Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 47 - Begrafenis


Zoals ik al in een eerdere column schreef, zijn de rituelen rond een begrafenis hier in Spanje toch wel verschillend van die in Nederland. Begrafenissen in Spanje zijn over het algemeen heel snel voorbij.

Als het stoffelijk overschot niet gekoeld opgeslagen kan worden, moet de begrafenis binnen tweeënzeventig uur plaatsvinden. Maar voordat het zover is worden via mededelingen op een bord buiten aan de muur en op de radio iedereen op de hoogte gesteld van het overlijden. Op de radio gebeurt dat bijna dagelijks. Om half twee in de middag kondigt een speciaal muziekje de overlijdensadvertenties aan. Er wordt dan melding gemaakt wie er overleden is en wanneer. De echte naam van die persoon wordt vermeld maar ook de bijnaam. Er zijn namelijk heel veel vrienden en kennissen van die persoon die hem alleen maar bij die naam kennen. Je krijgt dan bij voorbeeld: die rooie van Pedro. Ook wordt via de radio verteld welke nabestaanden de overledene heeft en waar en wanneer de begrafenis zal plaatsvinden.

De nacht voor de begrafenis is er een wake door familie en goede vrienden. Er wordt dan niet echt gerouwd. De mannen zitten bij elkaar en kletsen over van alles en nog wat. Bij voorbeeld voetbal en de laatste roddels. Van dat laatste bedienen de vrouwen zich ook. Maar zij praten ook over kleding en kinderen. Gefluisterd wordt er niet echt.

De doden worden niet begraven zoals dat in Nederland gebruikelijk is, maar de kist wordt in een nis geschoven in een muur op de plaatselijke begraafplaats. De nissen worden meestal niet gekocht maar gehuurd van de gemeente waartoe de begraafplaats behoort. Als de huur niet betaald wordt, dan worden de overblijfselen na enige tijd verwijderd en binnen de begraafplaats in een algemeen graf geplaatst. Daardoor komt er een nis vrij voor een volgende overledene wiens familie wel betaalt. Op de dag van de begrafenis zelf wordt de kist met een heftruk in de bestemde nis geschoven en deze nis wordt gelijk dichtgemetseld. Naamplaatje erop en klaar is Kees.

Het dragen van rouwkleding is vandaag de dag niet vaak meer aan de orde. In het verleden werd van een echtgenote, dochter of zuster van de overledene verwacht dat zij jarenlang in het zwart gekleed gingen. Als ze zó ongelukkig was dat ze echtgenoot, broer en vader kort na elkaar zou verliezen, dan liep ze de rest van haar leven in het zwart. Tegenwoordig loopt een weduwe één of twee maanden na het verlies al weer opgewekt in lichtgekleurd kleding of een veelkleurig joggingpak rond. Niet dat ze daarmee een gebrek aan gevoel toont; ze demonstreert alleen haar wens om het leven voort te zetten. Een periode van rouw is tenslotte niet leuk en druist in tegen het optimistische gevoel van de Spanjaard.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden