Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 12 - Pieppiep, u heeft drie nieuwe SMS-berichten


Om jonge (werkloze) mensen in deze omgeving kans te geven werkervaring op te doen en op die manier hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, werken wij samen met het lokale arbeidsbureau. Mensen moeten zelf interesse tonen in werk in een hotel-restaurant en dan vraagt het arbeidsbureau ons of we de betreffende persoon bijvoorbeeld drie maanden kunnen helpen. Ook vanuit scholen of andere projecten worden we regelmatig gevraagd of men bij ons ervaring op kan doen. Eenmaal kwam een leraar met een van boven tot onder getatoeëerde en geringde meneer met hanenkam-kapsel binnen. De leraar legde uit dat er op school ook gesproken is over hoe je er uit ziet. Iedereen was het er over eens dat sommige dingen in sommige beroepen nu eenmaal niet gaan. Zo kan een kok zijn of haar nagels nu eenmaal niet lang en gelakt en voorzien van glitters hebben. Ook naaldhakken en open schoenen zijn in de keuken niet alleen niet praktisch, maar ronduit gevaarlijk en dus niet toegestaan. De leerlingen begrijpen het. Totdat het over hun zelf gaat. Zelf moeten ze toch kunnen doen en laten wat ze willen. Zich toch kunnen uiten dan wel toetakelen hoe ze denken. Daar mag niemand wat van vinden. Vinden zij. Helaas, wij vinden er wel wat van. Sterker nog, wij stellen zelfs eisen aan personeel. Een tatoetje of ringetje maakt niet uit, het gaat erom waar en hoe. Deze jongeman kon in ieder geval elders op zoek naar werk.

Via het arbeidsbureau kwam de vraag of een jonge dame in ons bedrijf zou mogen werken, die eigenlijk met alles zou moeten kunnen helpen. Meteen viel ons al op dat de dame sneller berichten via de mobiele telefoon kon versturen dan praten. Wij hebben hier gewoon telefoon in de zaak en vinden het dus onnodig dat personeel constant met een mobieltje rondloopt – wat men in de pauzes doet is natuurlijk eigen zaak. Als er iets is, kan men ons en de gewenste persoon gewoon via de normale lijn bereiken. Maar dat is tegenwoordig toch echt niet meer mogelijk, blijkt uit de reacties. Men meent recht te hebben op het mobieltje, 24 uur per dag. En niet alleen recht op het bij zich hebben van een mobieltje, ook het constant er op turen of er een berichtje binnenkomt, het constant versturen en lezen van berichten, het bijhouden via internet wat alle bekenden doen tot het lezen van favoriete verhalen van tijdschrift tot complete boeken… Blijft er nog tijd over om te werken, vraag je je dan af. En werken, tja, dat hoef je toch alleen van maandag tot donderdag van negen tot vijf? Ja, zo denken zelfs jonge mensen die in de horeca willen werken hier in Zweden. Want het weekend moeten ze toch vrij zijn om zelf uit te gaan, zonder te bedenken dat wellicht dan toch ook iemand anders moet werken… En uiteraard willen ze met alle mogelijke feest- dan wel bijna-feestdagen vrij zijn.

Of de wereld nou geholpen is met makkelijker en veelvuldiger maar zeker veranderde communicatie, vragen wij ons af. Een normaal gesprek aan tafel tijdens het eten is er tegenwoordig niet meer bij. Was het tot ongeveer een jaar geleden nog normaal gebruik dat de telefoon in ieder geval ’s avonds tijdens het eten uit stond, inmiddels is het normaal dat iedereen verzonken is in zijn of haar eigen mobieltje tijdens het gehele diner. Hooguit wordt een keer gelachen en gaat een mobieltje met een filmpje nog van de een naar de ander, maar gebruikelijk is inmiddels dat ook zo’n filmpje gewoonweg wordt doorgestuurd naar de anderen aan dezelfde tafel zodat ieder onafgebroken de vingers aan het telefoontje kan houden. Men praat niet meer maar sms’t en mailt. En komt het daardoor dat ook de communicatie met ons ‘ver-sms-t’? Als ik naar een restaurant ga, zeg ik nog goedendag, en probeer ik in volzinnen met het personeel te communiceren.

Zojuist kwam een man binnen die me de inspiratie voor deze column gaf. Hij komt binnen, reageert niet op mijn verwelkoming maar gaat voor me staan en zegt ‘Mat’, eten. Jaha, wat wilt u eten. ‘Dagens’. Oké, duidelijk. Maar ik geef het niet op om toch nog een woord uit de man te krijgen en vraag hem wat hij wil drinken. ‘Cola’. Oké, de man heeft drie woorden tegen me gezegd en gaat zitten. Ik breng het drinken en eten, maar het alstublieft bij het drinken en mijn uitleg over het eten zijn voor de muren. De man is alleen met zijn telefoon bezig, krijgt niets mee en verdwijnt zonder een woord meer gezegd te hebben. Ik gok dat als u deze meneer nu, een goed uur na het eten, vraagt wat en waar hij gegeten heeft, eh, natuurlijk via sms of zo, dat de man u niet eens antwoord kan geven. Buiten een glimlach-symbool als hij meent dat het lekker was of een tong uit de mond of ander symbool om een andere reden…


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Pieter, een prachtige column weer en spot on! Mensen hebben niet eens door hoe dom het er eigenlijk uit ziet. Ik had het pas in de trein, iedereen tuurt maar op zijn/haar mobiele stoorzender, het zijn net zombies. Op straat precies hetzelfde, je bent constant bezig om om die zwaar verslaafde zenuwijzergebruikers heen te slalommmen. Mocht het tot een botsing komen dan kunnen er niet eens excuses van af. Normaal gesproken hebben ze allemaal een grote Hollandse mond, maar op momenten dat het er op aan komt, zitten ze allemaal druk te SMS'en of the Whatsuppen. Je wilt niet weten hoe het taalniveau achter uit is gehold en hoe tegenwoordig een reactie op een sollicitatiebrief eruit ziet! Mensen hebben geen tijd voor werk een kwaliteit, ze hebben het druk met smartphonezombie te zijn.

Lique




en 'een' moest natuurlijk 'en' zijn. Sorry, maar ik vind het zo langzamerhand echt een probleem worden. Als je een funtioneringsgesprek hebt, een zakelijk of prive gesprek, of je zit in een seminar of bespreking, de mobiel wordt niet uitgeschakeld. Mensen nemen gewoon op tijdens het gesprek met jou. Ik sta dan op en loop weg want voor mij is ons gesprek dan gewoon beeindigd.

Lique




Pieter, een fantastische column. Ik heb laatst je vader mogen ontmoeten en denk zeker te weten, dat hij die meneer in het restaurant niet geweest is -:) jammer overigens dat het zelfs in Syssleback al voorkomt. Wij zitten regelmatig in Hoje en daar valt het nog mee: leuke echte authentieke zweedse buren, heerlijk. Het dunkt mij te mogen zeggen, dat het er op deze manier in de wereld niet socialer op wordt. De toekomst zal het uitwijzen. Wij zijn in ieder geval voornemens jullie een keertje op te zoeken in jullie hotel/restaurant en wensen jullie verder veel succes. Groeten aan je ouders.

Leo




Ik ben een vriendin van Riet v.Santen. Ze stuurt me altijd jullie verhalen uit het Hoge Noorden en ik geniet er van. Het is zo leuk geschreven dat het lijkt alsof ik er bij ben geweest, Over de mobieltjes: vre-se-lijk. Ik loop elke dag met de "freule" mijn Eng.Cocker.Spaniel ca.2uur en ben één v.d.weinige die van haar hond en de omgeving geniet.Bijna iedereen loopt met zo'n ding aan het oor.Ik zag onlangs een jonge moeder op de skeelers met een mobiel:gelukkig had ze nog een hand over voor de kinderwagen!! Ik reis zelden met de trein, zodat die ergernis in een coupé aan me voorbij gaat.Dit ding is écht een probleem, zeker als je ziet hoe de jeugd en volwassen mensen er mee om gaan. Het lijkt wel of ze er niet meer buiten kunnen. Zo dom! M'n kleindochters weten het al: aan tafel is het mobieltje niet welkom. Maar ik moet zegen dat ik er weinig van merk dat ze het bij zich hebben. Ook van hun ouders niet. De meisjes zeggen altijd dat Omi eens een moderner mobieltje moet kopen. Het enige dat ik er mee kan doen is bellen in geval van nood. Voor mij is dat voldoende. Hartelijke groet, Mea

Mea Rood


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden