Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 39 - De heilige koe


Ik reis graag met het openbaar vervoer. Het liefst met de trein. Alleen is het dichtstbijzijnde treinstation tachtig kilometer hier vandaan. Maar we hebben een bus hier in Noord-Värmland. Behoorlijk enkelvoud. Op dagen vooral niet vlak voor, na, niet te vergeten op een zaterdag, zondag, feestdag of dag voor een zater-zon-feestdag, kunnen er tot maximaal drrrrrrrie bussen per dag door ons dorp rijden. Waarvan één tot twee van tevoren besteld moet worden. Tja, dan zijn de mogelijkheden behoorlijk beperkt. Als het dan ook nog te warm of te koud is kunnen de enkele geplande bussen ook nog op onverklaarbare wijze zomaar een half uur vertraging oplopen, om te zwijgen over technische mankementen en ja, ook bussen kunnen natuurlijk wel eens een ongelukje krijgen zoals een aanrijding met een eland of van de weg glijden.

Kortom, hoe graag ik ook van het openbaar vervoer gebruikmaak, zonder auto kun je hier niet. Wij hebben ons een tijdje sterk gemaakt voor een dorps-autopool, maar dat was niet zo’n succes. Iedereen wil hier z’n eigen heilige koe, waarbij status overigens niet telt. Het zijn voornamelijk ((zeer) oude) Volvo V70’s vanwege bedrijfszekerheid, ruimte en reservedelen. Vanwege die reservedelen staan er overal nòg oudere auto’s ergens in de tuin. Vol verbazing kijken we iedere keer bij de jaarlijkse APK naar de ‘lijken’ die aan komen rijden… en met een goedkeuring weer een jaar verder mogen rijden! Het is ook niet voor niets en niet verwonderlijk dat hier in de Zweedse jungle de meeste auto’s per honderd inwoners zijn.

Een mooie zaterdagmorgen zouden we op tijd wegrijden. We hadden een rit van dik zevenhonderd kilometer voor de boeg, waarvan de eerste vierhonderdvijftig kilometer over gewone landweggetjes met afwisselend vijftig tot negentig kilometer per uur als maximumsnelheid, en we wilden op tijd aankomen. De rit duurde nog geen tien minuten toen rode lampjes begonnen te knipperen, er ging van alles piepen en volgens de autocomputer moest de overhitte motor in alle rust afkoelen. Maar daar hadden we geen tijd voor. Alleen moet je dan niet op een zaterdagmorgen in Zweden zijn. De garage gebeld… die werken alleen van maandag tot vrijdag. De dealer gebeld, ja klinkt raar, maar bel de verzekering maar. Bij de dealer werden we eerst twee keer verkeerd doorverbonden, bij de verzekeraar stonden we 23 minuten in de wachtrij voor we iemand aan de telefoon kregen. En vervolgens krijg je van die intelligente reacties. ,,Juist ja, u heeft dus problemen met uw koelsysteem. Kunt u niet naar de garage rijden?’’ Natuurlijk, tweehonderd kilometer. Met een kapot koelsysteem, nee dus. ,,Maar dan wordt er een sleep geregeld geen probleem. En bij Hertz kunt u een huurauto afhalen. De dichtstbijzijnde autoverhuurder is bij het vliegveldje van Torsby, tachtig kilometer verderop.’’ En hoe kom ik daar zonder auto? ,,Dat is uw probleem meneer. Er staat daar een auto voor u klaar voor maximaal vijf dagen.’’

Maandag maar de garage gebeld. Ze zouden ons op de hoogte houden. Donderdag dan toch maar weer eens bellen. ,,Ja moet u weten we hebben het ZOOOO DRUUUUUKKKK dat we nog geen tijd hebben gehad naar de auto te kijken, maar echt, het komt goed.’’ Nästa vecka, kanske? Volgende week, misschien? Meerdere dagen en telefoontjes later ‘konden we de auto komen ophalen’. Honderddertig kilometer verderop.

Uiteindelijk werd de auto gebracht en gingen we vol goede moed richting Oslo. Om binnen tien kilometer weer een hartverzakking te krijgen vanwege een oplichtend geel lampje met de mededeling koelvloeistofniveau laag. En ik wilde niet ergens in het absolute niets tussen Sysslebäck en Flisa, het eerste dorp aan de Noorse kant van de grens, stil komen te staan. Natuurlijk had ik mijn mobieltje mee en gelukkig heeft de auto het volgehouden tot ik terug was. Maar begon het bellen, wachten en zeuren weer van voor af aan.

Overigens, rijden in Noorwegen: vlakbij Kongsvinger zaten drie politieagenten rustig op een stoeltje en hadden voor zich een laser. Snelheidscontrole op z’n Noors. Alleen als de agenten opstaan, moet je uitkijken. Zo hoorde ik van een toch wel aangeslagen mevrouw, die met 20 kilometer per uur te snel, was aangehouden in Noorwegen. Vijfduizend Noorse kronen was de boete! Ruim zeshonderd euro. Dan is Zweden nog gematigd met tweeduizend Zweedse kronen voor 10 km/u (ruim 200 euro). Vervolgens hoorden we van een meneer die voor 25 km/u te snel in Noorwegen 7.500 Noorse kronen moest betalen, bijna 950 euro… Mocht overigens in een paar termijnen…

Snapt u nu dat ik liever met openbaar vervoer reis?


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


wat een leuke stukjes schrijf je toch altijd pieter, ik had ze nog nooit gelezen via deze site maar geniet elke maand van je nieuwsflits . Liefs Sjaak en sjouk

sjouk van marion


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden