Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 13 - Jacht, jagers en een Galgo


Al eerder heb ik aandacht besteed aan het ‘houden’ van en het omgaan met dieren hier in Spanje (zie het verhaal over Remy in mijn eerste boek). Maar in de afgelopen tijd hebben we weer enkele staaltjes van dierenleed meegemaakt. Het jachtseizoen in Spanje loopt van november tot begin februari. In die tijd wordt er op alles gejaagd en geschoten. Aan de ene kant is dat wel te begrijpen want er zijn talloze gezinnen die echt niets hebben. Als je dan in de wintermaanden de gelegenheid krijgt om de diepvries te vullen met vlees zodat je de komende maanden daar geen tekort aan hebt, is dat te begrijpen. Maar er zijn jagers bij die op alles schieten wat maar beweegt. Daar horen dan ook honden en katten bij. Ze mogen dan wel niet té dicht bij woningen schieten, maar ik heb toch, staande in de tuin, de hagel over mij heen zien vliegen omdat één van de jagers een duif wilde schieten die van het zaad gestrooid in onze tuin zat te eten. Gelukkig is het bij die ene keer gebleven.

Maar feit is wel dat je niets kan doen tegen het betreden van jouw (niet omheinde) terrein door jagers. Als je dat wilt voorkomen moet je een terrein hebben groter dan 250 hectare. Je kan bij de gemeente dan een vergunning kopen waarmee jij alleen op dat terrein mag jagen. Je krijgt dan een nummer en hebt het recht om borden te plaatsen waarop staat dat dit terrein privé jachtgebied is. Ook staat het toegewezen nummer op deze borden. Ons terrein is wel groot maar zó groot nou ook weer niet, dus op de niet omheinde 10.000 vierkante meter mag iedereen jagen. Gelukkig doen ze dat voornamelijk op zondagmorgen en niet elke dag, maar toch..

Zoals dat ook het geval in Nederland is, gebruikt men daarbij ook honden. Onze Rommel is zo’n jachthond, een Pointer. Maar erg populair is de Galgo. Een soort hazewindhond, maar dan een grote versie daarvan. Galgos worden vaak door zigeuners gebruikt. Ze fokken ermee en als er een goede hond bij zit dan wordt deze voor de jacht op hazen en konijnen gebruikt. Deze hond is razend snel. Zijn hele bouw is gericht op snelheid. Maar is de jacht voorbij dan kan het voorkomen (en dat is nu met de crisis vaak het geval) dat de hond wordt afgedankt. Dat overkomt het dier ook als het minder goed gepresteerd heeft. Wat er dan mee gedaan wordt kun je je nauwelijks voorstellen. Een paar voorbeelden?? Levend verbrand, levend opgehangen of begraven; poten gebroken of voor oud vuil achtergelaten.

Van de laatste categorie hebben wij onlangs een exemplaar gevonden. Hoe? Hier in het kort het verhaal. Op een avond reden wij in het donker het pad vanaf ons huis naar de openbare weg af. In het licht van de koplampen zagen we, tegen de muur van het huis van onze overburen ‘iets’ liggen. Een dier, want de ogen reflecteerden in het licht. We stopten en stapten uit. Wat daar lag was meer een zak botten met een velletje dan een hond wat het bij nader onderzoek bleek te zijn. Een blonde Galgo. Uitgemergeld. Ja, daar waren we nou niet gelijk op voorbereid.. we hadden in de loop van de drie jaar dat we hier nu wonen meer met katten te maken gehad dan met honden. Dus hadden we wel een zak kattenbrokken in de auto liggen maar geen hondenvoer. Ongeluk was dat we ook nog op tijd ergens moesten zijn, dus de hond een flinke berg kattenbrokken gegeven. Bij terugkomst, later op de avond, zagen we de hond nog steeds op dezelfde plaats liggen. Kattenvoer was op. We stopten. De hond vertrouwde het niet (logisch) en verdween. Het zou gaan vriezen die nacht en we besloten om een slaapplaats te maken op de plaats die hij (reu) al uitgekozen had. Nu hadden we ook tijd om blikvoer en hondenbrokken neer te zetten. We zagen dat hij langzaam iets dichterbij durfde te komen, maar hield een veilige marge van enkele tientallen meters aan. We konden hem dus onmogelijk te pakken krijgen. Dit was voor die dag alles wat we voor hem konden doen in de hoop dat hij de volgende morgen er nog was, aangetrokken door het voedsel.

Dat bleek het geval te zijn. Vroeg in de ochtend zetten we, op een beter bereikbare plaats weer eten en drinken voor hem neer. Hij kwam naar die plek toe en daar zetten we dus ook maar een mand met dekens neer. Stond lekker in het zonnetje. Kon hij een beetje opwarmen van een toch best wel koude nacht. In de tussentijd voerde onze Rommel zijn beroemde charmeoffensief uit. Piepend naar het hek lopen en proberen de hond dichterbij te krijgen. Het lukt hem altijd en dus ook deze keer. Met een redelijk volle maag begon de inmiddels opgewarmde Galgo interesse te krijgen in zijn omgeving en liep op het hek toe. Op een gegeven moment liep hij door de openstaande deur ons terrein op. Snel de deur dicht en Galgo zat in ieder geval veilig voor al diegene die hem alsnog kwaad wilden doen.

Daarna mand en bakken in de schuur gezet met de deur open. Hij werd iets minder achterdochtig en het voer lonkte. Hij ging de schuur in en na één mislukte poging konden we snel de deur achter hem dichtdoen en zat hij in de schuur gevangen. We hadden al eerder gemerkt dat hij uit angst ging bijten, dus Tom gewapend met handschoenen aan de schuur in. Het duurde nog geen tien minuten of hij had een halsband om de nek van het arme dier kunnen doen. Het poepte letterlijk van angst! Maar nadat de halsband om was, was het verzet gebroken. We konden hem vrij makkelijk in de auto krijgen en naar het asiel brengen. Daar werd hij opgevangen en getest op een chip. Die had hij niet. Daarna werd hij, voorzien van een warme jas in een van de quarantainehokken gezet. Galgo’s zijn erg gewild in, onder andere, Duitsland. Een dergelijke hond komt dan ook niet op de site van het asiel uit angst dat een zigeuner of jager een dergelijke hond komt ophalen en alles weer van voren af aan begint. Het dier werd de dag erop naar het asiel in Alicante gebracht en na enige tijd zal hij per auto of vliegtuig naar zijn gouden mandje gebracht worden. Voor dit dier.. eind goed al goed.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden