Emigratieboek.nl - Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon







   
Zoek op deze site:
Blog van Marjan van den Dorpe - Onder de Spaanse zon

Week 45 - De oogst is rijp (deel 1)


Het is november terwijl ik dit schrijf en als ik op de thermometer kijk zie ik dat het 23 graden in de schaduw is. Tel daar vier graden bij op en je hebt de temperatuur in de zon! Op het nieuws zag ik net dat het in Nederland rond de 10 graden is en dat het regent. Dat laatste heeft het hier al in geen weken gedaan. Sinds juli heeft het maar drie keer echt hard geregend en dan maximaal twee uur aan een stuk. Dat is niet echt veel, dus bijna dagelijks de planten water geven was het devies.

En dat hebben we dan ook elke dag gedaan. Moest wel want we hebben er vijf olijfbomen bij en die moeten na het planten de eerste veertien dagen sowieso elke dag een behoorlijke plas water krijgen willen ze aanslaan. Ook onze buren, de boeren beneden aan de weg, lieten dagelijks hun akkers bevloeien. Dat gaat met zwarte slangen met gaatjes erin die in lange rijen op het land uitgelegd worden. Ze worden langs de kleine plantjes gelegd en met een timer vloeit er in de vroege avonduren water over de akker.

Door de zon en de warmte en dat water groeit alles zeer voorspoedig. Het is niet zelden dat er vanaf maart tot en met november vier tot vijf oogsten van het land gehaald kunnen worden. In onze tuin is dit alles toch iets minder. De bodem van onze tuin bestaat meer uit stenen en rots. Dus als je een boom of een struik wilt planten moet daar een aardige graafmachine aan te pas komen. Met een spa of houweel kom je maar een halve meter diep. Toch hebben we eind vorig jaar een soort moestuin gemaakt. Begin dit jaar hebben we daar plantjes en zaad in gestopt. Paprikaplantjes, tomaten, zaad van onder andere bloemkool, courgettes, wortelen, sla, bonen en prei.

In eerste instantie leek het erop dat alles zou aanslaan. Het spoot de grond uit! Maar van het ene moment op het andere viel alles stil en verschrompelde. Ondanks al het water en goede verzorging. We hadden twee vrachtwagens ‘goede’ grond laten komen en daarin alles geplant. Maar die zogenaamde goede grond bleek achteraf niet zó ontzettend goed te zijn. Het was eigenlijk dezelfde arme grond die wij al in onze tuin hadden, maar dan zonder stenen en rotsen. De plantjes kregen eerst nog een boost van de voedingsstoffen die daarin zaten, maar doorgroeien kon niet. De grond leek wel van beton. Om de paar dagen tussen de plantjes in deze los proberen te maken. Het hielp niet echt veel. Alleen de tomaten kwamen in bloei en de sla kwam boven de grond uit.

Tom en ik houden van alles wat natuur is, dus ook van de ‘wilde’ dieren die hier rondlopen. Konijnen en hazen onder andere. Vreemd genoeg lieten deze knagers onze groentetuin in eerste instantie ongemoeid. Zelfs de tot wasdom gekomen kroppen sla lieten ze staan. Gek... Waarom zou dat zijn? We besloten de grootste krop af te snijden en daar een salade van te maken. Groente uit eigen tuin! Wel zo lekker! Maar wat bleek... ze was zo bitter als gal. Niet zo vreemd dus dat konijnen en hazen ze niet lusten. Wij ook niet.

Ondertussen waren er op het land beneden aan de weg de eerste twee oogsten al van het land gehaald en werd dit weer in gereedheid gebracht voor de volgende. Wat deden die boeren nu anders dan wij? Ploegen en mesten! Wel drie of vier keer alles omploegen nadat eerst de schapen van de plaatselijke schaapskudde de restanten groente er vanaf gegeten hadden. Dit kan soms heel ver gaan. Zo was er vorig jaar een oogst bloemkool onverkoopbaar. Dan laten ze deze gewoon op het land staan. Iedereen mag dan gratis komen plukken. Daarna komen dan de schapen aan de beurt. Die arme dieren hebben daar drie weken, elke dag, noodgedwongen staan eten. Eerst het loof en daarna de kolen zelf. Het ging ze zó de keel uit hangen dat enkelen probeerden te ontsnappen om langs de randen van het veld een plukje gras te gaan eten. Mooi niet.. ze werden door de hond weer terug gedreven naar de bloemkolen. Als dan uiteindelijk het land kaal gegeten is gaat de grove ploeg erover; mest volgt daarna en dan de iets fijnere ploeg; weer mest en nog een keer ploegen. Hierna komt een machine die van de losgeploegde grond rillen maakt net zoals in Nederland de asperges op het land staan.

Als het land er dan zo netjes bijligt komt er op een dag een busje aan en daaruit stappen dan de dagloners. Meestal afkomstig uit Bolivia of Colombia. Onder leiding van één of meerdere opzichters werken die mensen van ’s ochtends acht uur tot ’s avonds acht uur op het land. Diep voorover gebukt met een bord van piepschuim voor hun borst gebonden. Daarin zitten de kleien plantjes die in de richels gepoot moeten worden. In de brandende zon bij temperaturen oplopend tot veertig graden. Hun enige pauze is de siësta van twee uur ’s middag tot vier uur en daarna moeten ze weer aan het werk. Meestal tegen een zeer kleine vergoeding. Ook de huisvesting laat veel te wensen over. Maar in het zuiden van Spanje, ten tijde van de tomatenoogst, schijnt het volgens diegene die mij dat verteld heeft, nog veel slechter te zijn. Daar plegen sommige dagloners zelfmoord omdat ze de omstandigheden niet meer aankunnen. Zo erg is het hier gelukkig niet.

Intussen gingen wij tocht stug door met het verzorgen van onze groente. De eerste kleine oogst trostomaatjes was een feit. Ook de aardbeien stonden er goed bij. Maar met de rest wilde het nog steeds niet erg vlotten. Daarover in het volgende deel.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Gelukkig kun je nog altijd op vrijdag naar de markt. Daar vindt je groenten en fruit in overvloed en ook nog eens voor een habbekrats....

Dorothé


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden