.

Antoinette


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden