Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

week 44 - Flintstones united – howhowhow


Met alleen een rugzakje vijf weken door Indonesië trekken. Geen mobiele telefoon, geen credit- of bankkaart, een paspoort en een bundeltje reischeques. Direct nadat ik het vliegtuig uitstap in Jakarta stuur ik kaartjes, dan hebben we dat ook gehad en zijn ze bezorgd voordat ik terug ben. Bellen doe ik niet, te duur vanuit de steden en onmogelijk vanuit bijvoorbeeld de jungle van Kalimantan (Borneo). Het is 1994 en niemand vindt het vreemd of maakt zich ongerust, nou ja, buiten m’n ouders natuurlijk.

Achttien jaar later, herfst 2012. Ik ben lekker op tijd aangekomen op het vliegveld van Oslo Gardermoen dus check ik Twitter of er storingen in het vliegverkeer zijn, kijk nog even op Facebook wat vrienden doen, stuur een smsje hier en nog even vlug een telefoontje daar en laad de accu vol. Ik wil nog een documentje klaarmaken en mailen maar dan moet ik het vliegtuig al in. Snel even een berichtje dat ik dat later stuur en hop op pad.

Een aantal uur later land ik in Chicago en zet, ondanks de waarschuwingen in het vliegtuig en de aankomsthal, m’n telefoon aan. Overal staat duidelijk dat ze het recht hebben je mobieltje af te pakken als die iemand op enige wijze stoort voordat je door de immigratie en douane bent. Alle geluid en getril uit en diep in de zak stoppen. Kan-ie vast netwerk aansluiten, m’n mails binnenhalen enzovoorts. Als ik op mijn koffer wacht pak ik mijn kleine wonder om even te laten weten dat ik geland ben… Geen service. Huh? Plokplokplok, prutspruts. O daar loopt een douanier met een hond, snel even telefoon weg. De kust is weer vrij, snel kijken. Geen service. Ha daar is mn koffer oh snel telefoon weg, nu door de douane. In de rij voor de volgende veiligheidscontrole tijd om te proberen, maar wat ik ook probeer, m’n minicomputertje vindt wel verschillende netwerken, maar kan nergens aansluiten.

Ik heb nog een uur tot mijn aansluitende vlucht dus op zoek naar een gewone telefoon. Oh wacht, dan heb ik muntjes nodig. De jongedame in het winkeltje kijkt me raar aan. Muntjes voor een telefoon? Ze kijkt met een schuin ook naar haar splinternieuwe Iphone 5 en vraagt zich aan waar je daar muntjes in moet doen. Maar goed, jij wil muntjes, jij blij, veel plezier. Op mijn vervolgvraag waar ik openbare telefoons kan vinden staat ze me dan ook dom aan te kijken. Nou oké, ik ga wel zoeken. En inderdaad, de plekken waar vroeger rijen telefoons hingen zijn nu ‘laad-stations’ geworden voor de hongerige accu’s van mobieltjes en laptops, en werkplekken. Er is wel gratis wifi beschikbaar, maar die is schijnbaar zo overbelast dat daar niet mee te werken valt. Uiteindelijk vind ik na veel vragen aan het eind van de pier drie telefoons. Ehh, wat is dit. Hier kun je geen muntjes meer ingooien. Je kunt er alleen je creditkaart doorheen halen. Waarna op het wel heel grote scherm de vraag komt of ik wil internetten of mailen. Voor overige keuzes, klik op het hokje rechtsonder.

Het blijkt ook mogelijk te bellen op de ouderwetse manier met een hoorn aan een snoer en dat werkt. ,,Geef effe een pling vlak voor je start, dan weten we hoe laat we hier weg moeten.’’ (In de Verenigde Staten mag je je telefoon nog gebruiken als je in de rij voor de start staat) Tja, probleempje… ,,Oh dan zet ik even een mededeling aan als je vertrekt via de site van de vliegmaatschappij. Op Columbus is goeie wifi op het vliegveld, geef je daar effe een pling als je geland bent, dan komen we voorrijden.’’

De volgende morgen heb ik nog steeds geen service. Ik bel met de huistelefoon naar m’n telefoonboer. Oh, we kijken ernaar en bellen u terug op uw mobiel. En als die het niet doet? Ah jaaaaa, heeft u een mailadres? En als die op dezelfde mobiel binnenkomt? Oeps heeft u een andere mogelijkheid? Binnen achttien jaar ben ik zo verwend en gewend dat alles overal functioneert, dat ik overal in de wereld m’n boekhouding kan doen, telefoontjes kan ontvangen (zonder tijdverschil, soms lastig), smsjes kan sturen en geld kan overboeken, dat dit terug naar 'Fred Flintstone’, terug naar het stenen tijdperk lijkt.

En ook het thuisfront is met de tijd meegegaan zonder dat te willen toegeven. Omdat ik mij niet tijdens een tussenlanding of na de geplande aankomst direct meldt ziet men mij al tijdens de Amerikaans voetbal-wedstrijd in elkaar geschopt (terwijl het één groot feest is zonder enige flauwekul), of bezweken aan een roofmoord in Moskou (ik vlieg nooit de meest logische, snelste route, maar de goedkoopste en niets mis met Aeroflot overigens) of een ander vreselijk lot zou mij ten deel gevallen zijn. Terug naar de steentijd met z’n allen, ja het voelde als Flintstones United – howhowhow! Een hele week kregen de techneuten mijn verbinding met de wereld niet voor elkaar en moest ik mij behelpen met een Flintstones-computer, zo één zonder aanraakscherm, zonder praat-er-tegen-en-ik-doe-het-functie maar met een toetsenbord en enge mystieke codes als control F5 en alt-P om iets voor elkaar te krijgen, en een telefoon aan een snoer waar je bij moest blijven staan. Flintstones United – howhowhow!

Tijdens mijn tussenlanding op Moskou op de terugweg was ik net door de douane toen m’n telefoon ging… met een ontploffende email-box, een overvol antwoordapparaat, vele smsjes, twitters, instagramfoto’s en facebookberichten. Wat een zalig geruststellend gevoel, ik ben terug in de moderne, verbonden wereld…


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden