Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 24 - De chocoladefabriek


Ook in Spanje regent het wel eens en dit voorjaar zelfs, voor Spaanse begrippen, redelijk veel. En wat doe je dan als je een logé hebt. Je zoekt iets interessants op, maar dan wel overdekt. We hadden van vrienden al eens gehoord dat er in het plaatsje La Villajoyosa een chocoladefabriek is die je dagelijks kunt bezoeken. Bijna elk uur geven ze daar een rondleiding. Even bellen en we kregen een tijdstip waarop we welkom zouden zijn.

Villajoyosa ligt ongeveer een uurtje rijden van ons vandaan. Een half uur voor de rondleiding van start zou gaan waren we ter plaatse. Er druppelden wat andere belangstellenden binnen. Klokslag één uur kwam een aardige dame ons ophalen. Na een welkomstwoord nam ze ons mee naar een zaaltje waar we een video te zien kregen over het ontstaan van deze fabriek. Duur ervan ongeveer een kwartiertje.

Voor het ontstaan van de chocoladefabriek moeten we helemaal terug naar 1881. In dat jaar begon Don Valeriano, de zoon van Vicente López Soler (een vooraanstaand man van La Villajoyosa) met het maken van Xocolater. Een chocolade (homemade) die door hem op kleine schaal in een fabriekje gemaakt werd. Rond 1920 ging dit fabriekje van handwerk over op een met één pk. aangedreven molen. Eén paard zorgde namelijk dat deze molen werd rondgedraaid. Later werd het dier vervangen door een dieselmotor. Werden de producten eerst plaatselijk verkocht, na 1930 ging men de boer op. Eerst in omliggende plaatsen en daarna zelfs in andere provincies. De producten werden niet direct aan de consument verkocht, maar werden met een Chevrolet Pick-up naar de winkels gebracht. In 1935 werd de fabriek aangesloten op het elektriciteitsnet en breidde de zaak zich uit. Ook werd er meer personeel aangenomen. Tussen 1935 en 1960 werd er onder andere een fabriek in Torcellano gehuurd. In 1964 verhuisde de hele fabriek van daar naar Villajoyosa. Hierdoor kon de productie verhoogd worden en de kwaliteit verbeterd. Ook werden er veel meer nieuwe combinaties met chocolade ontdekt en daardoor nieuwe producten gemaakt.

Valor haalt de cacaobonen voornamelijk uit Ecuador, Panama en Ghana. Het ruwe materiaal is een boon van ongeveer 25 centimeter. In die boon zitten ongeveer veertig kleinere bonen. Na het schoonmaken en roosteren van de bonen worden ze vermalen tot snippers. De snippers worden daarna vermalen tot een pasta. Als er vervolgens suiker en vocht aan de pasta is toegevoegd, is de chocolade een feit. In een speciale machine wordt deze mix weer tot een poeder gedroogd. Een artikel dat voor alle soorten chocolade bruikbaar is. Er kan van alles aan toegevoegd worden. Vooral amandelen. In stukjes maar ook de hele noot. Puur, melk, bonbons en chocolademelk. Alles is mogelijk bij Valor. Uiteraard ook chocolade zonder suiker. Gek eigenlijk dat in een dergelijke fabriek geen mokkachocolade gemaakt wordt. Mijn favoriet. Maar helaas. We hebben het nog gevraagd waarom deze soort niet gemaakt wordt. Ze hebben wel van de smaak gehoord, maar er blijkt geen markt voor te zijn.

In 1967 werd de fabriek gemoderniseerd en per dag werd toen al 10.000 kilo geproduceerd. In 1995 werd de fabriek uitgebreid tot een oppervlakte van 22.000 vierkante meter en zo ziet deze er nog steeds uit. In 2002 vierde Valor het vijfhonderd-jarig bestaan van de cacaoboon en in 2006 werd het hondervijfentwintig-jarig bestaan van Valor zelf gevierd. Momenteel werken er 280 mensen bij Valor.

Nadat we de film gekeken hadden konden we naar het museum. Daar staan allerlei gebruiksvoorwerpen uit de beginperiode van Valor. Onder andere maalstenen, een soort vijzel en vormen waarin de chocolade gegoten werd. Ook vormen die gebruikt werden voor het maken van Paaseieren. Verder zijn er verpakkingen te bewonderen van de meest voorkomende soorten chocolade uit het verleden en het heden. We kregen uitgebreide uitleg over van alles en nog wat. Hierna werd het tijd om de fabriek van binnen te gaan bekijken. We mochten in de productieruimten zelf geen foto's maken. Helaas kregen we ook geen uitleg meer. Contact met het personeel was er niet. Wij liepen over een soort galerij afgescheiden door een glazen wand. Omdat er bijna elk uur een rondleiding is, was de strategie van de directie misschien om de werknemers niet af te leiden door het publiek. De target van ongeveer 58.000 kilo per dag moet uiteraard wel gehaald worden. En dat is nog niets vergeleken bij de productie tegen Kerstmis. Dan wordt er ongeveer 90.000 kilo chocolade per dag geproduceerd. Maar dan is het ook Turon-time. In elke supermarkt liggen dan kilo’s en kilo’s Turon in de meest uiteenlopende smaken en soorten. De Spanjaard is een echte zoetekauw.

Na de fabriek van bovenaf bekeken te hebben kwamen we in de ruimte waar de meeste producten uitgestald waren. We mochten proeven zoveel we wilden en uiteraard ook kopen. Heerlijke dingen lagen uitgestald. Bonbons met alcohol; met zachte mousse, noten en andere heerlijkheden. Een paradijs voor elke chocoladeliefhebber. Nadat we allemaal wel iets gekocht hadden verlieten we na ruim een uur weer de fabriek. Een leuke bezichtiging en een echte aanrader voor een koele of bewolkte dag. Op het kopen van de chocolade na is alles gratis.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Lekkerrrrrrrrrr Dank je wel voor deze excursie. Volgend jaar neem ik m'n zussen mee als we in jullie vakantiehuis in Moraira logeren.

Dorothe




Dorothé is super-enthousiast en heeft meteen voor ons geboekt. Dus we komen met maar liefst 6 zussen en gaan het hele huis van boven tot onder uitproberen. Het ziet er heel mooi uit en we gaan hier zeker genieten.

Inge




Voor de mensen die dit lezen. Heeft u een trekhaak onder de auto en staat deze niet correct vermeld op het COC formulier van de fabrikant van de auto, dan krijgt u deze niet door de keuring. Conclusie, de trekhaak moet er onderuit.(extra kosten) Dan naar de ITV auto laten keuren.Hierna auto laten registreren en kenteken verkrijgen. Hierna kan de trekhaak er weer onder natuurlijk met kosten en kan in Spanje een COC aangevraagd worden. Gelukkig leven wij in de EEG, waar de regels erg verschillen.

Jean




Hoi Marjan, Het is een genot om je verhalen te lezen. En zeker over deze 3 schatten ,ga zo door . En bedankt dat je deze lieverds een goed en warm tehuis hebt gegeven. Wij hebben zelf een huis in de buurt van Pinosso en ik weet hoe t hier gaat met de honden. Maar ik zeg altijd t dier dat ik tegen kom heeft geluk. Zo heb ik nu 2 parkietjes 1tje was zwaar mishandeld en heb ik mee genomen toen ik dat zag. en zo heb ik nu al 4 hondjes mee genomen en voor een goed tehuis gezorgd in nederland.groet Rosy

Rosy Boerenbrink


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden