Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 45 - Met handen en voeten


Je hoeft niet in Spanje zelf te wonen om te weten dat Spanjaarden, als ze praten, dat meestal met handen en voeten doen. Druk gesticuleren hoort bij de volksaard. Het lijkt wel of ze niet zonder gebaren een gesprek kunnen voeren. En dat hebben wij een keertje getest op een Spaanse vriend van ons. We hebben hem gevraagd om, tijdens een gesprek, zijn handen op zijn rug te houden. En.. er kwam geen woord meer uit! Het was hem onmogelijk om een normaal gesprek te voeren zonder gebruik te maken van zijn handen. Maar al dat drukke gedoe is niet helemaal zonder betekenis. Ik zal dat hier in deze column proberen uit te leggen.

Er bestaat namelijk een officiële gebarentaal. Niet zoals dat met de waaier het geval is. De houding waar een Spaanse dame een waaier vasthoudt is een taal op zichzelf. Maar daarover later. De gebarentaal met de handen (gestos) is onlosmakelijk verbonden met de cultuur van het land. Het is u misschien wel eens opgevallen dat als een Spanjaard aangeeft dat je iets dichterbij moet komen hij of zij dit aangeeft door met de handpalm naar beneden te wenken. Dus niet zoals bijvoorbeeld de Nederlanders, met de handpalm naar boven. Dit Spaanse gebaar heeft te maken met hun feodale verleden.

Als een Spanjaard iets te drinken wil hebben dan maken ze het volgende gebaar. Ze brengen de hand naar hun halfgeopende mond. Ze houden daarbij de duim en de pink gestrekt. Met de hand zo gehouden imiteert hij de vorm van een karaf. In Spanje wordt veel gedronken en dan niet alleen water met of zonder bubbels (sin of con gaz). Maar in een land waar een fles goede wijn niet meer dan € 1,25 hoeft te kosten is het niet verwonderlijk dat er regelmatig dronken of aangeschoten mensen te vinden zijn. Een gebaar dat daar bij hoort is de duim enkele keren langs de neus te wrijven met een gestrekte pink. De dronken persoon in kwestie hoeft dit niet te doen, maar ergens in de directe omgeving van de persoon die dat gebaar maakt is iemand die echt te diep in het glaasje gekeken heeft.

Spanjaarden zijn dol op praten en doen dat veel en snel. Maar zelfs voor Spanjaarden kan iemand in hun buurt dat toch echt overdrijven. Is dat het geval dan geven ze dat aan door de vingertoppen bij elkaar te houden en dan snel open en dicht te doen als de snavel van een vogel. Als iemand middels een gebaar aan een ander duidelijk maakt dat iets uitstekend is. De vingertoppen van één hand voegen ze samen en brengen deze hand naar de mond. Terwijl ze dat doen maken ze met de mond kusgeluidjes. Als een Spanjaard zijn hand naar zijn oog brengt en met zijn wijsvinger het onderlid van zijn oog omlaag trekt dan wil dat zeggen dat hij iemand wil waarschuwen voor iets of iemand.

In de handen klappen werd vroeger ook gebruikt om de attentie van iemand te vragen. Bijvoorbeeld de ober in een restaurant. Vooral oudere Spanjaarden bezigen dat gebaar nog vaak. Ook werd dat gebaar gebruikt in de plaats van aanbellen. In veel oude woningen was vroeger helemaal geen bel. Wilde je de bewoner spreken dan klapte je in je handen en riep zijn of haar naam. Heel gewoon.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Ik woon nu iets meer dan 5 jaar in een dorp op 45 km van Córdoba en als ik een caracillo bestel vraagt men mij altijd met wat (whisky of cognac) en die bijbehorende tierlantijntjes heb ik nog nooit gezien.

Robert Martens




Ik heb nog nooit een ham van 20 á 40kg gezien, dat bestaat ook niet. De meeste hammen wegen 6 á 8 kg. Ik heb een tweetal jaar terug een veearts de keuring zien doen, bij levende varkens, van de hammen. dat ging als volgt te werk: De varkens werden één voor één in een nauwsluitende kooi geplaatst en dan nam de veearts met een smal buisje een vetstaal van de ham. Aan de hand hiervan werdt dan in het laboratorium bepaald onder welke categorie de ham viel en aan welke prijs de ham mocht verkocht worden.

Robert Martens




Ik ben in Augustus 2006 met mijn auto naar Spanje gekomen. Toen ik hem heb laten keuren in Córdoba heb ik daar +/- 140 € voor betaald,en ik vond dat al schandalig veel vergeleken met de keuringskosten in België.Ik weet niet waarvoor jij 900 € betaald hebt. Mijn auto is nu ongeveer 7 jaar en voor de jaarlijkse keuring betaal ik tussen de 30 en 40 €. Ik rij wel naar het keurings- station samen met een Spaanse vriend, als buitenlander is dat zeker geen nadeel.

Robert Martens




Inderdaad in Spanje bestaat St. Niklaas, zoals in België en Nederland,niet. De kinderen krijgen hun geschenken op Drie Koningen "Los Reyes". Op de vooravond van Drie Koningen gaat er een stoet uit waar er speelgoed en snoep uitgestrooid word.

Robert Martens


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden