Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 42 - Typisch Spaans: vuurwerk en trouwen


Ons huis ligt hoger dan het plaatsje Caudete en daarom hebben wij een grandioos uitzicht over het stadje. Zo ’s avonds op het terras zittend met een glaasje wijn en een stukje stokbrood uitkijkend over berg en dal is erg mooi. Heel vaak zitten we eerste rang als er ergens in Caudete vuurwerk afgestoken wordt. De Spanjaard is namelijk dol op vuurwerk.

Het schijnt dat het afsteken van vuurwerk niet aan erg strenge regels gebonden is. Is er een trouwerij, een feest of een andere gelegenheid dan wordt dit meestal afgesloten door een vuurwerk dat ongeveer vijf minuten duurt en eindigt in een soort miljoenklapper. Het gekke is wel dat het vuurwerk tijdens bijvoorbeeld het feest Moros y Cristianos groter en mooier is dan het vuurwerk dat bij de jaarwisseling afgestoken wordt.

Vuurwerk is hier in elke plaats het hele jaar door te koop. Niet in een winkel of zo. Nee je moet de adressen kennen. Het schommelt tussen legaal en illegaal in, maar iedereen weet dat het er is en dat het verkocht wordt! Spanjaarden kijken dan ook niet op een vuurpijltje meer of minder. In Valencia wordt tijdens de jaarlijkse viering van de Las Fallas (vreugdevuur) ongeveer 76.000 kilo vuurwerk afgestoken. Het hele jaar werken de ‘falleros’ aan de poppen van papier maché. Zelfs op de straat staan ze opgesteld en het verkeer manoeuvreert er wel omheen. Deze poppen stellen figuren voor die in de afgelopen twaalf maanden het nieuws gehaald hebben. Deze enorme karikaturen, vaak meer dan zeven meter hoog, worden op de dag van het festival in de juiste positie gehesen en daarna tot aan de grond toe platgebrand.

Tijdens het vuurwerk afsteken gebeuren regelmatig ongelukken en niet zelden vallen daar gewonden bij. Maar de algemene mening is toch dat dit er nu eenmaal bij hoort. Sterker nog, het verhoogt alleen maar de spanning! In de dichtbij gelegen stad Paterna steekt de bevolking, die dicht op elkaar gepakt staat, binnen vijfentwintig minuten 35.000 vuurpijlen af. Om zoveel mogelijk (brand) wonden te voorkomen zijn de meeste aanwezigen gekleed in verschillende lagen kleding, hebben maskers op en zware laarzen aan.

Trouwerijen in Spanje wijken niet zoveel af van het overige Christelijke deel van Europa. Meestal wordt de bruid weggegeven door de vader van de bruid. Wij zijn zelf een keertje getuige geweest van de voorbereidingen van een dergelijk feest. We zagen een hele groep mensen buiten een flatgebouw staan. Allemaal keurig in feestkledij. De ingang van de flat was helemaal versierd met ballonnen en kunstbloemen. Ik stond een beetje achteraf met videocamera in de aanslag om het bruidspaar te filmen, toen er plotseling een vrouw op mij af kwam. Ze vroeg in rap Spaans iets dat ik, op dat moment, nog helemaal niet verstond. Ik dacht even na over mijn antwoord. Als ik ‘nee’ zou zeggen zou ik misschien iets missen en als ik ‘ja’ zou zeggen zou ik niet weten wat me zou overkomen. Ik heb maar ja gezegd. Ze greep mij bij mijn mouw en ik werd met zachte drang het flatgebouw in geduwd.

In de hal stond een hele groep familie ongeduldig te wachten op hèt paar. Ballonnen op de grond en de leuningen van de trap mooi versierd. Ik stond nog geen vijf minuten in de gang of weer een ander familielid kwam op mij af en beduidde mij dat ik de trap op kon gaan naar de woning van de ouders van de bruid. Na een paar keer gevraagd te hebben of dat echt wel de bedoeling was ging ik schuchter stap voor stap de trap op. De woning bleek op de vierde verdieping te zijn. Een hele klim. Daar aangekomen stonden er voor de deur enkele prachtig uitgedoste bruidsmeisjes te spelen. Ik werd door hen vriendelijk toegelachen. De deur van de flat stond open en binnen stonden de bruid, haar vader en moeder plus enkele fotografen. Ik sloot mij aan bij de laatste en begon met filmen. Iedereen knikte mij vriendelijk toe en ging weer verder met de bruidsjapon in orde brengen. Na daar enkele minuten gefilmd te hebben ben ik toch weer afgedaald en heb beneden gewacht op de bruid met haar familie. Ze zag er prachtig uit.

Buiten gekomen werd de bruid, onder luid gejuich, verenigd met haar aanstaande echtgenoot. De gasten strooiden rijkelijk confetti en rijst over het aanstaande paar. Beiden vertrokken in een mooi opgetuigd rijtuig richting kerk. Daar gaat de aandacht niet in de eerste plaats uit naar de huwelijksplechtigheid. Nee men kijkt als eerste naar de bruidsjapon en een familielid dat met de videocamera heen en weer loopt. Na de dienst gooit de bruid haar bruidsboeket over haar rechter schouder. Diegene die deze opvangt zal binnenkort zal spoedig zelf trouwen. Tot zover het huwelijk. De volgende keer gaan we het hebben over begrafenissen. De manier waarop Spanjaarden hun familieleden begraven verschilt nogal van die in Nederland.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden