Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 25 - Bijzondere tradities in Spanje


Het Liefdeskruid
Al sinds heel lang worden aan bepaalde kruiden of kruidendranken geneeskrachtige waarden toegekend. In de Middeleeuwen bereikte dit zijn hoogtepunt. Heksen bereidden de zogenaamde Heksendranken. Maar ook nu nog, in onze tijd, worden aan bepaalde kruiden bovennatuurlijke eigenschappen toebedacht. Dit geldt wel in het bijzonder voor de “Herba Namoradeira” het Liefdeskruid. Vooral in de Spaanse provincie Galicië is dat het geval.

Het plantje is niet erg opvallend maar groeit uit tot een compacte struik van ongeveer 20 tot 30 centimeter hoog. De bladeren zijn smal en hebben een intense groene kleur. De bloemen in wit, rood of lila steken ver boven de bladeren uit. Alhoewel het meestal op zandgronden groeit, komt de Herba Nampradeira ook aan de kust voor.

San Andrés de Teixido was eeuwen lang een bedevaartsplaats die net zo belangrijk was als Santiago de Compostela. Elke Galiciër moest één keer in zijn of haar leven een pelgrimstocht daar naartoe ondernemen. Naar aanleiding daarvan ontstond de volgende spreuk: ,,Naar San Andrés de Teixido gaat als dode, wie niet als levende gegaan is”. Deze plaats had de faam wonderen te kunnen verrichten. Dit kwam mede door het feit dat overal in de omgeving het liefdeskruid groeide. Een andere naam voor deze plant is misschien wat meer bekend en wel: zeeanjer. Het kruid zou het effect hebben om de liefde op te wekken bij de persoon op wie men verliefd is. Je hoeft het alleen maar bij je te hebben, volgens de deskundigen, en het werkt al.

Maar niet alleen het liefdeskruid wordt in Teixido verkocht op elke straathoek. Er is nog een bekend artikel dat daar gemaakt en verkocht wordt, namelijk de zogenaamde ‘sanandreses’. Dat zijn typische figuurtjes van brooddeeg. Deze broodjes worden gebakken zoals brood en daarna beschilderd en gaan dan weer in de oven om verwarmd te worden. Deze broodjes stellen de relikwieën van de heilige San Andres voor, zoals de boot waarin hij in Teixido aangekomen is. Maar ook het kruis en de vis die beiden symbolen van het christendom zijn. Tijdens de dagen van de bedevaart, maar ook in de weekends, is het heel normaal dat ook deze broodjes langs de kant van de weg door verkopers aangeboden worden. Zo langzamerhand is het maken van deze 'sanandreses' ontwikkeld als een erkend kunstambacht.

De naam van het gebied Teixido ia afgeleid van de Taxus (Teixo) . Een struik die in deze omgeving vrij veel voorhanden is. Er is een legende die verteld dat de inwoners van Teixido de Keltische stammen met takken van de Taxus vergiftigd hebben. Wel staat vast dat alles van de Taxus giftig is.

De ‘danzantes’ van Anguiano
Tom en ik hebben in die twee jaar dat wij hier nu wonen best wel vreemde feesten gezien, maar de 'danzantes van Anguiano' is toch wel echt bizar te noemen. Wat daar gebeurt is ook niet helemaal zonder gevaar zelfs.
Wat houdt dat feest in? Als eerbetoon aan María Magdalena beginnen acht jongeren (meestal jongens) na de mis een afdaling op stelten! Omdat het niet helemaal zonder risico is worden de stelten door de jongelui, voorafgaand aan de afdaling, grondig geïnspecteerd. De stelten zijn een meter hoog. Als het op stelten lopen alleen al niet moeilijk genoeg is, draaien de jongelui op het ritme van de castagnetten ook nog rond, terwijl ze in volle snelheid naar beneden lopen. Niet alleen over een effen geplaveide straat. Nee ze lopen ook nog zes trappen naar beneden. Midden in het hele parcours trotseren ze één voor één de afdaling langs de weg die hun naam draagt, zoals Cuesta de las Danzadores met een helling van twintig procent.

Het publiek probeert zo dicht mogelijk bij de dansers te komen om maar niets van dit spektakel te hoeven missen. Op de tonen van de dulzaina en de tamboril (oude snaar en slaginstrumenten) houdt iedereen de adem in. Eén voor één, pirouettes draaiend op hun stelten, werpen de dansers zich naar beneden. Op het plein worden ze opgevangen door een groep jongeren. Als de laatste beneden is, gaan ze weer naar boven om het waagstuk nog een keer uit te voeren. Dit doen ze zolang totdat ze uitgeput op moeten geven. Dit kunststuk kan je natuurlijk niet uitvoeren als je niet heel goed getraind bent. Maar dan nog komt het regelmatig voor dat er zich ongelukken voordoen zoals gebroken armen en benen. Maar dat heeft het enthousiasme niet kunnen temperen.

Als iedereen uiteindelijk op het plein beneden is aangekomen, voeren de dansers nog de ‘troqueasos’ uit. Dat is een oude traditionele dans waarbij de dansers geholpen worden door een stok. Daarna wordt er een processie gevormd waarbij de jongens, nog steeds op hun stelten, het beeld van de madonna begeleiden naar de kapel vijf kilometer buiten het dorp.

Als nieuw element is ‘cachiberio’ toegevoegd. Een man die verzen ten gehore brengt aan de poort van de kerk. Deze verzen waren doorspekt van satire. Eerst aan het adres van de autoriteiten, maar toen dat teveel op verzet stuitte werden en worden de buurdorpen op de hak genomen.

Om een danser te worden moet je geboren en getogen zijn in Anguiano. Ze hebben kleding aan die de dansers eeuwen geleden ook al droegen bij deze feesten. De muziek bij de dans is van Keltische oorsprong. Nog een leuk feitje. Het haar van de, in de processie meegedragen, madonna is echt mensenhaar. Elk jaar wordt dit vervangen. Het wordt gegeven door meisjes of vrouwen als een belofte.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Interessant! Maar .... hebben jullie niemand die spelling controleert? Bijvoorbeeld de -d van verteld moet een -t zijn!!!! "Er is een legende die verteld dat de inwoners van Teixido de Keltische stammen met takken van de Taxus vergiftigd hebben."

Josine Thomassen




Dit verslag nooit meer lezen Josine, als je zo'n vergissing niet hebben kan.

Wilmy Jongerius


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden