Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 5 - Gediplomeerd




Twee dames. Allebei begin twintig. Allebei gediplomeerd kok. De één kun je een eland voor haar neus zetten waarbij ze precies weet wat wat is, hoe het heet en hoe het verwerkt wordt, de ander geef je een ossehaas en ze begint te stotteren omdat ze niet weet wat ze ermee aan moet. De een bereidt in ‘no time’ voor een groep verschillende à la carte-gerechten, de ander krijgt er met moeite in dezelfde tijd vijf schnitzels uit. De een komt met een lijst ideeën voor het nieuwe seizoensmenu, de ander blijft stil. De een maakt een prachtig kerstbuffet zonder met de ogen te knipperen, de ander krijgt het bij een driegangenmenu voor elkaar te vergeten welk nagerecht (diezelfde morgen gemaakt) er volgt en hoe. Het verschil: de een heeft een Duits koksdiploma, de ander een Zweeds. U mag zelf raden wie welk diploma heeft. 

Helaas is dit geen uitzondering maar regel. En helaas is dit geen verhaaltje maar werkelijkheid. Een koksdiploma uit Zweden is bij lange na niet hetzelfde als een koksdiploma uit Duitsland.

Dit maakt het vinden van personeel niet makkelijker. Hoe moeten wij nu een diploma waarderen? Of, wat mogen we verwachten van mensen met een koksdiploma. Kunnen zij zelfstandig werken? Kunnen zij met verschillende soorten groenten, vis en vlees omgaan? Kunnen zij sausen en soepen maken? Of wordt er op school geleerd dat je bij de groothandel een best wel goed kant-en-klaar product kunt kopen dat je dan alleen niet te kort en niet te lang in de magnetron moet hebben?

Wij hebben ons vanaf het begin verwonderd over het kleine aantal eetgelegenheden in Zweden waar geen pizza of kant-en-klare rommel, maar echt huisgemaakt eten wordt aangeboden. Meermaals hebben wij verwonderde gasten uit een grotere stad gehad die zich verbaasden hier op het platteland een echt restaurant te vinden. Dat is natuurlijk leuk. In de afgelopen acht jaar hebben we dan ook een behoorlijke groep vaste gasten opgebouwd die hier heen komen vanwege ons. Dat voelt natuurlijk goed. En dat willen we zo houden. Dus is het niveau van onze kok logischerwijze super belangrijk. Waarbij we bij het probleem terug zijn: hoe kom je aan goede mensen en hoe kun je diploma’s waarderen of vergelijken?



Omdat wij niet zo superenthousiast zijn over het Zweedse aanbod aan koks (qua niveau van kunnen dus), hadden we onze koksvacature ook via Eures, het Europese arbeidsbureau, open gezet. Helemaal geweldig. Binnen een paar dagen hadden we al een bonte lijst aan reacties. Het meest verbaasd waren we wel met het telefoontje van een Italiaanse timmerman, die vroeg of wij werk voor hem hadden of wisten of hier werk voor hem was. Het is ook leuk hoe er culturele verschillen lijken te zijn. Mails van mensen uit Oost-Europa (Bulgarije tot aan Baltische staten) zijn vol uitroeptekens. Ik ben een goede kok! En ik wil werken! Ik kan naar Zweden komen! En ik kan de taal leren! De Zweden schrijven een paar zinnen (één reactie echter bestond uit een half boek inclusief zen-cursus, wederom geen grap) zonder uitzondering zonder op stijl of spelling of wat ook te letten. De Duitsers en Oostenrijkers mailen een nette brief met curriculum en kopieën van diploma’s en dergelijke. Uit Nederland een verzorgde reactie met een enkele spelfout. In ieder geval lijkt die Europese vacaturebank bekend te zijn, want de reacties komen van Spanje tot Servië-Montenegro. Van Bulgarije tot Estland.

Maar we blijven met hetzelfde probleem zitten. Wat is de werkelijke waarde van een Bulgaars koksdiploma, van een Spaans of Litouws koksdiploma? En is er een manier hoe we alle verschillende diploma’s met elkaar kunnen vergelijken? Wat mogen we verwachten van een gediplomeerd kok? Eén ding lijkt zeker, er lijkt geen enkele Europese richtlijn, standaard of minimumeis te bestaan voor een kok/ koksopleiding. Ik vraag me zelfs af of kok een beschermde naam is, of dat iedereen die de Teleac-cursus Eitje koken voor beginners heeft gevolgd zich –al dan niet gediplomeerd- zich kok mag noemen.Wie in Den Haag en Brussel houdt zich hier mee bezig?

Het is dat ons de tijd ontbreekt, anders zouden we een prachtige ronde Europa kunnen maken om de sollicitanten te bezoeken om hun kunnen te beproeven. Dat heeft het Duitse arbeidsbureau overigens ook goed voor elkaar. Zij bieden taalcursussen aan en kunnen een (geringe) onkostenvergoeding geven als mensen zich in het buitenland aan een werkgever willen voorstellen. In Zweden geldt zo’n vergoeding alleen binnen Zweden. Maar wij als werkgever zouden zo’n Europese werkreis gedeeltelijk van de belasting kunnen aftrekken. Leve Europa, leve de regels en leve goed en eerlijk personeel!


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Beste Pieter, Wederom een mooi Zweeds verhaal. Heb je al eens contact opgenomen met de universiteit van Örebro ? www.oru.se/Institioner/Restaurang-ochHotellhogskolan/ Wij zijn een keer op bezoek geweest in Grythyttan en hebben het idee dat daar een serieuze opleiding wordt gegeven. Succes met je zoektocht. Har det så bra, Truus

Truus


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden