Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 19 - Doorzettingsvermogen en twijfels


’Wat knap dat jullie de stap naar het buitenland hebben durven nemen’, horen we regelmatig. Voor ons voelde de stap niet knap of bijzonder, maar heel natuurlijk, toen we zo’n acht jaar geleden besloten naar midden-Zweden te verhuizen. Eerder was ik naar Kampen, Coevorden, Amersfoort en Den Haag verhuisd. Over (cultuur-)verschillen gesproken! Het enige voordeel was dat het makkelijker met de bank en verzekeringen was om binnen Nederland te verhuizen. Verder is het net zo’n ‘gedoe’ en moet je je aan je nieuwe omgeving aanpassen.

Regelmatig krijgen we Nederlandse, Duitse en Belgische gasten bijvoorbeeld in ons hotel-restaurant die ergens diep van binnen ook graag naar het buitenland zouden willen verhuizen. Natuurlijk krijgen we ook mails en telefoontjes van bijvoorbeeld mensen uit Spanje of Italië die in eigen land niet aan de slag komen en voor werk en leven naar Zweden willen uitwijken. Maar het is lang niet altijd de crisis, of economische redenen, waarom mensen naar met name Zweden willen verhuizen, blijkt uit de gesprekken die wij hier hebben gehad. Vaak willen mensen ook iets anders, willen meer kwaliteit van leven, willen meer rust en ruimte om zich heen, hebben genoeg van beton, asfalt, vervuilde uitzichten en lucht en non-stop materialisme en koopimpulsen. Minder is meer.

In 2011 vertrokken volgens cijfers van het Centraal bureau voor de statistiek (CBS) meer dan 133.000 mensen uit Nederland, afgelopen jaar waren dat nog eens tienduizend mensen meer. Nooit eerder vertrokken zoveel mensen uit Nederland. De eerste helft van vorig jaar vertrokken niet minder dan 344 mensen per dag. Natuurlijk zitten daar ook verhuizingen bij net over de grens, omdat dat financieel aantrekkelijker is. Toch is het opvallend dat je mensen uit zo’n klein landje als Nederland werkelijk overal op de wereld tegenkomt. Nederlanders zijn nog altijd avonturiers. Opvallend vond ik dat vorig jaar 67 in Nederland geboren mensen naar Brunei verhuisden, 27 naar Papoea-Nieuw-Guinea en 52 naar Uganda bijvoorbeeld, volgens de website van het CBS. Volgens een emigratiedeskundige in weekblad Elsevier zijn er steeds meer arbeidsmigranten die naar gebieden met economische groei verhuizen, zoals China en Singapore.

Overal in Europa zie ik ook opvallend veel vrachtverkeer van Nederlandse transportbedrijven. De VOC-mentaliteit zit er nog volop in en schijnbaar zijn de Nederlanders er goed genoeg in. Dat vergt geloof in eigen kunnen naast een goede voorbereiding natuurlijk, maar ook het gewoon nemen van de stap. En dat vergt doorzettingsvermogen. Net als in Nederland. Niet bij de pakken neerzitten als je even geen antwoord op een vraag krijgt, niet opgeven als bijvoorbeeld een bank ‘nee’ zegt, niet gefrustreerd raken als je het gevoel hebt een tijdje in een cirkel te lopen. Bij ons ging het ook niet vanzelf. De bank zei nee, daarop konden we niet in Zweden worden ingeschreven omdat we geen werk hadden, daarop kregen we niets voor elkaar. Wie echt wil moet doorzetten. En het mooie is, dat er tegenwoordig van alle kanten hulp mogelijk is. Voor een goede voorbereiding zijn er talloze mogelijkheden, te beginnen met bijvoorbeeld de Emigratiebeurs, speciale landen- en themadagen en natuurlijk boeken.

Toch kunnen er vele redenen zijn waarom mensen de stap naar het buitenland wel willen, maar niet kunnen of durven nemen. Ik ben dan ook heel benieuwd naar het in juni verschijnende boekje ‘Ik vertrek nog niet’, met verhalen van mensen die wel willen vertrekken maar om de een of andere reden niet kunnen. Over mensen die wachten op vertrek naar hun droomland. Met tips van een emigratiecoach. Het boek wordt uitgegeven door Uitgeverij Grenzenloos.

Een van de redenen om te twijfelen over vertrek die ik me goed kan voorstellen is titel van een ander boekje dat op stapel staat bij dezelfde uitgeverij: De achterblijvers. Zo makkelijk is het niet altijd om ver van vrienden en familie te leven. Theoretisch is het van Oslo naar Amsterdam nog geen twee uur vliegen, maar in de praktijk ga je toch niet zo makkelijk heen en weer. Terwijl je weet dat vrienden en familie je af en toe nodig kunnen hebben, en jij hen! M’n neven alleen van de zijlijn te zien opgroeien is niet echt leuk, voor hen niet en voor mij ook niet. Doorzettingsvermogen en twijfel blijven, ook na acht jaar. Maar wat is het het waard, ik kan het iedereen aanraden. Ik twijfel liever een keer over een stap die ik genomen heb dan dat ik spijt heb dat ik de stap niet genomen heb.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden