Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 39 - La isla de los periodistas


Ruim drie jaar geleden hebben Tom en ik bewust een huis gekocht dat niet aan zee lag. Wij gingen op dat moment er van uit dat, als we de zee zouden willen zien, we er wel even heen zouden rijden. Dit standpunt is tot op de dag van vandaag nog niet veranderd. Zo af en toe gaan we met z’n tweetjes of met gasten een dagje naar het ‘strand’. Meestal is dat Alicante of Benidorm. De laatste staat bekend om zijn schone brede stranden. Soms maken we dan een boottochtje naar het eilandje voor de kust genaamd La isla de los Periodistas (het eiland van de journalisten) of Isla de Benidorm (omdat het het enige eilandje is voor de kust van deze plaats) . Ook na uitgebreid zoeken is het niet duidelijk geworden waarom het eiland ook wel Isla de los periodistos genoemd wordt. Maar op het eiland zelf is die naam te lezen uitgehouwen in steen.

Even iets over de geschiedenis van dit eilandje. Het is maar een klein stukje land van ongeveer 350 bij 260 vierkante meter. Het ligt op slechts twee zeemijlen van de kust verwijderd en is een gewild doel voor een boottochtje. Vissers brachten al sinds de jaren vijftig toeristen voor enkele peseta’s van en naar het stukje grond, maar het was een zekere Andréas uit Valencia die in 1962 op het idee kwam om toeristenboten uit de haven te laten varen. Dit plan werd gerealiseerd door José Cervera uit Benidorm zelf. Hij richtte het familiebedrijf “Excursions maritimes Benidorm” op. Het leuke is dat vandaag de dag de excursies naar het eilandje nog steeds door diezelfde familie gedaan worden. Erg veel is er niet veranderd. De tochtjes met de ‘golondrinas' (zwaluwen) zoals de boten genoemd worden duurden in het begin ongeveer vijfendertig minuten. Nu is dat teruggebracht tot iets meer dan een kwartier. De laatste twee decennia is het mogelijk, om buiten de gewone toeristenboten om, ook op een boot met een glazen bodem te varen. Door deze bodem heen kun je de vissen en koralen rond het eiland bekijken. Er is slechts één glasbodemboot. Mocht die vol zijn dan is er op het eiland zelf ook nog een mogelijkheid om op een kleinere glasbodemboot te stappen en daarmee rond het eiland te varen. Meestal zit dat bij de prijs van de overtocht inbegrepen.

Isla de los periodistas is eigenlijk onbewoond afgezien van een hele kolonie meeuwen die daar nestelt. Maar dat onbewoonde is, zeker in het verleden, niet helemaal waar geweest. Nu staat er een restaurant op waar je typische Spaanse gerechten kunt eten. Dat restaurant was in vroeger tijden een klein huisje met een heel andere functie. Tot 1959 was er, behalve een vuurtoren, geen enkel ander gebouw op het eiland te vinden. Het eiland werd in de vorige eeuwen gebruikt als uitvalsbasis voor piraten en ander gespuis en in de negentiende eeuw zelfs door enkele families die de choleraepidemie ontvluchtten die toen in Benidorm en Villajoyosa uitbrak.

Maar toen de Spaanse regering op 8 augustus 1959 een wetswijziging doorvoerde, woonde er niemand op het eiland en stond er ook geen enkel huis op. De wetswijziging hield in dat alle eilanden voor de Spaanse kust die niet bewoond waren, automatisch eigendom van de staat zouden worden. De gemeente Benidorm reageerde gelijk en in allerijl werd er een wachthuisje op het eiland gebouwd waarin de kustwacht moest gaan wonen. Zo bleef het eilandje eigendom van de gemeente Benidorm. De eerste kustwacht die in dat huisje ging wonen was Vincente Navarro, oom van de huidige burgemeester van Benidorm.

Toen begin jaren zestig de toeristen naar het eilandje kwamen zag deze Navarro mogelijkheden voor een extra inkomstenbron. Hij ging flesjes frisdrank aan de dorstige toeristen verkopen. Later bouwde hij een bar in zijn eigen huiskamer en verkocht daar de frisdranken. Tegenwoordig is diezelfde ruimte omgetoverd in een heus restaurant. Maar Isla de Benidorm bleef niet in handen van de gemeente. In 1994 veranderde de kustwet en verviel het eiland alsnog aan de staat.

Vandaag de dag woont er niemand meer op het eiland, maar de exploitatie van het restaurant gaat uiteraard nog gewoon door. Het eilandje maak tegenwoordig deel uit van het natuurpark Sierra Helada. Die status houdt in dat er op het eiland niet gebouwd mag worden en de natuur beschermd is.

Een boottocht naar het eiland is best de moeite waard. Er is geen plek in de omgeving waar je een beter uitzicht op Benidorm hebt dan vanaf de boot of het eiland. Het uitzicht op de twee stranden aan weerszijden van de rots waarop ‘het kasteel’ en het oude centrum ligt, de honderden torenflats en de bergachtige achtergrond is echt de moeite waard. Duidelijk zichtbaar is de Puig Campana, die met zijn 1406 meter de op één na hoogste berg van de provincie is. Kenmerkend omdat er een brok uit lijkt te ontbreken. Er gaan diverse verhalen hoe dat gekomen is, maar de meest bekende is wel het verhaal van de reus. Reus Roldán die op de hellingen van Puig Campana woonde werd verliefd op een beeldschone vrouw. Zij kwam bij hem in zijn hut wonen. Op een slechte dag werd zij heel erg ziek en Roldán was radeloos. Een tovenaar vertelde hem dat zijn vrouw zou sterven als de laatste zonnestraal achter de berg zou verdwijnen. De reus holde de Campana op en met een machtige houw sloeg hij een stuk uit de berg zodat de zonnestralen er precies door konden schijnen en zijn geliefde nog iets langer zou leven. Toen hij terugkwam in zijn hut maakte hij nog net de laatste minuten van het leven van zijn vrouw mee. Het stuk steen dat de reus had weggeslagen kwam in de zee terecht en vormde daar het eiland van Benidorm.

Op het eiland kun je buiten iets eten ook een aardig wandelingetje maken naar de top van het eiland. Het hoogste punt ligt op 73 meter en er loopt een geasfalteerd pad daar naartoe. Onderweg zie je grote groepen zilvermeeuwen en geelpootmeeuwen. Maar als je geluk hebt ook stormvogels, slechtvalken en gierzwaluwen.

De boten van en naar het eiland vertrekken elke dag vanaf 10.00 uur uit de haven van Benidorm. Daarna elk uur. Wanneer de laatste boot gaat hangt van het weer en het jaargetijde af. Een retourtje kost ongeveer € 14,00 voor volwassenen en voor kinderen € 11,00. Ook vanaf het eiland gaat elk uur een boot terug.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden