Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 51 - Snöppe en Barbro


Hij stapt altijd rond op ’kistjes’, of het nou hoog zomer of midden in de winter is. Hij bezit geen auto maar reist voornamelijk met de bus, zijn huisje van slechts een paar vierkante meter op een enorme lap grond heeft alleen op deze wijze stromend water dat de rivier langs zijn grond stroomt. Dus zomer en winter dompelt hij zich onder in het vaak ijskoude water van de rivier de Klarälven. Hij heeft een buskaart en een rugzak maar vooral kennis over alles wat natuur en ook cultuur van de omgeving raakt. Hij kent alle wandelpaden, uitzichtpunten en schuilplekken in de wijde omgeving. Hij kent elk boompje, beestje en bloempje. Hij kan zomaar een aantal dagen op pad zijn in de bossen met zijn rugzak op; overnachten doet hij onder een afdakje van een schuilplek, of gewoon onder de sterrenhemel. Ingemar is zijn naam, maar wie naar die naam vraagt in ons dorp zal waarschijnlijk alleen vragende blikken krijgen en niet bij de juiste persoon uitkomen. Iedereen kent hem hier als Snöppe. Ik vind hem de meest interessante man van het dorp en wijde omgeving, waarschijnlijk van de hele provincie.

Toen onze hond in de tuin op snuffeltocht ging en we uiteindelijk een afdruk van een dierenpoffel vonden, maakten we daar een foto van en lieten die Snöppe zien. Natuurlijk, een das. Toen onze sering uit Den Haag als enige de natuur van Zweden aan bleek te kunnen, en wij op zoek gingen naar iets voor in de tuin, kon Snöppe natuurlijk precies vertellen welke planten we beter wel en niet konden planten. Aan de hand van wat wij mooi vonden, kon hij tips geven. Een onbekende vogel in de tuin. Beschrijf ‘m en Snöppe vertelt niet alleen de naam, maar ook waar deze soort voorkomt, wat voor geluid ze maken, typische eigenschappen en ga maar door. Deze man is echt een wandelend maar nog steeds ongeschreven boek. Ja ik heb al bedacht om met hem een maand op pad te gaan door de omgeving en gewoon alles op te schrijven wat hij zegt en doet. Ik ben er van overtuigd dat dit een zeer interessant boek over hem en de omgeving oplevert. Eigenlijk een project dat echt uitgevoerd moet worden. Ware het niet dat ik het niet zo zie zitten een week met alleen een rugzakje door de bush me een weg te banen en te slapen onder een afdakje. Te verwend. Zonder mijn hete douche, espresso-machine en internet functioneer ik niet.

Snöppe komt regelmatig even bij ons binnen. Als het druk is, blijft hij rustig wachten tot hij aan de beurt is, en maant ons zelfs tot rust onder het mom ‘zolang ik hier sta geef ik geen geld uit’. Speciaal voor hem kochten we Foster’s bier, uit Australië. Dat was het enige bier dat hij dronk. Totdat de normale import stopte en we alleen nog per mega-hoeveelheid konden bestellen. En zoveel drinkt Snöppe echt niet. Vervolgens hebben we samen naar een alternatief gezocht. En gevonden. Singha-bier uit Thailand werd ook goedgekeurd. En jawel, eigenlijk bestellen we dit bier uitsluitend voor hem.

Niet onwaarschijnlijk vraagt u zich toch af hoe oud Snöppe is. Hij vierde afgelopen jaar op de hem passende, bescheiden wijze zijn zeventigste verjaardag.

De, volgens mij, meest interessante vrouw van het dorp is een aantal jaar ouder dan Snöppe en is de echte Spader 2. De dame van wie wij dit hotel-restaurant kochten. Een kleine dame die altijd lacht. Ze heet in het dorp Spader 2 naar een kleinste kaart bij een kaartspel (ik heb geen idee van kaartspelen). Iemand die absoluut niet stil kan zitten. Omdat ze het zo saai vond na de verkoop van het hotel-restaurant, ruim zeven jaar geleden, toen was ze dus al zeventig, verhuisde ze eerst naar een leuk huis aan de doorgaande weg met een enorme schuur.

Tegen de verveling begon ze in een hoek van de schuur een 'loppis', rommelverkoop. De Zweden gooien nooit iets weg maar houden graag een 'loppis', waar ze van de oude rotzooi af hopen te komen. Er zit een mega groot verschil tussen de verschillende 'loppi's. Bij de één tref je echt alleen maar rommel aan die allang in de container had moeten verdwijnen, maar er zijn ook ‘kwaliteitsloppis’. Zoals die van Barbro. Maar nog is het haar niet voldoende. Ze maakt hapjes voor de bejaardenbingo en praat over oudjes die soms jonger zijn dan zij zelf, speelt bridge en aan het einde van de zomer sleept ze dagelijks met tonnen bessen.

Geen grap. Al 26 of 27 jaar lang koopt en verkoopt ze alle voorkomende bessen. In het bessen-hoogseizoen heb je letterlijk ook vele tonnen per dag die aangenomen, gewogen en verwerkt worden. Ze staat dan vrolijk voor zeven uur ’s morgens al naast haar bed omdat ze graag wil beginnen met het reinigen van de bessen voordat ze verkocht kunnen worden. Ze is in deze periode alleen en met moeite op haar mobieltje te bereiken en communiceert, hoewel ze alleen Zweeds en een paar woorden Engels spreekt, met Polen en Vietnamezen net zo makkelijk als met Zweden en Nederlanders. De prijzen worden dagelijks aangepast aan vraag en aanbod, aan- en afvoer wordt geregeld en eenmaal moest ze zelfs tussen een verkopende groep Aziaten en hun Zweedse ‘pooier’ springen, die wilde dat ze alleen aan hem verkochten, maar dan voor een flink lagere kiloprijs natuurlijk.

Uiteraard levert ze ons de beste bessen en als we het zouden vragen zou ze zonder twijfelen de taarten voor de begrafenissen weer komen maken. ‘Heb ik tenminste wat te doen.’ En passant kan ze dan verhalen over de families vertellen. Ze was immers lerares vroeger en toen ze met pensioen ging, heeft ze dit hotel-restaurant maar gekocht om wat te doen te hebben. Ze kent iedereen uit het dorp inclusief de familie, de geschiedenis, de kruisverbanden, de roddels en veel meer. Fantastisch gewoon.

Vlak voor we dit jaar weer met de kerstbuffetten begonnen, stond Barbro weer met een grote pot zelfgemaakte sterke mosterd voor ons. Uiteraard met een flinke scheut brandewijn erin. Zojuist reed ik even langs en was ze weer met hout voor de kachel aan het slepen. Hoeveelheden die ongeveer twee keer haar eigen omvang zijn. Met hetzelfde gemak zet ze zich achter de sneeuwblazer. En lacht. Het is –24 graden.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden