Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 12 - Het missen


Een prachtige dag in Sysslebäck, midden-Zweden. De zon schijnt fel, de sneeuw ligt een meter hoog en reflecteert het zonlicht. De hond snuffelt rustig links en rechts. Ik hoor weer vogels! En toch, ik mis iets. Ik mis m’n vrienden en familie. Missen; weten dat het er is maar niet binnen reikwijdte. Natuurlijk is de wereld ongelofelijk klein geworden met het mobieltje, email, skype, maar er gaat niets boven een ‘live’ knuffel.

Vijf en een half jaar leven we nu in Zweden. Andreas is al meer dan dertien jaar uit Duitsland weg. Weg van familie en vrienden, in een andere, nieuwe omgeving. Waar je uiteraard nieuwe mensen leert kennen. Alleen sluiten onze werk- en privétijd niet aan bij die van de mensen om ons heen. Dat is nou eenmaal het lot van de mensen die werken in de horeca: werken als anderen vrij zijn, en af en toe vrij zijn als anderen werken. Overigens erg handig voor afspraken als autokeuring, met de bank enzovoorts, laten we het positief zien.

Toen we hier net waren en ons overal voorstelden, kwamen we al snel in contact met twee eigenaren van een nabijgelegen hotel-restaurant. We spraken af en toe af en begrepen elkaar als er iets tussenkwam. Natuurlijk moesten we ons kunnen showen; een leuke cocktail, iets bijzonders te eten. Geweldig. Onze eerste - en enige - Zweedse vrienden. Dat klinkt rot, maar zo is het nou eenmaal. De dorpsbewoners zijn klanten, en sommigen stamklanten. Vrienden zijn is toch wat anders. Vriendschappen sluiten en vooral onderhouden is nu eenmaal moeilijk als je een eigen horeca-zaak hebt. Helaas verhuisden onze collega’s en vrienden binnen een jaar nadat wij hier begonnen naar Portugal. Met de nieuwe eigenaren van het hotel-restaurant werd het niet hetzelfde.

Ik heb zo’n mazzel dat mijn ouders gepensioneerd zijn en dus flexibel om twee keer per jaar naar Zweden te komen. Andersom is het lastig om tussen het werk door even heen en weer te reizen, waarbij je altijd te weinig tijd hebt iedereen te bezoeken. Nooit het gevoel dat je weer bijgepraat bent, laat staan dat je aan zo’n reisje een ontspannen gevoel overhoudt.

Afgelopen week hadden we een familie te gast die een aantal jaar geleden uit Duitsland naar Zweden verhuisde met twee kinderen. Ook hun beide ouders komen regelmatig op bezoek. Oma zei gisteren dat het toch wel leuk zou zijn als de familie wat vaker naar Duitsland komt. ,,Maar mam, dat kan toch niet zomaar. Wij hebben ons werk en de kinderen hun bezigheden’’, verklaarde de dochter. En, voegde ze toe, als we een keer vakantie hebben willen we niet de stress van overal langs moeten. Wat een luxe dat onze ouders nog fit genoeg zijn en graag de moeite nemen hier langs te komen.

Met vrienden en andere familieleden is dat lastiger. Die werken zelf ook, m’n neefjes hebben hun school, karate, zwemmen, kampen en vriendjes en zitten er echt niet op te wachten elk jaar naar Sysslebäck te gaan omdat wij hier wonen. En dat is wel eens lastig. Toen de beslissing viel om naar Zweden te verhuizen wist je dat de afstand erbij hoort. Maar ach, denk je dan, we hebben email en skype, mobieltjes en webcam. Het eerste jaar zal het wel missen zijn, daarna zal het wel wennen. Nee dus. Het missen went nooit. Sterker nog, in het begin is natuurlijk alles spannend en leuk. En hoe mooi en prachtig het hier ook is, nu het leven hier meer routine dreigt te worden, kunnen de vogeltjes nog zo mooi fluiten, de zon nog zo mooi schijnen en de sneeuw nog zo mooi zijn, maar het missen blijft. Een tijdje geleden kreeg ik een mail van een mevrouw die al tientallen jaren in een ander land woont. Af en toe bezoekt ze haar familie. Zij schreef: het afscheid nemen als ik weer terug moet blijft moeilijk. Het went – zelfs na al die jaren - nóóit. Wen daar dus maar aan…


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


IK heb net je colum gelezen. Tijdens het lezen kreeg ik een sms van mijn dochter in Nederland. Haar jongste zoon,ze heeft 4 kinderen, wordt nu opnieuw geoppereerd. Hij is 8 februari 2011 geboren en ondertussen al 2x geoppereerd, dit wordt de 3e keer. Hij ligt sinds de geboorte al in het UMCG Groningen. Zelf wonen wij sinds vorig jaar januari in Arvika. Zoals nu vind ik het heel moeilijk dat we zo ver weg wonen. Friedy

Friedy Wolsink


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden