Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 30 - Wakker worden!


Het voltallige personeel van de enige, technisch zo vernufte, Noorse politiehelikopter had net vier weken vakantie. Hoeveel onnodige jonge levens heeft deze Scandinavische waanzin die vrijdag 22 juli gekost?

Een tweet van de Zweedse minister van buitenlandse zaken, Carl Bild: geschokt door de explosie in Oslo, even contact gehad met Noorse collega. Wat? Schok! De volgende. De nacht ervoor had de grond al geschokt. Letterlijk. Niet dat ik er veel van mee kreeg, net als de vorige keer dat Nederland beefde en ik er niets van mee kreeg. Rond half drie in de morgen werd ik wakker en vroeg me af waarom het huis zo piepte. Nou ja, het zal wel, verder slapen. Totdat ik de volgende morgen las dat er een bevinkje van 3,6 in onze omgeving was.

Vrijdagmiddag was de schok veel groter. Explosie in Oslo? Vrijwel direct werd over een bomaanslag gesproken en over terrorisme. Het is toch niet waar! In het vredige Noorwegen? Maar ja, hetzelfde dachten we vorig jaar toen een man zich hartje Stockholm opblies natuurlijk. Alleen dit was nog wel even een stapje groter. Wie kunnen in Oslo zijn? Meteen bellen en sms-en. Gelukkig, iedereen veilig. En dan wordt er geschoten op het eilandje Utøya, een half uurtje, zo’n 40 kilometer ten westen van Oslo. Zeven doden in Oslo en enkele doden op Utøya, is het bericht ’s avonds. We kijken naar de Noorse NOS, NRK, die natuurlijk non-stop live uitzendt, met een bijna stotterende presentator en vooral dezelfde beelden die in een ‘loop’ steeds weer worden uitgezonden. De Zweedse politie verhoogt direct de paraatheid en de controles bij de vliegvelden en aan de grenzen werden versterkt.

De volgende morgen wakker worden met het verschrikkelijke bericht dat er zo’n 80 doden op Utøya zijn gevallen. Overigens blijkt uit recent onderzoek van Telia, de Zweedse KPN, dat meer dan de helft van de mensen met een smartfoon, zo’n computermobieltje, het ding al raadpleegt vóórdat men opstaat. Een klein deel neemt de tijd de laatste nieuwtjes en mails te lezen tijdens een eerste toiletbezoek en een ander aanzienlijk deel gebruikt z’n smartfoon rond het ontbijt. Kortom, voor de werkdag begint zijn vrijwel alle smartfoonbezitters al up to date over het aantal doden dat gevallen is tijdens de aanslagen.

Het is zomer. En in Zweden betekent dat: de Grote Vakantie. Maar dan niet zoals in Nederland, maar echt Vakantie Groot Geschreven. Want ziekenhuizen sluiten afdelingen, gemeenten zijn volledig onbereikbaar en de voltallige bemensing van de enige politiehelikopter in Noorwegen mag dus ook tegelijk op vakantie. Iets wat wij so wie so al niet kunnen en willen begrijpen. En waar ik deze week dus weer erg kwaad om kan worden. Meer dan een uur duurde het voordat een speciaal team van de Noorse politie naar Utøya kon worden vervoerd. Over de weg en vervolgens met een bootje over. Omdat de bemensing van de helikopter op vakantie is. Hoe is het toch mogelijk! Scandinavië wordt wakker! Juist in de zomer zijn mensen op pad, en rond kerst bijvoorbeeld. Dus dan kun en mag je geen afdelingen sluiten en het voltallige personeel met vakantie sturen! Ik weet uit eigen ervaring dat een vakantierooster gepuzzel kan opleveren, maar om dan maar, zo Scandinavisch, de problemen uit de weg te gaan en volledig dicht te gaan… Ja zelfs terroristen kunnen met deze factor rekenen. Wie weet hoeveel jonge levens gespaard hadden gebleven als de politieheli, die geroemd wordt omdat-ie zoveel hoogtechnische snufjes heeft, binnen vijf minuten in de lucht had gehangen…

Een zwaar zieke kankerpatiënt moet elke week voor behandeling naar het ziekenhuis. In Karlstad. Dat is 180 km enkele reis, ruim twee uur rijden. Hij is alleen. Gedurende de weekenden doen ze in het ziekenhuis niets, want weekend natuurlijk, dus maandagmorgen wordt hij verwacht en omdat hij niet elke dag op en neer kan reizen, blijft hij tot donderdag bij het ziekenhuis. Maar eerst moet hij met een minibusje naar het ziekenhuis in Torsby, vanwaar hij met de ‘ziekenhuisbus’ naar het ziekenhuis in Karlstad wordt vervoerd.
En ik denk weer even terug aan kerst een paar jaar geleden, toen een man hier echt hulp nodig had. Maar ja, kerst, we denken aan eten en familie en vooral Niet aan anderen. Sorry, pas vanaf midden januari kunnen we iemand langs sturen. Scandinavië sociale welvaartsstaat??

Maar ik kijk ook naar mezelf. En ik denk aan mijn vriend Gerhard van wie ik met midzomer afscheid heb moeten nemen. Zeggen we niet altijd: als er iets is, ben ik binnen een paar uur terug in Nederland. Natuurlijk, binnen twee uur ben ik op het internationale vliegveld van Oslo, Gardermoen, en dan nog geen twee uur vliegen later in Nederland. Maar de praktijk blijkt een tikkie anders. De afstand is toch groter dan ikzelf af en toe wil toegeven. M’n neefje wordt twaalf en gaat naar de middelbare school. Ach, hij zit er vast niet op te wachten dat we daar bij zijn. We blijven positief denken.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hallo Pieter, We zijn ons hier helemaal rot geschrokken van de gebeurtenissen en de berichtgeving over Noorwegen. Wat een drama, wat een ellende. We wensen uiteraard iedereen veel kracht en sterkte. Wat je uiteraard ook altijd kan doen als je op afstand woont, in gedachten en woord bij iemand zijn, ook bij je grote neef die nu alweer naar de middelbare school gaat. Dat begrijpt hij echt wel!

Lique


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden