Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 21 - Zomer en winter, Zweden is een groot land


Ik moet nog eens een jaar boven de poolcirkel wonen. Dacht ik. Tot voor kort. Het leek me echt helemaal geweldig: lange heerlijke winters met echte sneeuw, je verplaatsen met de sneeuwscooter, iglo’s bouwen, ijsberen bekijken en vooral nachtenlang genieten van het magische Noorderlicht. Natuurlijk kan het ‘daar boven’ wel heel erg koud worden, en wordt het een tijdje helemaal niet licht. Maar dat moet je een keer meemaken… toch?! Maarrrrrrr…. Hoe lekker ik de winter ook vind, het voorjaar is toch ook fantastisch! De dagen worden heel snel lekker lang, het frisse groen aan de bomen, de zon die alles heerlijk opwarmt, lekker buiten zitten, de barbecue aan…

Eén van onze stamgasten woont op zo’n zes uur rijden noordelijk van Sysslebäck – hij rijdt over het algemeen iets sneller dan de gemiddelde Zweed. Dat is nog niet eens noord-Zweden, dat hoort nog tot midden-Zweden. Zelfs wij kunnen, na bijna zes jaar hier, ons af en toe nog steeds verbazen over de enorme afstanden binnen dit fantastische land. Onze stamgast kwam helemaal vrolijk binnen: wat heerlijk om hier weer te zijn, en wat geweldig dat jullie al zomer hebben! Sorry? Tja, het is hier al zo lekker groen en warm, geweldig! Bij ons is het nog steeds winter. Oef. We hebben het over midden mei. Dan blijft er niet veel voor de zomer over. En gezien het daar nóg uitgestrekter is dan hier, is het daar nóg verder rijden naar buren. Om maar niet te spreken over een winkel. Of café of restaurant. Ik werd ruw wakker geschut en van mijn roze wolkje weer met de beentjes op de grond gezet. Ik met mijn romantische beelden over heerlijke winters. Maar dan vergeten dat ik de zomer toch ook wel aantrekkelijk vind. En om die nou nog korter te laten zijn dan de zomer hier al is… Kortom, ik heb bedacht dat we weer het mooiste plekje hebben uitgezocht hier in Sysslebäck, Värmland. En daar is onze stamgast het mee eens.

Gelukkig zet de bevolkingsgroei door – zij het enigszins beperkt. Twee van onze dorpsgenoten kregen al een kind dit jaar. De jongste werd twee weken geleden geboren. Vandaag was pappa even in Sysslebäck en kwam bij ons binnen. Hij straalde van oor tot oor. En? Het is een meisje! En hoe heet het meisje? Ja, dat weten we nog niet. Daar zijn we nog niet helemaal uit. We hadden een jongetje verwacht. Even dachten we in de maling genomen te worden, maar nee, dit is Zweden. Nästa vecka, kanske, volgende week, misschien… De andere baby die een paar huizen verderop ter wereld kwam was tevens een meisje, Linnea.

Haar pappa werkt in Noorwegen. Net zoals zo’n 500 andere mensen in deze gemeente pendelt hij wekelijks heen en weer. Zondag heen, en dan van maandag tot en met donderdag de uren maken en vervolgens naar huis rijden. Maar dat is natuurlijk niet zo leuk als mamma thuis alleen met de baby zit. Hij wil ook wel in de buurt werken, en is ook bereid het –lagere- Zweedse loon op de koop toe te nemen, maar dan moet er wel werk zijn. En dat ontbreekt een beetje hier in de buurt. De mogelijkheden zijn erg beperkt. Deze jongeman hoopt op een job in de buurt. Een ektriciteitsmaatschappij bereidt hier namelijk een groot project voor. De vernieuwingen aan de waterkrachtcentrale in de buurt zal naar verwachting zo’n anderhalf jaar duren en dan is het natuurlijk een stuk goedkoper als je goeie krachten lokaal in kunt huren in plaats van hen heen en weer te moeten (laten) vervoeren.

Overigens is het ook heel normaal dat de werklui gedurende een project in caravans worden ondergebracht. Er zijn ook projecten in afgelegen gebieden waar de werkgever keten laat neerzetten met kamers, eigenlijk meer hokjes, voor de werknemers. Een bed en een stoel, meer past er niet echt in. Eten gebeurt in een kantine. En uiteraard zijn alcoholcontroles standaard. Op dit moment checkt een gast uit die hier acht dagen in de buurt heeft gewerkt. Geen wonder dat hij blij is hier te mogen verblijven in een heerlijke kamer met alle service en goed eten! Hij moet morgen nog een paar uur werken en rijdt vervolgens 750 kilometer naar huis, ‘verderop in Zweden, norrut (richting noorden)’, zoals hij zelf nuchter aangeeft.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden