Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Bye bye Branäs


Hang up van Madonna was een hit in 2005. In het nummer zit de muziek van Abba zeer duidelijk verweven. Het kon geen toeval zijn. Juist als wij naar Zweden verhuizen. Op naar de rust en de ruimte, de warme zomers met de vele meren, de rivier om te kanoën of dromerig met een vlot af te laten glijden. De witte winters met een compleet andere sfeer. Donker is niet donker als je duizenden sterren aan de hemel ziet en de maan je schaduw op de sneeuw werpt als was het door de zon.

De muziekversterker staat normaalgesproken als we bezoek hebben op 4. Zijn we alleen thuis en hebben zin in muziek, dan wil-ie nog wel eens omhoog gedraaid worden naar 11-13. Niemand die je stoort. We hebben een heerlijke tuin om ons huis. Het onvoorstelbare luxe-probleem dat één keer grasmaaien twee tot drie uur van onze tijd kost.

Can’t get you out of my head van Kylie Minogue, 2001 op de autoradio voor het eerst gehoord tussen Rothenburg ob der Tauber (een Duitse versie van Brugge) en Dortmund, klinkt uit de versterker. Gevolgd door Lady Gaga, Let’s dance, 2006 voor het eerst in het Ests-Russische grensgebied Narva-Joesuu gehoord. Een cd van de Finse gothic-groep Nightwish volgt. Inmiddels staat de versterker op 22. En geen buren die op de ramen timmeren. Het is half drie. In de morgen. Het is licht en heet buiten. Alle ramen en deuren staan open. Met 25 graden kunnen we toch niet slapen. Na een verfrissende douche loop ik in mijn onderbroek de tuin in en kan dansen op het ietwat klam-vochtige gras. De zegeningen van Zweden. Waar kan dit. Ik realiseer het me en zuig mijn longen vol met zuivere lucht. Een afscheidsdans? Kan dat?

Ja het is waar. We gaan vrijwillig afscheid nemen van deze droom die wel degelijk werkelijkheid was. We hebben ons hotel-restaurant hier in midden-Zweden verkocht en nu staat ook ons huis te koop. De foto’s zijn gewoon op internet te zien. Dat voelt raar. Een paar van onze vaste weekgasten sinds jaar en dag zijn juist op vakantie gegaan en van hen hebben we afscheid moeten nemen. Eén van onze vaste gasten sinds zes jaar die we vertellen dat dit ‘de laatste keer’ hier, zo, samen, is, stamelt meerdere keren alleen maar ’t Is nie waar hè. Wat jammer. Wat jammer. Wat jammer’. Op dat moment wil je het liefste alles ongedaan maken en zeggen, ‘grapje, we zien u volgende keer weer’. We spreken alvast voor volgend jaar zomer in België af.

Tegelijkertijd gaan er duizend dingen in onze hoofden om. Alles wat we hier nog moeten regelen om alles goed over te dragen en voor ons af te sluiten, en dan de verhuizing, waar gaan we naar toe, andere woonruimte en vooral ook de spanning van hoe en waar vinden we een nieuwe baan. Een andere groep jaarlijks terugkerende gasten mailt net. Ze konden het ook nauwelijks geloven dat het echt is. En of we toch vooral contact kunnen blijven houden. Oef dat voelt dat we toch iets goed hebben gedaan in ieder geval. Heel positief maar het maakt het afscheid niet makkelijker.

Natuurlijk waren er de afgelopen negen jaar ook dieptepunten. Een zeker ongeduld blijkt diep in mijn systeem verankerd. Ik kan er nog steeds niet tegen als mensen hier gewoon massaal tussen twaalf en één alles laten vallen om te lunchen, in vakantieperiodes hele bedrijven, en, nog erger, hele ziekenhuisafdelingen, sluiten, geen telefoon beantwoorden, niet reageren, niet terugbellen, je in mijn ogen nodeloos lang laten wachten. Hahaha. Ik die dacht dat ik me daar in een jaartje of anderhalf wel aan zou hebben aangepast.

Het is hier zo mooi, het is hier zo leuk. En toch, bloed is dikker dan het water van de prachtige rivier de Klarälven. Ons plezier van het hier leven mag niet belangrijker zijn dan de familie. We willen niet langer heel ver weg zijn van onze familie, maar daar daadwerkelijk deel van uitmaken. Eén september zijn de veranderingen definitief, de handtekeningen zijn al gezet. Het Retourtje midzomer is weer rond. Het wordt nu Bye bye Branäs. Hartelijk dank voor uw interesse in Zweden, in ons bedrijf en ons wel en wee en wie weet komen we elkaar ineens Ergens weer tegen.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Dank je wel voor de prachtige columns de afgelopen jaren, Pieter! En heel veel geluk met jullie nieuwe avonturen.

Eric Jan




Hallo Erik Jan, Bedankt voor jullie ervaringen uit Zweden. Altijd met plezier gelezen. Maar jullie hebben ons wel aangestoken en warm gemaakt voor het mooie Zweden. Dus wij willen naar Zweden emigreren. Weg uit de drukte hier. Nogmaals hartelijk bedankt en het gaat jullie goed.

van Ginkel




We hebben genoten van al je columns en keken steeds weer uit naar de volgende. Je hebt ons steeds weer een "fotootje" van Zweden en het leven daar laten zien. Bedankt daarvoor! Alle goeds gewenst en we zien nu al uit naar je nieuwe ervaringen.Y3A3

Dick




Beste Pieter, Hartelijk dank voor alle mooie en herkenbare verhalen van jullie avontuur in Zweden. Onlangs heb ik een groot deel nog eens opnieuw gelezen. Wij blijven nog wat jaren in het Zweedse land, dat ons ook nog steeds verrast en verbaasd. Het gaat jullie goed, succes met al het nieuws dat op jullie pad komt. Ha det så bra !

Antoinette




Beste Pieter, Lijkt me een heel moeilijke beslissing om alle mooie dingen die Zweden biedt na zo veel jaar weer achter te laten. Veel succes en geluk op de rest van jullie levenspad. Gelukkig dragen jullie de vele fantastische herinneringen voor altijd met jullie mee en dit avontuur dat jullie hebben meegemaakt kan niemand ooit nog afnemen!

Yvette Janssen


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden