Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 3 - Remy


Spanje. Een land dat wereldwijd een niet al te beste naam heeft als het om het verzorgen van dieren gaat. Maar dat wisten Tom en ik al voordat we besloten er te gaan wonen. Onze jarenlange contacten met onze vriendin Elly Hootsen, die al ruim twintig jaar zwerfdieren, met name katten, opvangt en verzorgt bevestigden dit beeld al heel lang geleden.
We wisten dus drommels goed dat we het een en ander aan dierenleed zouden kunnen verwachten, maar dat we er zó snel al mee te maken zouden krijgen konden we niet vermoeden..

We waren namelijk net twee weken in ons nieuwe vaderland en nog druk bezig met acclimatiseren, verbouwen en uitpakken. Dat laatste leverde heel veel afval op en dat brachten we bijna dagelijks naar één van de plaatselijke vuilcontainers.
Dat was een van hekwerk voorziene betonnen plaats waar vijf vuilcontainers naast elkaar opgesteld staan. Bijna dagelijks worden deze geleegd.
Op een dag hadden we weer veel afval en we stapten in de auto om dit weg te gaan brengen. We stopten en Tom stapte uit en wierp de afvalzakken met een zwierig gebaar in één van de minst volle containers. Vrijwel tegelijk dat hij dat deed hoorde hij een klagelijk geschreeuw.
Hij op zoek naar waar dat vandaan kwam en wat het zou kunnen zijn. Na veel gegraaf in het plaatselijke afval hield hij op een gegeven moment een vuilniszak omhoog. Het geschreeuw kwam uit die zak.
Tussen de etensresten en kapot serviesgoed lag een pas geboren kitten. Het diertje schreeuwde letterlijk om zijn leven. Het was nog nat van de geboorte en de navelstreng en nageboorte zaten er nog aan vast.

Even keken we elkaar verbijsterd aan maar dat duurde niet lang. Hier moest dringend hulp geboden worden. Als een speer op zoek naar een dierenarts. Op één van onze strooptochten door Caudete hadden we al een kliniek ontdekt. Wij daar heen. Dicht!
Stond op de deur een noodnummer en een adres in een andere plaats, Villena. Een kwartier rijden van ons vandaan. Een kwartier is lang met een blèrend kitten op je schoot waarvan je elk moment denkt dat het dood gaat. Aangekomen in Villena wist niemand ons te vertellen waar die dierenkliniek wel zou zitten. Zelfs mensen die, bleek later, om de hoek woonden, wisten dat niet. Uiteindelijk vonden we het adres. Maar ook deze kliniek was dicht!
Wel een noodnummer! Aangezien we, toen we het vuilnis gingen wegbrengen dachten dat we zo weer thuis zouden zijn, hadden we geen telefoon bij ons. Tom heeft in zijn beste Spaans aan iedereen gevraagd of hij even gebruik mocht maken van een mobieltje, na uitgelegd te hebben waarom het ging.
Na acht keer bot gevangen te hebben was er eindelijk iemand die dat goed vond. In de tussentijd stond ik met een ijskoud, onderkoeld kitten in mijn handen het beestje met mijn eigen adem warm te blazen. Het bleef schreeuwen!
Toen Tom uiteindelijk de dierenarts aan de lijn had, wilde ze alleen komen als wij financieel garant stonden voor het kitten. Nou dàt was geen probleem. Hadden we er graag voor over.

De dierenarts was binnen vijf minuten ter plaatse en alles ging heel snel. Deur open, katje op de tafel, ontsmet, nageboorte eraf en navelstreng doorgesneden. Als noodvoeding kreeg het kitten, wat een katertje bleek te zijn, een suikeroplossing te drinken en het hield zowaar op met schreeuwen. Vervolgens kregen we een pak kittenmelk mee met enkele spuitjes.
En zo stonden we weer buiten. Wat nu? Het advies was één keer in het uur Remy, zoals we het katje gedoopt hadden, enkele druppels warme melk te geven. Niet te veel anders zou het stikken.

Thuis gaven we Remy te drinken en legden hem in een emmer met warme doeken en plastic handschoenen gevuld met warm water, warm gemaakt door het koffiezetapparaat, eronder.
We hadden nog geen elektriciteit en moesten dus erg improviseren. In het belang van Remy namen we contact op met vriendin Elly. Ze vond het goed dat wij hem de volgende dag zouden brengen en dat zij voorlopig de verzorging op zicht zou nemen. Maar we moesten hem dus eerst wel door de nacht heen loodsen en dat lukte wonderwel.
Tom hield het kleine kitten met zijn eigen lijf warm onder de dekens. Slapen konden en mochten we niet anders zou het misschien geplet worden. Ook moest het elk uur eten krijgen.

De volgende dag vertrokken we heel vroeg naar Elly. Had Remy de hele nacht verwoedde pogingen gedaan naar boven te klimmen, hij lag nog niet in z’n emmer in de auto of viel in een diepe slaap. Elly nam hem met open armen op en gelijk kwamen de juiste speentjes te voorschijn en het voeren ging beginnen. Gulzig klokte Remy alles naar binnen; even over het buikje masseren voor de ontlasting en daarna naar bed. Een plastic krat met elektrische deken!

Met een gerust hart vertrokken wij. Regelmatig hielden we contact en hoorden dat Remy het voortreffelijk deed. We zijn ook nog een keertje op kraamvisite geweest en zagen met eigen ogen dat hij enorm gegroeid was. Na tien dagen opende Remy zijn oogjes en keek wazig de wereld in.
Elly merkte echter dat hij anders was dan de dagen ervoor. Ze vertrouwde het niet en ging naar de dierenarts. Deze constateerde vocht achter één van de longetjes maar er was geen reden tot paniek. Iets minder gulzig laten drinken en wat vast voer geven. Ondanks dit advies en de goede zorgen van Elly heeft Remy het toch niet gehaald. Een nieuwe longontsteking werd hem fataal...



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden