Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 38 - Onze honden


In eerdere columns heb ik al geschreven over onze huisdieren en de toestand van de dieren hier in Spanje. Toen we een jaar in Caudete woonden werden wij getipt over Reina en Rommel die in het asiel in Castalla zaten. Reina al tien jaar en Rommel twee maanden. Wij haalden ze, nu ruim anderhalf jaar geleden, uit het asiel en alles verliep prima op de gezondheid van Reina na. Ze sukkelde met artrose en kreeg iets later een groot gezwel aan haar buik. Dat lieten we verwijderen en een hele lange periode van behandelen volgde. Maar ze herstelde en genoot van het leven. Hoe oud ze precies is weten we niet, maar we schatten haar op een jaar of vijftien. En die leeftijd begint haar nu parte te spelen. Eigenlijk van het ene moment op het andere kreeg ze moeite met lopen en coördinatie van de beide achterpoten. Het ging tamelijk snel en binnen veertien dagen waren ‘lange’ wandelingen er niet meer bij voor haar. Maar iets bewegen moet ze toch nog wel, want anders komt alles tot staan. Wat nu? Rommel barst van de energie en Reina kan hem niet meer aan.

We besloten op zoek te gaan naar een speelmaatje voor Rommel. Dat zou meerdere voordelen hebben. Rommel en het nieuwe maatje konden hun energie kwijt door te spelen met elkaar; de nieuwe hond zou een goed tehuis krijgen en Reina meer rust. Op zoek dus. Weer de hulp van onze goede raadgeefster Marina ingeroepen. Zij had drie honden op het oog, die in het asiel zaten waar zij als vrijwilligster werkt. Een Belgische zwarte herder (tenminste daar lijkt hij het meeste op), een jonge herderpup (vrouwtje) en een kruising van een Mastif met nog een ander ras. We spraken een dag af waarop zij er ook zou zijn en vroegen of we deze drie honden konden komen bekijken.

We kwamen aan bij het asiel en werden welkom geheten door een oorverdovend geblaf van ongeveer zestig daar aanwezige honden, die allemaal op een fijn nieuw baasje zitten te wachten. Maar ja, we konden er maar één gelukkig maken. We liepen langs de verblijven waar de drie, op voorhand uitgekozen honden, zaten. Eén viel gelijk op. Sprong tegen het hek en begon onze handen te likken. Dat was de Belgische herder. Tom kreeg gelijk een klik met hem en eigenlijk hoefden we niet verder meer te kijken. We lieten deze hond uit zijn verblijf halen en het bleek een ongelofelijk lieve aanhankelijke hond te zijn. Druk dat wel, maar een goede oogopslag. Mooie diep zwarte vacht, maar eigenlijk veel te mager. We besloten hem mee naar huis te nemen. Omdat hij nog maar relatief kort in het asiel zat (was een maand geleden samen met een klein hondje uit een auto gegooid) was er nog niet veel aan en met hem gedaan. Bij zijn oren zaten zulke grote klitten dat hij ze daardoor nauwelijks bewegen kon. Ook gecastreerd was hij nog niet en wat later bleek had hij hoogstwaarschijnlijk ook nooit aan de lijn gelopen.

Een maal thuis zag Rommel hem en direct gingen zijn haren overeind staan. Zou een waarschuwing voor ons hebben moeten zijn, maar ja Rommel is wel meer honden gewend en het gaat, na de eerste stijve begroeting, altijd goed. Dat ging het met Fabian ook tot het moment dat het laat in de avond werd. Hét tijdstip waarop de ‘gasthonden’ dan meestal met hun baasjes weer naar huis gaan. Echter Fabian bleef! Tot overmaat van ramp probeerde Fabian (de eerste de beste avond al!) Rommel te beklimmen. Dat was de druppel die de emmer bij Rommel deed overlopen. Van het ene moment op het andere werd het een stevige knokpartij met mij (ongewild) in het midden ervan. We konden het sussen, maar na die tijd zijn er nog diverse knokpartijen geweest. Hoewel Fabian iets ouder is dan Rommel heeft de laatste de oudste rechten en is het terrein van hem (en Reina uiteraard). Dus Fabian stond en staat nog steeds op de onderste trede van de hiërarchische ladder. En twee kapiteins op één schip, dat werkt niet.

Gelijk een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor de castratie van de nieuwkomer. Dat is inmiddels gebeurd en binnen veertien dagen zou hij rustiger moeten worden. Krap een week later is hij dat gelukkig al en… hij en Rommel beginnen goede vrienden te worden. Waar Rommel ligt is meestal Fabian niet ver weg. Spelen doen ze nu ook met elkaar zoals we gehoopt hadden. Reina heeft nu wat meer rust wat haar gestel ten goede komt.

Maar zo rustig als Fabian op ons terrein is, zo wild is hij als we gaan wandelen. Niet van opwinding, nee van angst en onzekerheid. Hij blaft, piept en springt als een dolle in het rond en is in het begin niet tot bedaren te brengen. Gunt zich geen tijd om zelfs ook maar een plas te doen. We zijn druk bezig hem te leren aan de lijn te lopen. Hij heeft so wie so nog heel veel te leren. We denken dat hij zijn leven lang, dus ruim twee jaar, een terrein bewaakt heeft; wel af en toe mensen gezien heeft maar nooit echt veel persoonlijke aandacht of een aai gekregen en zeker niet elke dag eten. Maar dat krijgt hij uiteraard wel bij ons en daar geniet hij zichtbaar van. Ook van alle aandacht die hij krijgt. Hij is als een spons en leergierig. Hij komt er wel met een beetje hulp (van ons).



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden