Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

week 25 - Eindelijk stroom deel 2


Toen het ons duidelijk werd dat stabiele stroom nog wel even uit kon blijven gingen Tom en ik over tot actie. Wie was er verantwoordelijk voor het uitblijven ervan?
Dat is het beursgenoteerde, monopolie bedrijf Ibedrola. Nagenoeg de enige die in Spanje elektriciteit mag en kan leveren. Per district is er één persoon aangesteld om de belangen te behartigen voor deze maatschappij. Maar als sollicitatievoorwaarden wordt zeker gesteld dat alle menselijkheid uit deze persoon verwijderd moet zijn, want deze personen regeren als absolute alleenheersers in hun gebied. Iedereen is van deze alleenheerser afhankelijk en dat weten ze maar al te goed! Als hij het niet wil, krijg je echt geen stroom! Ook al sta je met geld in je handen klaar. Maar aan één ding hebben ze een grondige hekel… constant gebeld worden of iemand voor het bureau hebben staan met telkens weer de zelfde vraag: Wanneer krijgen we nu eindelijk stroom?

Om de kans zo klein mogelijk te maken dat iemand voor zijn bureau komt te staan, neemt de regiochef van Ibedrola, in de regio waar wij mee te malen hebben, zijn hele archief maar mee in de achterbak van zijn auto. Niemand op het, kleine, kantoortje kan daar dan meer bij behalve hijzelf!

Tom en ik zijn een half jaar geleden een offensief begonnen tegen deze man en en de maatschapij waarvoor hij werkt. Elke week gingen wij naar het gemeentehuis in Caudete en vroegen een gesprek aan met de architect daar. Hij kende de regiochef van Ibedrola heel goed en had beroepshalve vaak met hem van doen.
De gemeentearchitect is overigens een ontzettend aardige man, die ons bijzonder goed geholpen heeft met het legaliseren van onze waterleverantie. Hij had oprecht medelijden met ons. We zaten in een koud huis, in een voor Spaanse begrippen, strenge winter. Hij wilde ons graag helpen, maar kon ook geen ijzer met handen breken. Hij was bereid om Ibedrola zo vaak te bellen als nodig was. Dat heeft hij geweten! Op het laatste werd dat meerdere keren per dag en buiten dat stonden wij elke week zeker één, maar soms ook meerdere keren voor zijn bureau om te vragen of hij al iets meer wist. Dik aangekleed om goed duidelijk te maken dat we het héél erg koud hadden. Hadden we ook, maar iets aandikken kon zeker geen kwaad.

Zoals gezegd, hij had erg met ons te doen en schaamde zich voor zijn land. Door dit alles kwamen we toch langzaam stapje voor stapje verder. Er werden afspraken gemaakt , zelfs met de man van Ibedrola zelf. We hebben hem een keer de hand mogen schudden!! Dat resulteerde niet alleen in een stap vooruit, maar ook in het gevoel elke keer net één stap verwijderd te zijn van de aansluiting. Elke keer werd ons namelijk verteld dat we nog één papiertje nodig hadden! En we hadden al een stapel papier van ruim tien centimeter hoog bestaande uit vergunningen voor het aanbrengen van de lijnen over ons grondgebied; vergunningen voor het opzetten van palen op ons grondgebied; een vergunning voor het aanbrengen van een betonnen sokkel om daar later een mast op te mogen zetten voor de elektriciteitsdraden (een vergunning, afgegeven door de gemeente, die uiteindelijk helemaal niet nodig was omdat de afstand van de paal die er al stond en de paal die op die sokkel geplaatst zou moeten worden niet meer dan één meter was..!!), vergunningen, vergunningen en nog meer vergunningen. De Spanjaarden zijn stapel op “papel” (papier).

Na maanden van bellen en lastig vallen( op een uiterst beleefde manier) kregen wij een verbod om de godheid van Ibedrola nog langer lastig te vallen. Maar zowel de man van de gemeente als ook wij weken niet en dat heeft uiteindelijk resultaat gehad!

Ik heb al eerder in een andere column verteld dat je je Nederlandse ideëen voorgoed vaarwel moet zeggen als je in Spanje gaat wonen en dat is echt nodig als je het hier naar je zin wilt hebben. In Nederland zijn we gewend om diverse dingen gelijktijdig te doen. Vinden we efficiënt. Maar daar hebben ze hier nog nooit van gehoord. Je lost één probleem op en gaat dan pas denken over het volgende. Ook als de beide problemen direct met elkaar verbonden zijn zoals het aanvragen van vergunningen. Eerst de ene en als die binnen is, bij het zelfde kantoor de volgende aanvragen. En als je dan de vergunning hebt gekregen, zoals de bouwer van ons huis, dan deze niet ophalen en jaren laten liggen zodat hij verlopen is en alles weer van voren af aan kan worden gedaan. Dat is typisch Spanje!

Je moet hier over een overdosis geduld beschikken. Kwaad worden heeft absoluut geen zin en kan eenvoudig in je nadeel werken. Vriendelijk blijven lachen en altijd bedanken voor de hulp. Maar wel blijven drammen! Dat is het enige dat werkt. Wat ook werkt is iedereen die bij het probleem berokken is bij je thuis uitnodigen op dezelfde dag en op het zelfde tijdstip, zonder dat ze het van elkaar weten. Dàt brengt echt een shockeffect teweeg!! En kan soms leiden tot een explosie van werkdrift!

Echt, sommige Spanjaarden zijn van goede wil, maar ze leven in het heden en kijken absoluut niet naar de toekomst. Familie en feesten zijn het aller belangrijkste en werk komt op de laatste plaats. Zelfs nu in tijden van crisis. De helft van de bevolking van Caudete is werkeloos, maar denk maar niet dat iemand hard gaat lopen om werk binnen te krijgen. Nee hoor, daar is een Spanjaard te trots voor. En Ibedrola is niet echt geïnteresseerd in twee nieuwe klanten op een heuvel in Caudete.

Wordt vervolgd



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Een Spanjaard plays it safe. Hij vult zijn Spaanse formulieren in en het werk is naar voldoening gedaan, daar wordt hij voor betaald.Hij spreekt geen talen, zelfs niet de burocraten van de vreemdelingen politie. Hij zal niet gauw je zakelijke e-mails beantwoorden tenzij hij je kent want je weet maar nooit wat er met zijn geschreven opinie gedaan wordt.Heel verklaarbaar. Eeuwenlange religieuze en andere onderdrukking en afzondering van de wereld raak je niet zomaar kwijt in vier of vijf decennieen.

v.d. Brink




Beste Ite, Ik zou je best informatie willen geven, maar naar welk e-mailadres kan ik die sturen. Wat het weer betreft... dat is helemaal volgens de verwachtingen.. 30 graden en zon. Maar we hebben afgelopen week ontzettend noodweer gehad. het water liep werkelijk onder de deur door. gelukkig zitten we op een (heuvel)berg en zien we het water naar het plaatsje stromen (caudete) en dan richting Alicante. De berg staat op enkele kilometers van ons huis af, dus eigelijk richting Almansa. heb ik hiermee je vragen beantwoord? hartelijke groetjes, Marjan

Marjan




Een bericht voor Ite staat onder Weer in Spanje.

Marjan




Je kwaad maken heeft inderdaad geen zin.Komende maand juli trouwen wij (ingezetenen van Utrecht) in Sevilla voor de katholieke kerk. Drie jaar zijn we bezig geweest om de juiste paieren te verkrijgen. En die mogen dus niet langer dan 6 maanden oud zijn (vóór de trouwdatum)...Trouwen doen we in Sevilla omdat we over een paar jaar misschien daar gaan wonen...maar vooral omdat dit "onze stad"is, we komen er al 7 jaar, monstens 2x per jaar...

Mona Lisa




Wij wonen nu 2 jaar in Zweden. We kunnen bijna dezelfde verhalen vertellen, já ook hier. Wij hoeven niet meer te werken. Dat scheelt een hoop. Sommige Zweden die bekend zijn met de vele wel 'werkende' Nederlanders hier zeggen zelf: 'De Nederlanders werken hard en goed, de Zweden houden alleen hun hand op en nemen geen verantwoordelijkheid.' Er wordt niet gereageerd op sms, e-mail, telefoon. Vaak is men uiterst verbaasd als je blijft doorzeuren om iets voor elkaar te krijgen. Lees ook de verhalen van Pieter Mans.'Volgende week misschien.' En dat in zo'n modern westers land zeggen dan familie en bekenden. Ja inderdaad. Geduld is zulk een schone zaak .... Maar ondanks alles: We genieten !

Truus


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden