Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

week 11 - Witwassen van huisjes in El Rabal


We maken hier in Spanje altijd wel het nodige mee. Leuk of niet leuk. Maar enkele dingen springen er toch wel uit. Eén van deze dingen is het witwassen van huisjes in de wijk El Rabal in Villena. Een kleine week geleden kregen wij een telefoontje van een vriend van ons. Hij vroeg of wij wilden meedoen aan het witwassen, lees witkalken, van de oudste wijk van ons buurplaatsje. Op zondagmorgen rond tien uur zouden Spanjaarden en misschien een groep Nederlanders aan de slag gaan. Zowel Tom alsook ikzelf besloten om mee te doen. De actie om huisjes op te knappen is niet een eenmalige gebeurtenis. Het is een jaarlijks terugkerend iets en het heet: 'Una Encalada'.

In het voorjaar worden in heel veel dorpen in Spanje de gevels en muren opnieuw gewit. Sommige dorpen zijn er beroemd om geworden zoals Mijas, Mojacar, Enix en Felix. Ook in heel veel dorpjes in Ibiza is dat het geval. In de historische binnenstad van Villena waren vroeger de meeste huisjes wit. In principe verfden de bewoners ze zelf elk jaar wit, maar er waren in die tijd ook vrouwen 'Encaladoras' die dat tegen een kleine vergoeding voor anderen konden doen.
Witte gevels houden het huisje koel en de insecten buiten, Verder geven de witte gevels het straatje natuurlijk een helder en schoon aanzien.

De oproep van 'La Asociación de vecinos del Rabal' (Vereniging van bewoners van el Rabal) was er op gericht om diverse straatjes in het oude Moorse centrum (el Rabal) een beter aanzicht te geven. Veel huisjes staan leeg of verkeren in een slechte, onbewoonbare, staat. Veel eigenaren wonen zelfs niet meer in Villena. In het weekend van zaterdag 10 en zondag 11 maart wordt in el Rabal de jaarlijkse Middeleeuwse markt (Mercado Medieval) gehouden en daarom wilden de bewoners, met hulp van vrijwilligers, er goed tegenaan gaan en de wijk een helder aanzien geven. Normaal gesproken gebeurt de Encalada namelijk iets later in het (voor) jaar.

Rond tien uur in de ochtend zouden we op een afgesproken plaats in Villena bij elkaar komen. Ons werd aangeraden om oude kleren aan te trekken voor de rest (verf, kwasten en zelfs eten en drinken) werd gezorgd. Aangekomen op de afgesproken plaats zagen we een hele groep Spanjaarden staan rondom enkele tafels. Op de tafels stonden pannen met een voor ons nog raadselachtige substantie. Bij navraag bleek in de ene pan, die overigens een speciale vorm heeft, Gachamiga te zitten. Onderaan deze column staat het recept ervan. In de andere zat Gachas Picantes. Wij en bier zorgden voor de rest. Nadat iedereen genoeg gegeten en gedronken had werden de kwasten uitgedeeld en de zakken witkalk gemengd met water.

Eerder die ochtend hadden oudere ervaren dames aan de jongere garde laten zien hoe je een kwast aan een steel vastmaakt. Opvallend was trouwens dat er heel veel jongeren meededen die dag. Iedere groep werd voorzien van een emmer met witsel en we togen aan het werk. Het spul was nogal dun en wij werden natter en witter dan de muren. Maar het enthousiasme was er daardoor niet minder om. Er werd gezongen en gelachen! Geen onvertogen woord. Iedereen gezellig aan het werk. De sfeer was fantastisch. Waar we staand bij konden komen werd op die manier gewit. Het meeste wat daarboven nog gewit moest worden werd met een lange steel, met daaraan een kwast geknoopt, geverfd. Alles was dààr boven nog gedaan zou moeten worden werd meestal gelaten voor wat het was... Rond een uur of één waren de meeste muren ‘wit’. Na een paar uur drogen in de zon kon je pas echt zien dat het resultaat had gehad. Dagen later werden we nog bedankt voor de hulp. Iedereen had het erg kunnen waarderen dat we als ‘guiris’ (buitenlanders) meegedaan hadden. Zelfs in de plaatselijke en locale kranten stonden foto’s van dit hele gebeuren.

Nu volgt nog het recept van de Gachamiga: In de eerste plaats heb je een stalen pan nodig met een lange handgreep. Daarin verhit je olijfolie en doe je er enkele teentjes knoflook in. Meel toevoegen en dit alles goed door elkaar roeren en blijven roeren tot het een vaste massa begint te worden. Op het laatst wordt dan de ‘koek’ enkele keren als een pannenkoek in de lucht geworpen. Als de koek dik en zwaar is, is het nog een hele klus om hem dan ook nog goed op te vangen Het hele proces duurt al gauw meer dan drie kwartier of langer en is uitgegroeid tot een pure kunstvorm en wordt eigenlijk alleen door mannen gedaan en die doen dat bloedserieus. De Gachamiga wordt als ontbijt gegeten en weggespoeld met een biertje of wijntje. Als bijgerechten staan er ook vaak olijven, spek, rauwe tuinbonen, worstjes en uiteraard brood bij.
Er moet wel een reden zijn om gachamiga te gaan maken. Villena en Gachamiga zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En even voor alle duidelijkheid, je eet Gachamiga met een lepel of je gebruikt een stukje brood als lepel. Dus NOOIT Gachamiga op je bord scheppen.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hallo, ik lees deze column altijd met veel plezier, wij wonen nu 3 jaar in spanje, zijn nog niet op de leeftijd om echt te integreren bij de spanjaarden daar we ng volop aan t werk zijn. Ik vertel ook altijd graag over onze belevenissen en deel dit met me vrienden en familie. soms denk ik er ook wel eens over om al mijn verhalen te bundelen en naar een uitgever te sturen, maar ach, denk ik dan, zitten mensen op nog meer verhalen uit eenzelfde land te wachten? dus het uitgeven van een boek blijft voor mij nog een droom, maar TOP Marjan, ik lees alls met veel plezier. ik ga je recept ook zeker een keer uitproberen, t lijkt niet veel voor te stellen, olijfolie, knoflook en meel, toch?

Bertie


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden