Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 19 - Gezondheidszorg in Spanje (2)


Wat ik al in deel 1 schreef, is het naar de dokter gaan in een nog tamelijk vreemd land, niet het eerste wat je wilt. Maar soms kan je er niet onderuit. Tom had in Nederland al eerder een navelbreuk gehad en was daaraan behandeld. Een tijdje ging dat goed, maar door een ongelukkige manoeuvre scheurde de buikwand weer. We keken het even een tijdje aan, maar wisten beiden al dat de kwaal niet over zou gaan en hij er op den duur toch aan geholpen zou moeten worden.

Eind vorig jaar was het dan zover. Uitstel was eigenlijk niet lager verantwoord. We maakten een afspraak bij de centrale huisartsenpost (Centro de Salud). Veel Spaans hoefden we niet te kennen om uit te leggen wat er aan de hand was. Dat was duidelijk te zien. Er werd dan ook gelijk een verwijsbrief gegeven voor een afspraak in het ziekenhuis. Bij de balie werd de afspraak definitief op een datum gezet en wij moesten ons melden in het ziekenhuis van Almansa. Met een privé verzekering heb je zelf nog enige invloed op de keuze van arts en/of ziekenhuis. Met een kaart van de Securidad Social heb je dat niet. In ons geval is dat niet erg, want het ziekenhuis in Almansa is gloednieuw en hyper modern.

Dat wij doorverwezen werden naar Almansa en niet naar bij voorbeeld Yecla komt door de plaats waar we wonen. In welke comunidad (provincie) je woont is bepalend. Vrienden van ons wonen in Villena en moeten naar het ziekenhuis in Elda. Een ontzettend oud ziekenhuis waarvan de verf is afgebladderd, de stekkers en stopcontacten los of scheef hangen en de wachtruimten sjofel zijn. In Almansa is dat allemaal tip top in orde. Strakke glimmende marmeren gangen en alles wordt grondig schoongehouden.

We moesten een maand wachten voordat we naar de specialist konden, maar toen we er eenmaal zaten ging alles snel. Ook zij zag direct wat er aan de hand was en we kregen formulieren mee voor de operatie. De kosten daarvan (niet voor ons maar voor de Securidad Social) rond de vijfhonderd euro. We zouden een belletje krijgen voor een gesprek met de narcotiseur en chirurg. Dat duurde nog wel een tijdje maar we werden keurig gebeld en een datum werd doorgegeven. Op die dag vertrokken we naar Almansa, een klein half uurtje rijden van ons vandaan. Aangekomen in het ziekenhuis zie je beneden in de aankomsthal twee recepties. Een gewone en één voor opname. Bij die laatste melden we ons en een vriendelijke dame stond ons te woord.

Wij zouden even moeten wachten en in de tussentijd zou zij de papieren in orde maken… Dat wachten duurde ruim een uur! Maar toen het eindelijk dan zover was kregen we dan ook een hele map met papieren mee. Iemand kwam ons halen en bracht ons naar de etage en de kamer waar we moesten zijn. Weer wachten. Eindelijk kwam de chirurg. Een kort gesprekje volgde. Daarna naar de balie op dezelfde etage om een dag te plannen voor de operatie. Die zou ongeveer veertien dagen later zijn. Tom had in de tussentijd al diverse onderzoeken gehad. Hart, longen, bloed, bloeddruk.. ze gaan hier heel grondig te werk.
Maar ondanks dit alles moest hij toch de avond voor de operatie zich al melden. Er moesten toch nog enkele onderzoekjes gedaan worden. Op de afdeling aangekomen werd hij door een van de verpleegsters naar zijn kamer gebracht. Een kamer voor hem alleen. Daar lag niet een operatiejasje voor hem klaar, maar een heuse streepjespyjama. Deze moest hij gelijk aantrekken ook al was het pas zes uur ’s avonds. Polsbandje om en op de kamer blijven! Het leek erop dat ze elke patient binnen wilden houden en niet meer wilden laten gaan!

Op de kamer was een heel praktisch communicatie systeem. Drukte je op de eerste knop dan meldde er zich meteen via de intercom een zuster met de vraag wat eraan scheelde. Kwam er een zuster en vond deze dat er meer assistentie nodig was, dan drukte ze op knop twee en gelijk vlogen er vier of vijf zusters de kamer binnen. Wil je als patiënt naar de televisie kijken of de telefoonverbinding tot stand brengen. Geen probleem. Op elke gang is een automaat waar je kaarten kan kopen. Deze kaart stop je in het kastje bij je bed en je kan een bepaald aantal uren bellen en/of tv kijken. Toen Tom helemaal geïnstalleerd was vroeg ik aan een zuster wat de bezoektijden waren. Què?? Die zijn er niet! Familie of wie dan ook, kan de hele dag bij de patiënt op bezoek komen. Eten mag ook meegenomen worden. Niet dat het ziekenhuiseten nou erg slecht was. Een patiënt krijgt namelijk gemiddeld, afhankelijk van zijn kwaal, vijf kleine en grotere maaltijden per dag.

De operatie verliep goed alhoewel deze groter bleek te zijn dan van te voren gedacht. Tom moest als gevolg daarvan enkele dagen blijven in plaats van dezelfde dag weer naar huis te mogen zoals de vorige keer. Een kleine tegenvaller maar ook een geruststelling. De wond was namelijk tien centimeter groot. Elke dag werd deze verschoont en verzorgt. Na drie dagen mocht hij het ziekenhuis verlaten met de mededeling dat hij diezelfde dag nog contact moest opnemen met een arts van het Centro de Salud in Caudete. Na gebeld te hebben met die arts moesten we diezelfde avond al langs komen. Weer werd de wond bekeken en het verband verschoont. Dat werd een dagelijkse gang. Na een week mocht ik het, na het eerst uitvoerig uitgelegd gekregen te hebben, zelf doen.

Restte ons nog een afspraak om de hechtingen eruit te halen. Ook hierbij namen ze geen enkel risico. Niet alle nietjes werden er in één keer uitgehaald. De eerste keer om en om. Dit omdat men het niet verantwoord vond door de diepte van de wond. De dag erna werd gekeken of de wond niet was gaan lekken en toen dat niet het geval was, werden de overgebleven nietjes eruit gehaald. Daarna nog enkele controles in het ziekenhuis en regelmatige begeleiding bij het Centro de Salud in verband met overgewicht. Door dit streng te controleren hopen ze een eventuele breuk in de toekomst te kunnen voorkomen. Al met al waren we verrast over de prima behandeling en nazorg. Alle lof!



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


En die bofkont had dan ook nog het geluk om thuis 2 privé verpleegsters om zich heen te hebben. Nou, zo wil ik in Spanje ook wel ziek zijn en/of in het ziekenhuis liggen. ;-))

Dorothé




Wij zijn Jan en Marijke 60 tigers en wonen een half jaar per jaar op Tenerife. We hebben een mooi appartement gekocht en genieten van het eiland En.... als we 65 worden denken we erover om voorgoed naar Tenerife te gaan. Leuk jullie verhalen te lezen, we steken er wat van op. Veel plezier daar op het vaste land en veel gezondheid voor jullie beiden. Groetjes van Jan en Marijke

marijke


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden