Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 6 - Processierups


Sommige mensen die naar Spanje gaan of zelfs naar dat land verhuizen zijn bang slangen en schorpioenen te zien. Uiteraard komen deze dieren hier voor. Maar er ligt een nog veel groter gevaar voor mens en dier op de loer. Een rups! De Processierups. In Nederland en België ook bekend, maar hier bijna jaarlijks een plaag. Heel gevaarlijk voor kleine kinderen en dieren. De Processierups lijkt op het eerste gezicht onschuldig, maar de haren op zijn lichaam zijn giftig en kunnen leiden tot de dood.

De vlinder die, na verpoppen, uit de pop komt heet officieel eikenprocessierupsvlinder. De larve is een blad etende rups en komt, zoals de naam al aangeeft, voornamelijk voor op eiken. Maar in Spanje zijn niet veel loofbomen. De rups moet dus op zoek naar andere bronnen, zoals de jonge loten en naalden van de meest voorkomende den, de 'Pińo Crasco'.
De nesten bestaan uit een dicht spinsel van vervellingshuidjes met (brand) haren en uitwerpselen. De haren van de rups zijn ongeveer 0,2 tot 0,3 millimeter lang en vormen voor mens en dier een groot gevaar. Ze zijn pijlvormig en worden bij een bedreiging afgeschoten. Elke rups heeft er honderdduizenden tot zelfs een miljoen.
Ook al lijken ze klein en zien er prachtig uit, ze kunnen hele vervelende symptomen teweeg brengen zoals huiduitslag, zwellingen, rode ogen en jeuk. Bij de mens verdwijnen deze klachten vanzelf en sommige mensen zijn helemaal niet gevoelig voor deze brandharen. In enkele gevallen kunnen er zich andere verschijnselen voordoen, zoals braken, duizeligheid en koorts. De rupsen hoeven, om deze klachten te krijgen, niet te worden aangeraakt. De haartjes verspreiden zich namelijk ook met de wind en kunnen zo in contact komen met wandelaars of fietsers. De rupsen hebben niet altijd deze haren, ze verschijnen ongeveer vanaf half mei tot eind juni op de diertjes. Ook blijven de haren in de nesten achter en kunnen zo ook, na jaren, nog bij aanraking tot overlast zorgen.

De eitjes (per nest ongeveer 300) komen in april of mei uit. In Spanje, met mooi weer, is dat eerder. Ongeveer tusssen januari en april. Afhankelijk van het aanbod van voedsel en het weer uiteraard. De rupsen zijn dan oranjeachtig van kleur en verlaten het nest in processie. Neus aan staart. Ze zoeken dan naar een plek in de zachte grond waar ze zich kunnen ingraven om te verpoppen. In die processie zijn ze het gevaarlijkst! De kleur verandert naar mate de rups ouder wordt. Uiteindelijk wordt deze grijsgrauw met lichtgekleurde zijkanten. Na de derde vervelling krijgen ze donkere brandharen op de rug. De rupsen zelf zijn ongeveer 3,5 centimeter lang. De rupsen vervellen zes of zeven keer voordat ze in een onopvallende nachtvlinder veranderen. Begin september zetten de vrouwtjes hun eitjes af in de toppen van de dennen. Dat de rupsen een plaag kunnen vormen, komt doordat er bijna geen natuurlijke vijanden meer zijn. Deze zijn de sluipvlieg en de sluipwesp. Ook de grote poppenrover (een kever) is een vijand van de processierups, maar is al jaren niet meer gezien.

Door vroegtijdige bestrijding kan een plaag worden voorkomen. Dit gebeurt door het spuiten van een bestrijdingsmiddel in de toppen van de bomen waar de nesten van de rups zitten. In Spanje worden de nesten meestal uit de bomen geknipt, in een vat gedaan, met benzine overgoten en verbrand. Niet de nesten verstoren, want dan kunnen de haartjes vrijkomen en door de lucht verspreidt worden. Het beste is om oog- en mondbescherming plus handschoenen te dragen bij het verdelgen van de rupsen. Daarna de kleding gelijk in de wasmachine doen, dat is wel zo veilig.

De rupsen scheiden een bitter-zoete geur af die honden en katten heel aantrekkelijk vinden. Het daagt de dieren uit om met deze rups te spelen en dat kan ze fataal worden, want als ze de haartjes van de rups inademen of de rups doorslikken kan dat tot de dood leiden. De hond of kat kan een zéér snelle allergische reactie krijgen waardoor de lippen beginnen op te zwellen. Ook kan de keel afsluiten waardoor de dieren stikken. Een snel bezoek aan de dierenarts voor een injectie en antibiotica kan dat voorkomen. Maar dat moet dan wel binnen een half uur gebeuren. Er zijn symptomen die erop kunnen wijzen dat een huisdier contact heeft gehad met een processierups zijn. Kwijlen, overgeven en het opzwellen van de tong en bek. Onze dierenarts heeft wel eens meegemaakt dat een gedeelte van de tong van een dier geamputeerd moest worden.

Al met al een gevaarlijk dier, die processierups. Eén geluk, het gevaar duurt slechts enkele maanden. Zodra ze in de grond zitten stopt het probleem vanzelf.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden