Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 43 - Altijd iets te doen


Het zal diegene die een eigen huis hebben wel bekend voorkomen. Met een eigen huis ben je eigenlijk nooit klaar. Al winkelend of pratend met vrienden kom je weer op andere, nieuwe ideeën om spullen of ruimtes te verbeteren of te vervangen. Zo ook wij.

Het eerste jaar dat wij hier woonden kwamen we daar niet toe. Het was toen meer een kwestie van (over)leven. Onze plannen werden dan ook in de ijskast gestopt. Maar doordat we nu vaste stroom hebben, kunnen we ook veel meer. Als eerste op de (lange) lijst stond het in orde brengen van de septictanks. Deze voldeden helemaal niet. Foutje van de bouwer. Het zogenaamde afschot was er niet. Erger nog, aan het eind van de buis ging deze omhoog in plaats van omlaag. Daardoor stroomde het water met alles erin eerder terug het huis in, in plaats van naar de tank. De eerste twee jaar hebben we met wat lapmiddelen gepoogd dit toch aan de gang te houden. Maar enkele maanden geleden ging dit niet meer. Toen maar een resoluut besluit genomen en diverse mensen opgetrommeld. Iemand met verstand van water en elektriciteit; iemand die verstand had van metselen en als laatste iemand die de beschikking had over een graafmachine.

Ook was de compagnon van de bouwer van ons huis aanwezig. Hij gaf wel toe dat het hun fout was, maar hij kon de kosten die daaruit voortvloeiden niet betalen. De crisis! Wel ging hij voortvarend met het hele team aan de gang. De septictanks werden eveneens uitgegraven. Een enorme klus. Dus even niet douchen en/of naar het toilet. Onze buren stelden belangeloos hun badkamer ter beschikking. Toen werd het afschot berekend en met stenen en daarna zand gerealiseerd. Pvc-buizen met een grotere diameter werden in de opengehakte sleuf gelegd. Het afschot had één centimeter op een meter moeten zijn. Dat was het in het begin absoluut niet. Nu wel, iets meer zelfs. Het gat waar de tanks uit waren gehaald werd groter en dieper gemaakt. Dat gold zeker voor de laatste tank die als overstort dient voor de andere twee. Deze werd tot enkele meters diep uitgegraven.

Het regent hier in de zomer niet erg vaak, maar uitgerekend die dag wel. Stortregen! Alles moest met zeilen worden afgedekt. Maar oh wonder, iedereen werkte door. Toen alles met een graafmachine, voorzien van pica, diep genoeg was uitgegraven werden de tanks er weer ingezet; de buizen aangesloten en alles dichtgekit. We mochten weer gebruik maken van onze badkamers. Daarna werd er in het gat van de overstort een muurtje gemetseld waarop een pomp kwam te staan. Deze zou, door middel van een vlotter, het teveel aan water wegpompen mocht het niveau toch nog te hoog komen staan. Maar om een pomp te laten draaien hadden we wel elektriciteit nodig. En die was daar nog niet. Dus leidingen aanleggen en proberen stroom te krijgen in de schuur, waarna er een aftapping gemaakt kon worden naar de pomp. Ook dat lukte met als resultaat dat we nu lampen in beide schuren hebben en zelfs ook stopcontacten. Dat is op zich zelf al erg handig.

Toen alles gecontroleerd was en werkte, werden de gaten weer dichtgeschoven met de graafmachine en klaar was de klus. Drie dagen werk maar dan heb je ook wat!

We zijn daarna verder gegaan met onze lijst. Punt nummer twee is de tuin. De grond rondom ons huis bestaat nou niet bepaald uit vruchtbare aarde. Zand en stenen dat is het. Daar groeit niet echt veel op. Toen wij het huis kochten stonden er wel enkele bomen. Erg verpieterd waren ze, mede door watergebrek. Door de harde grond kunnen de wortels niet diep de grond in en groeien dus meer horizontaal. Dat geeft de bomen niet veel houvast en bij een stevige storm kunnen ze zomaar plat liggen. We hebben enkele planten en struiken uitgeprobeerd om te kijken of ze zouden ‘aarden’ of niet. Niet alles sloeg aan.

Toen maar gelijk gekozen voor een grootste aanpak. We hebben op de plaats waar wij het wilden perken uitgezet. Maar om de goede aarde binnen te houden en niet bij de eerste de beste hoosbui weg te zien stromen besloten we om elk perk muurtjes te metselen. Dan krijg je een soort bak die we laten volstorten met goede grond. Maar die muurtjes vallen natuurlijk wel op en staan niet echt mooi. De onderlaag van de buitenmuren van ons huis zijn ingelegd met platte natuurstenen. We vonden dat wel mooi staan en besloten dat bij deze muren ook toe te passen. Dus aan de buitenkant natuurstenen en aan de binnenkant van de bak aarde gemengd met compost. Als de ‘winter’ hier voorbij is (en dat is ongeveer in maart) dan gaan we de perken verder vullen met vaste planten en bomen.

Helaas worden dat geen citrusvruchten. Sinaasappels en citroenen groeien hier niet. We zitten hier op ruim 600 meter hoog en in de winter kan het in de nacht vriezen. Daar kunnen die bomen en zeker hun bloesem niet tegen. Jammer want die hadden we graag in de tuin gehad. Olijven en amandelbomen doen het hier beter en de laatste soort zorgt ook nog voor een prachtige bloesem in het voorjaar.

Onze poging om een groente- kruidentuin te houden is hiermee komen te vervallen. Daar waar hij eerst was lopen nu onze honden en gezien het enthousiasme van de jongste van de twee lijkt het ons beter om die ruimte te laten voor wat hij is op dit moment. Wel hebben we plannen om daar een mooi ruim hondenhok te bouwen. Kunnen ze schuilen voor de regen...



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden